Κυριακή, 4 Ιανουαρίου 2015

Unbroken κριτικη ταινίας

Σκηνοθεσία :  Angelina Jolie
Ηθοποιοί : Jack O'Connell, Domhnall Gleeson, Miyavi, Garrett Hedlund, Finn Wittrock, Alex Russell, C.J. Valleroy



Υπόθεση :Ο Ιταλοαμερικανός Louis Zamperini (Jack O'Connell) παρά την ταραχώδη εφηβεία του , βρίσκει τον σκοπό του στον στίβο. Τον θρίαμβο του όμως στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 έρχεται να επισκιάσει ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Ύστερα από ένα σχεδόν μοιραίο αεροπορικό δυστύχημα , ο Zamperini βρίσκεται για 47 μέρες αγνοούμενος πάνω σε μια σχεδία στην μέση του ωκεανού μαζί με άλλα δυο μέλη του πληρώματος του αεροσκάφους του. Η τύχη όμως δεν είναι με το μέρος τους, όταν "διασώζονται" από το Ιαπωνικό ναυτικό για να αιχμαλωτιστούν σε ένα στρατόπεδο αιχμαλώτων του πολέμου.

Μια ταινία βασισμένη στην πραγματική, σκληρή και ηρωική ιστορία ζωής του Ιταλοαμερικανού Ολυμπιονίκη Louis Zamperini. ( Ο οποίος έφυγε από την ζωή στα 97 τον Ιούλιο του 2014.) Διασκευασμένο από το ομότιτλο βιβλίο της Laura Hillenbrand με την αγαπητή Angelina Jolie  στο τιμόνι της σκηνοθεσίας και 65 εκατομμύρια δολάρια προϋπολογισμό , το αποτέλεσμα είναι σίγουρα αμφιλεγόμενο.

"Ο Αλύγιστος" αποτελεί την δεύτερη σκηνοθετική δουλειά της Angelina Jolie  μετά το " In the Land of Blood and Honey" του 2011. Το πάθος και η επιμονή της να πετύχει ένα καλό αποτέλεσμα είναι εμφανή. Η ταινία είναι υπερπαραγωγή από κάθε άποψη και έχει όντως κάποιες θεαματικές σκηνές καθιστώντας την αξιοπρεπή. Το τελικό αποτέλεσμα όμως δεν είναι αντάξιο μιας τόσο δυνατής ιστορίας. Κι αυτό οφείλεται κυρίως στην- ναι μεν προσεγμένη σκηνοθεσία- που όμως της λείπει η πρωτοτυπία και η έμπνευση. Η σκηνοθεσία αν και άρτια τεχνικά χάνει τον σκοπό της , να κάνει τον θεατή μέρος της ταινίας, ένα με τον πρωταγωνιστή , ώστε να δημιουργηθεί μια σχέση εμπάθειας. Κάτι τέτοιο δεν κατορθώνεται δυστυχώς εδώ.

Η Jolie  ενδιαφέρεται και εστιάζει κυρίως στις σκηνές όπου υπάρχει βία μεταξύ του Zamperini  και του Ιάπωνα δεκανέα  Mutsuhiro "The Bird" Watanabe (Miyavi) εκεί που αναπτύσσεται μια σαδομαζοχιστική σχέση που μας κάνει να ανακαλούμε μνήμες από το " Merry Christmas Mr Lawrence" σε μια πιο αδύνατη προσπάθεια φυσικά και η άστοχη ατάκα του Watanabe στον Zamperini  "You are like me"  φαντάζει βεβιασμένη χωρίς να εξυπηρετεί κάποιον στόχο.



Υπάρχουν ορισμένες σκηνές, όπως αυτή όπου ο Zamperini μαζί με δύο μέλη του πληρώματος του βρίσκονται στην μέση του Ειρηνικού παλεύοντας να επιβιώσουν επί 47 μέρες, που είναι όντως εξαιρετικές.Κι άλλες όπως η σκηνή που μόλις έχουν αιχμαλωτιστεί ο   Louis ο Fin στο στρατόπεδο και ο Louis  είναι μέσα σε ένα κλειστοφοβικό κελί ,ένα επί ένα, όπου η υποκριτική του O'Connell  φτάνει στα όρια του υπερβολικού (κι αυτό όχι με την καλή έννοια). Κάτι που όμως δεν αποτελεί κατ' αποκλειστικότητα δικό του λάθος.

Υποκριτικά ο Jack O'Connell δίνει για άλλη μια φορά μια δυνατή ερμηνεία βασισμένη στο δικό του υποκριτικό άστρο και όχι τόσο στην σκηνοθεσία. (σίγουρα έχει κάνει καλύτερη δουλειά στο "71" και το "Γροθιές στους τοίχους"). Στο πλευρό του O'Connell o επίσης εξαιρετικός Domhnall Gleeson φανερώνει για άλλη μια φορά το ταλέντο του. Ο Ιάπωνας γνωστός ως Miyavi στον ρόλο του Watanabe είναι εξίσου καλός και βγάζει αυτό το αίσθημα του προβληματικού ψυχισμού κι ενός χαρακτήρα που σε προβληματίζει.

Το κομμάτι με τα flashback  στην παιδική ηλικία του Zamperini θυμίζουν κάτι από "Forest Gump" με τον μεγαλύτερο αδερφό του σε ρόλο προπονητή λέγοντας του πως μπορεί να καταφέρει τα πάντα με ατάκες συνηθισμένες στο να φέρνουν ευκολία στην εξέλιξη της ιστορίας. Κάποιες ατάκες βέβαια που στο βιβλίο της Laura Hillenbrand είχαν κεντρικό ρόλο εδώ στο σενάριο τις αναποδογυρίσανε οι αδερφοί Cohen. Όπως π.χ. "A moment of pain is worth a lifetime of glory" που λέει ο αδερφός του Zamperini στον ίδιο, που στο βιβλίο ήταν "A lifetime of glory is worth a moment of pain." 

Επίσης, στο βιβλίο της η Hillenbrand ήθελε στο τελευταίο κεφάλαιο ο Zamperini να αποζητάει εκδίκηση στον βασανιστή του κάτι που όπως φαίνεται δεν ήταν σε καμιά περίπτωση σκοπός της ταινίας αυτής που θέλει τον Zamperini  καλοκάγαθο ήρωα που πιστεύει στον εαυτό του, θριαμβεύει και επιβιώνει. Κάτι που αφαιρεί την δυνατότητα παρουσίασης ενός πολυδιάστατου χαρακτήρα που ταιριάζει περισσότερο στην πραγματικότητα. Αυτό ίσως είναι και το μεγάλο αγκάθι της όλης ταινίας, το happy ending. 

" Έχει ρόλο ένα happy ending  σε μια πραγματική ιστορία;" Αυτό είναι το ερώτημα που μας δημιουργείται. Η Jolie κατόρθωσε να κάνει μια ταινία 137' θεαματικότατη αλλά το σημαντικό είναι πως της λείπει η συγκινησιακή / συναισθηματική σύνδεση του κοινού με τον κεντρικό ήρωα.

Ιλόνα Αγγελίδου.
Film Critiques
Βαθμολογία : 2/5

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου