Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2018

Oι δέκα καλύτερες ταινίες του 2018.


10. Η Διαδοχή (Hereditary) 
σε σκηνοθεσία και σενάριο Ari Aster.
Νοσηρό ντεμπούτο του Ari Aster που μεταμορφώνει ένα στιβαρό οικογενειακό δράμα σε ένα, το λιγότερο, επιβλητικό φιλμ τρόμου. Η πρωταγωνίστρια Toni Collette, δίνει δίχως αμφιβολία μία από τις καλύτερες ερμηνείες της κινηματογραφικής χρονιάς.




9. You Were Never Really Here
σε σκηνοθεσία και σενάριο Lynne Ramsay.
Mια σχεδόν αφόρητα έντονη 90-λεπτη ταινία, δίχως στιγμή πλατιασμού αφού η Ramsay δεν σου δίνει ούτε ένα δευτερόλεπτο για να αναπνεύσεις. Απακαλύπτει τα κενά που οι περιθωριοποιημένοι άνθρωποι προσπαθούν να καλήψουν σε αυτόν εδώ τον αινιγματικό και κακό κόσμο. 




8. Lady Bird  
σε σκηνοθεσία και σενάριο Greta Gerwig.
«Θα ήθελα πολύ να σου αρέσω», λέει η κόρη. «Φυσικά και σ’ αγαπάω», απαντά η μαμά της. «Ναι, αλλά σου αρέσω;», ρωτάει η κόρη. «Απλά θέλω να γίνεις η καλύτερη δυνατή εκδοχή του εαυτού σου», εξηγεί η μαμά. «Και τι γίνεται αν αυτή είναι η καλύτερη δυνατή εκδοχή;», αναρωτιέται η νεαρή. Με μια γκριμάτσα αποδοκιμαστική του στυλ «Έλα τώρα», κλείνει την κουβέντα η μαμά... 
Μήπως ταυτιστήκατε;
Το σκηνοθετικό ντεπούτο της Greta Gerwig αποτελεί αναμφισβήτητα ένα αληθοφανές, συγκινητικό πορτρέτο της γλυκόπικρης εφηβείας και κυρίως της ανεπανάληπτης εμπειρίας του λάθους.


7. Phantom Thread
σε σκηνοθεσία και σενάριο Paul Thomas Anderson.

Όταν ο Reynolds είναι άρρωστος, φαντάζεται τη μητέρα του να στέκεται άκαμπτα με το νυφικό που έραψε γι 'αυτήν, σε έναν τοίχο δίπλα στην πόρτα της κρεβατοκάμαράς του. 
“Are you here? Are you always here? I miss you. I think about you all the time.”, αναρωτιέται. Αυτός είναι ο κεντρικός κόμβος του έργου, που δείχνει ένα μυστήριο που κανένας-καμία από εμας ίσως να μην μπορέσει ποτέ να λύσει, μια ειλικρινή έκφραση ελπίδας μέσα στη μοναξιά από την οποία προσπαθούμε να ξεφύγουμε, ενώ την ίδια στιγμή αρνούμαστε να αγαπήσουμε ο ένας τον άλλον.


6. The Shape of Water σε σκηνοθεσία και σενάριο Guillermo del Toro.
Η νεαρή κοπέλα προσπαθεί να σώσει την αγάπη της βάζοντας τα με θεοποιημένες "αυθεντίες" και δαίμονες. Μέσα από αυτή τη φαινομενικά άνιση μάχη, θα κερδίσουν η ανθρωπιά και η συμπόνια. Ένα ενήλικο παραμύθι που μας προτρέπει να αγαπήσουμε και αν μη τι άλλο, να μην φοβόμαστε το κάθε τι διαφορετικό. Όσοι-ες από εμάς γνωρίζουμε το έργο του Guillermo del Toro, δεν περιμέναμε τίποτα λιγότερο. Ειλικρινά. 







5. The Post: Απαγορευμένα 
Μυστικά 
Σκηνοθεσία: Steven Spielberg
Σενάριο: Liz Hannah, Josh Singer

Το «The Post» είναι η πρώτη ταινία του συγκεκριμένου δημιουργού που φανερώνει τόσο έντονα τις πολιτικές και κοινωνικές του ανησυχίες καθώς εντοπίζεται η δυσφορία του τόσο για τον σύγχρονο πολιτικό κόσμο της χώρας του όσο και για την αναπαράσταση και θέση των φύλων.


4. Three Billboards Outside Ebbing, Missouri
Σκηνοθεσία και Σενάριο: Martin McDonagh
To "Three Billboards Outside Ebbing, Missouri" είναι μια από αυτές τις πραγματικά σπάνιες ταινίες που χωρίς να προσπαθούν με τρόπο χειραγωγικό, γίνονται άκρως εμπνευσμένες. Δυνατό, με μία από τις πιο ανατριχιαστικές στιγμές που έχουμε παρακολουθήσει ποτέ-αυτή της εξομολόγησης: «Η κόρη μου βιάστηκε και κάηκε πριν επτά μήνες. Η τοπική αστυνομία προτιμά να βασανίζει μαύρους παρά να εξιχνιάζει εγκλήματα».



3. Annihilation σε σκηνοθεσία και σενάριο Alex Garland.
Το "Annihilation" μας μιλά με τον δικό του πρωτότυπο τρόπο για την αυτοκαταστροφή, τη βιολογική εξέλιξη, την συν-εξάρτηση και όλα εκείνα που μας φοβίζουν περισσότερο. Είναι μία από τις καλύτερες sci-fi ταινίες των τελευταίων χρόνων που αφορά εξολοκλήρου τον ίδιο τον άνθρωπο και που σίγουρα θα παραμείνει στο μυαλό μας για αρκετό καιρό.
Ένα φιλμικό κείμενο που θα αφήσει διαφορετική ερμηνεία και σημασία στον κάθε θεατή ξεχωριστά. 



2. Call me by your Name 
Σκηνοθεσία: Luca Guadagnino
Σενάριο: James Ivory
Με φόντο τη λουσμένη από φως καλοκαιρινή ιταλική εξοχή και ένα ονειρικό εξοχικό σπίτι (μέρος που ευχόμαστε να ζούσαμε για πάντα!) το φιλμ εκφράζει με οικουμενική ευαισθησία την ιδέα του να αφήνεσαι στον έρωτα και στην ομορφιά του, ακόμα κι αν αυτό έχει ως αποτέλεσμα τον πόνο. Ρισκάρεις. Θέλεις να το ζήσεις όπως και να'χει.



1. Shoplifters 
σε σκηνοθεσία και σενάριο Hirokazu Koreeda.
Πως ορίζεται η οικογένεια; Ποια γυναίκα έχει το δικαίωμα να θεωρείται η πραγματική μητέρα ενός παιδιού; To τελευταίο μισάωρο του "Shoplifters" είναι μία από τις πιο δυνατές, συναισθηματικές κινηματογραφήσεις που έχουμε δει. Η δεξιοτεχνία του σκηνοθέτη και οι υπέροχες ερμηνείες του εκπληκτικού cast προσφέρουν μία άκρως νατουραλιστική αφήγηση.


Ειδική μνεία:
-Πρόσωπα & Ιστορίες (Faces Places) 
σε σκηνοθεσία και σενάριο JR και Agnès Varda

-Roma 

σε σκηνοθεσία και σενάριο Alfonso Cuarón



Παρασκευή Γιουβανάκη

Τρίτη, 10 Ιουλίου 2018

Όνειρα γλυκά να κάνεις αγοράκι.


Όνειρα γλυκά να κάνεις.
Και συγχώρα με που δεν έκανα κάτι, πρόλαβα μοναχά να στρώσω με καθαρά σεντόνια το κρεβάτι σου με άρωμα φρεσκάδας να συντροφεύει τα όνειρά σου.
Ξέρεις έχω μια κόρη στην ηλικία σου, κοντεύει τα 14 και κάθε μέρα παλεύω να έρθω κοντά της. Αχ αυτή η ηλικία μας ψιλοτρελαίνει όλους. Χαμένη μέσα σε ένα κινητό κάποιες στιγμές, με μηνύματα από δω, ραβασάκια από κει, Ελένη ποιός είναι, με ποιον μιλάς τι σου λέει. Μήπως πληγώνει την μικρή ψυχή σου; Ας γίνω πλήκτρο στο κινητό σου να με γαργαλάς και να περνάμε τόσες ώρες αποβλάκωσης μαζί. 
Δε μας μιλάει κάποιες φορές κι άλλες είμαστε οι καλύτεροι της φίλοι. Μα μέσα στην ψυχή της, μέσα στην καρδιά της μόνο εκείνη ξέρει τι κουβαλά. Πέρασε η εποχή που την κάθε σκέψη την κεντούσε φωναχτά και γελούσαμε με τον μπαμπά της. Γρίφος για δύσκολους λύτες είναι ώρες ώρες η κόρη μου, σαν κι εσένα. Και πασχίζω, αλήθεια πασχίζω μέρα νύχτα να μπω στον μικρόκοσμό της. Είμαι σίγουρη πως κι η δική σου μαμά προσπαθούσε. 

Κάποιες φορές είμαι πολύ συντηρητική και τρώω πόρτα, άλλες φορές δεν την καταλαβαίνω ότι μεγάλωσε λέει κι εγώ βουρκώνω γιατί η αγκαλιά μου δεν τη χόρτασε ακόμη. Ζητώ συγγνώμη που σου μιλώ μικρέ, μα προσπαθώ να καταλάβω τι κάνουμε λάθος εμείς οι μεγάλοι. Εμείς οι ξερόλες, στέλνουμε μαθητές στο σχολείο για να σε εκφοβίσουν και να σε μειώσουν. Να νιώσεις φοβισμένος και για δες έγινες αερικό να μη χωράς στα λόγια τους. Θυμώνω και πληγώνομαι γιατί είμαι μαμά μιας συνομήλικης σου και ακόμη δεν μάθαμε να σεβόμαστε τον διπλανό μας. Την άποψη του, τις πεποιθήσεις του, τις επιλογές του, τα όνειρά του, είμαστε ξερόλες και τα κρίνουμε με τα δικά μας μέτρα και σταθμά και τα χλευάζουμε και τα σκοτώνουμε. Ρε σεις καταλάβατε τι έχουμε κάνει....;

Παντζαρίδου Ελισάβετ

Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2018

Love, Simon, κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Greg Berlanti
Hθοποιοί: Nick Robinson, Jennifer Garner, Josh Duhamel, Katherine Langford 

Όλοι αξίζουν μια μεγάλη ιστορία αγάπης. Για τον 17χρονο Σάιμον Σπάιερ, όμως, τα πράγματα είναι λίγο περισσότερο πολύπλοκα: ακόμα δεν έχει πει στους γονείς ή στους φίλους του πως είναι ομοφυλόφιλος και δεν έχει ιδέα για την πραγματική ταυτότητα του ανώνυμου συμμαθητή του που έχει ερωτευτεί μέσω διαδικτύου. Η προσπάθεια να λύσει αμφότερα τα προβλήματα αποβαίνει αστεία, τρομακτική και του αλλάζει μια για πάντα τη ζωή.

Το «Με Αγάπη, Σάιμον» είναι μια αστεία, ειλικρινής ιστορία ενηλικίωσης για το ταξίδι τού να βρεις τον εαυτό σου και να ερωτευτείς, βασισμένη στο διεθνώς αναγνωρισμένο βιβλίο της Μπέκι Αλμπερτάλι.
Οι σεναριογράφοι του φιλμ Elizabeth Berger και Isaac Aptaker, ενώ δεν ξεφεύγουν από τα (γλυκανάλατα) κλισέ και αφηγηματικά μοτίβα μιας εφηβικής rom-com, "αφουγκράζονται" με ειλικρίνεια το πάθος και τον ξέφρενο ρυθμό της εφηβικής ηλικίας και αποδίδουν τις καταστάσεις με πετυχημένο χιούμορ (χαρακτηριστική η σεκάνς όπου οι πρωταγωνιστές πρέπει να ομολογήσουν  πως είναι...ετεροφυλόφιλοι!). Αυτή η έξυπνη χρήση των αφηγηματικών κλισέ του είδους βοηθά τους θεατές να περπατήσουν σε γνώριμα κινηματογραφικά μονοπάτια και έτσι να μην φανεί ξένος στα μάτια τους ο queer χαρακτήρας της ταινίας.
Η αναπαράσταση του ομοφυλόφιλου χαρακτήρα βασίζεται σε μεγάλο βαθμό και στην ερμηνεία του πρωταγωνιστή Nick Robinson, ο οποίος δεν ξεφεύγει και δεν επιτρέπει στον χαρακτήρα του να υποκύψει σε υπερβολικές υποκριτικές κινήσεις, ή στις ως επί το πλείστον, (ξεπερασμένες και ξενέρωτες πλέον) χολιγουντιανές στερεοτυπικές αντιδράσεις/συμπεριφορές ενός κινηματογραφικού γκέι αγοριού. Αντιθέτως, καταφέρνει με την ερμηνεία του να αναδημιουργήσει τις πτυχές της αναπάντεχης ανακάλυψης και εξερεύνησης ενός ατόμου που είναι queer. Και όπως τονίζει πολλάκις ο ίδιος ο Simon, "Είμαι ακριβώς σαν και εσάς και ζω μια άκρως νορμάλ ζωή όπως ακριβώς και εσείς". 
Τέλος, το σενάριο και η σκηνοθεσία μας  παρουσιάζουν  την ερωτική σχέση, με τέτοιο τρόπο ώστε εμείς να παρακολουθούμε έναν όμορφο και αθώο σχολικό έρωτα. Είναι πολύ σημαντικό το γεγονός πως σε ένα σύγχρονο εφηβικό δημιούργημα του Hollywood, ο ομοφυλόφιλος έρωτας και το ομοφυλόφιλο ζευγάρι παρουσιάζονται με μη στερεοτυπικό χαρακτήρα, αλλά αντίθετα με ρομαντικά και ευφάνταστα στοιχεία καθώς φανερώνεται έτσι μια σημαντική πρόοδος.

Καλή προβολή!

Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 3.5/5

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018

Annihilation, κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Alex Garland
Hθοποιοί: Natalie Portman, Jennifer Jason Leigh, Tessa Thompson, Oscar Isaac, Gina Rodriguez

Δημιούργημα του οραματιστή σεναριογράφου και σκηνοθέτη Alex Garland, που μας έδωσε το καθηλωτικό "Ex Machina" και βασισμένo στο αναγνωρισμένο μπεστ σέλερ "Η Τριλογία της Νότιας Ζώνης" του Τζεφ Βάντερμιερ, έχει ως στόχο να σε κρατήσει κολλημένο-η στη θέση σου, να σε πάρει από το χέρι, αφού πρώτα σου πάρει το μυαλό, και να ταξιδέψετε (αν μπορεί να χαρακτηριστεί μια τέτοιου είδους εμπειρία "ταξίδι") στα άδυτα του υπαρξιακού τρόμου, στα ανεξήγητα της ασταμάτητης ανθρώπινης αναζήτησης, η οποία μπορεί να μας οδηγήσει ακόμη και στην καταστροφη μας.

Η Λένα, βιολόγος και πρώην στρατιωτικός, γίνεται μέλος μιας αποστολής που έχει σκοπό να εξιχνιάσει τι συνέβη στο σύζυγό της στη Ζώνη Χ, ένα μοχθηρό και μυστήριο φαινόμενο που επεκτείνεται σε όλη την αμερικανική ακτογραμμή. Μετά την είσοδό της στην περιοχή, η ομάδα αποστολής ανακαλύπτει έναν κόσμο μεταλλαγμένων τοπίων και πλασμάτων, που είναι ταυτόχρονα και όμορφα αλλά και επικίνδυνα, απειλώντας τόσο τη ζωή όσο και τη λογική τους. Η Λένα, η Δρ Ventress και τρεις γυναίκες ακόμη, θα εισβάλουν στο The Shimmer με στόχο να φτάσουν στον Φάρο. Η υπόθεση είναι ότι κάτι εκεί μέσα σκοτώνει τους ανθρώπους επισκέπτες του ή τους κάνει να χάσουν τα λογικά τους, να τρελαίνονται και να σκοτώνουν ο ένας τον άλλον... 
Αντισυμβατικός και ασυμβίβαστος ο "Aφανισμός" ξεφεύγει και χάνεται από τα γνωστά σεναριακά δρομάκια του είδους καθώς είναι γεμάτος μεταφορές και φαντασία που αγγίζουν τα όρια της πραγματικότητας. Και όταν λέμε "πραγματικότητα" εννοούμε τη δική μας την ανθρώπινη, αυτή που χάνεται σε φόβους εσωτερικούς και μη και καταστρέφεται.  Με κυρίως ελλειπτική αφήγηση (όπως όλα τα sci-fi που σέβονται τον εαυτό τους), ο Garland αρνείται να μας παρέχει απαντήσεις στα ασταμάτητα ερωτήματα που γεννιούνται καθώς τρομαχτικά ξετυλίγεται η ιστορία μπροστά μας, φτιάχνοντας έτσι καλύτερη Τέχνη ενώ αφήνει αρκετό περιθώριο για συζητήσεις.  
Σίγουρα η καλλιτεχνική επιτυχία του "Αφανισμού" έρχεται μέσα από τον οπτικό τρόπο με τον οποίο ο κινηματογραφιστής επιλέγει να μοιραστεί/αποκαλύψει τις πληροφορίες. Παράγοντας μερικά από τα πιο εντυπωσιακά οπτικοακουστικά σκηνικά που έχουμε δει μας προσφέρει έναν οπτικό και ακουστικό οργασμό. Μιλώντας για τον ηχητικό οργασμό, ο σχεδιασμός του ήχου είναι απλά ανατριχιαστικός. Ειδικά στην τρίτη πράξη, στην κορύφωση. Ένας εκπληκτικός συνδυασμός ήχων, ατονικών θόρυβων και μοτίβων που μας οδηγεί σε αποπροσανατολισμό και που σχεδόν ακούγονται σαν να γυρίζουν γύρω από τον εαυτό τους. 

Το Annihilation μας μιλά με τον δικό του πρωτότυπο τρόπο για την αυτοκαταστροφή, τη βιολογική εξέλιξη, την συν-εξάρτηση και όλα εκείνα που μας φοβίζουν περισσότερο. Είναι μία από τις καλύτερες sci-fi ταινίες των τελευταίων χρόνων που αφορά εξολοκλήρου τον ίδιο τον άνθρωπο και που σίγουρα θα παραμείνει στο μυαλό μας για αρκετό καιρό.
Είναι μία ταινία που θα έχει διαφορετική ερμηνεία και σημασία σε κάθε θεατή. 


Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 4/5

Δευτέρα, 19 Φεβρουαρίου 2018

Τhe Shape of Water, κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Guillermo del Toro
Hθοποιοί: Sally Hawkins, Michael Shannon, Richard Jenkins, Octavia Spencer

Πριν ξεκινήσουμε να μιλάμε για το φιλμ, αξίζει να θυμηθούμε πως ο Guillermo del Toro έχει δηλώσει σε συνέντευξή του ότι όταν ήταν παιδί, τα τέρατα είχαν σώσει τη ζωή του. Τώρα με τη "Μορφή του Νερού" στήνει ένα παραμύθι κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, περιλαμβάνοντας όλα τα απαραίτητα αφηγηματικά στοιχεία και τοποθετώντας ως κεντρικό πυρήνα την λατρεία του προς το κινηματογραφικό μέσο. Για ακόμη μια φορά και ακριβώς μετά το "Crimson Peak" μιλάει με τον δικό του μοναδικό τρόπο για την αγάπη, προσθέτοντας όμως και άλλα συστατικά...Η ταινία μέχρι τώρα έχει κερδίσει τον Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ Βενετίας, 13 υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας και Α’ Γυναικείου Ρόλου, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Μουσικής για την μαγευτική μουσική του Alexander Desplat.

Το φιλμ αφηγείται την ιστορία αγάπης μεταξύ μιας ονειροπόλας κωφάλαλης και ενός περίεργου αμφίβιου πλάσματος, ένα αντίδοτο εναντίον του «φόβου και του κυνισμού», σύμφωνα με τον δημιουργό.

Εγκλωβισμένη σε μια μοναχική, μονότονη ζωή, η Ελάιζα  εργάζεται ως καθαρίστρια σε ένα μυστικό κυβερνητικό εργαστήριο υψηλής ασφαλείας. Η ζωή της αλλάζει δραματικά όταν η ίδια και η συνάδελφός της, η Ζέλντα, ανακαλύπτουν μία αυστηρά απόρρητη κυβερνητική υπόθεση: ένα αμφίβιο πλάσμα που είναι καταδικασμένο να μείνει φυλακισμένο στις εγκαταστάσεις ώσπου να αρχίσουν τα πειράματα πάνω του. Η Ελάιζα θα νιώσει έναν ισχυρό δεσμό με το αλλόκοτο πλάσμα και θα αποφασίσει να το σώσει, ενάντια στις προσπάθειες του αδίστακτου πράκτορα Στρίκλαντ, σε μια υπέροχη ιστορία αγάπης που εξερευνά τις φαντασιώσεις που δημιουργούμε, τα μυστήρια που δεν μπορούμε να ελέγξουμε και τα τερατουργήματα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε.

Αλληγορικό, καυστικό, θαρραλέο παραμύθι. Όλα ξεκινούν από ένα σπίτι που βρίσκεται ακριβώς πάνω από μια μεγάλη κινηματογραφική αίθουσα που παίζει (διόλου τυχαία) τη βιβλική "Ιστορία της Ρουθ". Σε αυτό το πανέμορφο, γεμάτο vintage ρομαντικές αποχρώσεις (η έξυπνη διεύθυνση Φωτογραφίας δίνει συνειρμικές αποχρώσεις του μπλε και πράσινου) σπίτι, μια συμπαθητική κοπέλα που φέρνει στο νου την Ameli, αυνανίζεται στην μπανιέρα της σε καθημερινή βάση, αφού πρώτα βάλει χρονόμετρο που έχει το σχήμα αβγού (άκρως πετυχημένη σκηνοθετική λεπτομέρεια...). Όπως θα διαπιστώσουμε στην πορεία, πρώτη φορά το σεξουαλικό στοιχείο παρουσιάζεται τόσο έντονα σε έργο του Del Toro. Το ίδιο ισχύει και για την περίπτωση της ομοφυλοφιλίας. 

Αυτή η συμπαθητική κοπέλα είναι η Sally Hawkins, σε μια σαγηνευτική ερμηνεία και γι' αυτό φυσικά βρέθηκε υποψήφια στα πιο σημαντικά κινηματογραφικά βραβεία, ανάμεσα τους και αυτό του Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου.  Octavia Spencer (απολαυστικότατη με την καυστικότητα της), Michael Shannon, Richard Jenkins...δεν υπάρχει ηθοποιός που να υστερεί σε ερμηνεία συγκριτικά με το υπόλοιπο καστ!
Η νεαρή κοπέλα προσπαθεί να σώσει την αγάπη της βάζοντας τα με θεοποιημένες "αυθεντίες" και δαίμονες. Μέσα σε αυτή τη φαινομενικά άνιση μάχη, κερδίζουν (μακάρι!), η ανθρωπιά και η συμπόνια.

Ένα ενήλικο παραμύθι που μας προτρέπει να αγαπήσουμε και αν μη τι άλλο, να μην φοβόμαστε το κάθε τι διαφορετικό. Όσοι-ες από εμάς γνωρίζουμε το έργο του Guillermo del Toro, δεν περιμέναμε τίποτα λιγότερο. Ειλικρινά. 


Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 4/5

Πέμπτη, 8 Φεβρουαρίου 2018

Call me by your name, κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Luca Guadagnino
Ηθοποιοί: Timothee Chalamet, Armie Hammer, Elena Bucci, Vanda Capriolo, Amira Casar,  Victoire Du Bois, Antonio Rimoldi

Τι πιο φυσικό από τον έρωτα και το πάθος;

Μία από τις ωραιότερες και πιο σέξι ερωτικές ιστορίες που έχουμε δει στη μεγάλη οθόνη. Kαι την ίδια ακριβώς στιγμή, μια τρυφερή ερωτική ιστορία που επηρεάζει εμάς το κοινό με έναν υπέροχο και αισιόδοξο τρόπο. 

Το "Να με φωνάζεις με το Όνομα σου" βρίσκεται αυτή τη στιγμή υποψήφιο για τέσσερα βραβεία Oscar (καλύτερης ταινίας, Α’ Ανδρικού ρόλου για τον Timothee Chalamet, διασκευασμένου σεναρίου και καλύτερου τραγουδιού ("Mystery of Love" του Sufjan Stevens).

O Ιταλός δημιουργός Luca Guadagnino ("A Bigger Splash"), επιστρέφει με μία αισθησιακή και υπερβατική ιστορία για τον πρώτο έρωτα, βασισμένη στο γνωστό μυθιστόρημα του Andre Aciman σε διασκευή που προέκυψε από τη συνεργασία του σκηνοθέτη με τον James Ivory («The Remains of the Day»).

Βόρεια Ιταλία. Καλοκαίρι 1983. Ο Elio Perlman, ένας 17χρονος γοητευτικός και ταλαντούχος Ιταλοαμερικανός, περνάει τις μέρες του στην οικογενειακή βίλα του 17ου αιώνα παίζοντας κλασική μουσική και φλερτάροντας με τη φίλη του Marzia. Ο Elio απολαμβάνει τη στενή σχέση με τον πατέρα του, έναν επιφανή καθηγητή αυθεντία στην ελληνορωμαϊκή κουλτούρα, και με τη μητέρα του Annella, μία μεταφράστρια, που τον έχει αναθρέψει με υψηλή κουλτούρα σε ένα σκηνικό που σφύζει από ομορφιά. Όμως παρά το εκλεπτυσμένο του πνεύμα, ο Elio παραμένει αθώος και πρωτάρης σε ό,τι αφορά τα ζητήματα της καρδιάς. Μια μέρα, ο Oliver, ένας γοητευτικός Αμερικανός ακαδημαϊκός που κάνει το διδακτορικό του, καταφθάνει στη βίλα για να κάνει την πρακτική του ως βοηθός του πατέρα του Elio. Μέσα στο ηλιόλουστο εκθαμβωτικό περιβάλλον, ο Elio και ο Oliver ανακαλύπτουν τη μεθυστική ομορφιά της έλξης που ξυπνάει και αλλάζει τις ζωές τους για πάντα.

Άκρως γοητευτικό αφήγημα ενηλικίωσης γραμμένο γενναιόδωρα και με ευαισθησία από τον συγγραφέα James Ivory, που αποκαλύπτει αυτούς τους δύο αδαείς χαρακτήρες και τη συνεχώς εξελισσόμενη ερωτική τους σχέση με αυθεντικό και λεπτομερή τρόπο. Το σενάριο δεν βιάζεται. Γιατί να το κάνει άλλωστε; Είναι αχρείαστη η βιασύνη στην περίπτωση του Έρωτα. Γι' αυτό και όταν οι δύο νεαροί τελικά τολμούν να αποκαλύψουν τα αληθινά τους συναισθήματά, αυτό συμβαίνει μετά από αρκετή ώρα.

Αυτό ακριβώς που επιθυμεί να μας μεταδώσει είναι η φυσικότητα της αναπόφευκτης έλξης μεταξύ δύο ατόμων, ανεξαρτήτου φύλου και ηλικίας και το γαμώτο που το συνοδεύει μέσα από τη γέννηση ενός πάθους που λυγίζει αυτά τα δυο άτομα. Αυτό το όμορφο και μοναδικό πράγμα μας το μεταδίδει στο έπακρο της η σκηνοθεσία. Η φυσικότητα της έλξης εκφράζεται με απαράμιλλης ομορφιάς πλάνα, όπου ένα αεράκι περνά απαλά μέσα από τα δέντρα και κάποιες αχτίνες του ήλιου μπαίνουν μέσα από ανοιχτά παράθυρα της κρεβατοκάμαρας αγγίζοντας τους πρωταγωνιστές. Ενώ όλα γύρω μας φαντάζουν τόσο αισθησιακά, δημιουργείται μια αναπόφευκτη ένταση που κρύβεται πίσω από τις κλειστές πόρτες. Φυσικότητα εκφράζει και η σχεδόν αυθόρμητη αλλά σίγουρα εμπνευσμένη χρήση του διαχρονικού "Love My Way" των Psychedelic Furs, χαρακτηριστικό κομμάτι της New Wave μουσικής του '80 που είναι λες και το ακούμε πρώτη φορά. 


Tα πάντα όλα φαντάζουν τόσο γοητευτικά και φυσικά σε αυτό το φιλμ. Εννοείται πως ανάμεσα σε αυτά βρίσκονται και οι αξιόλογες ερμηνείες των Armie Hammer και Timothee Chalamet που έχουν δημιουργήσει μια ακαριαία χημεία μεταξύ τους. Δεν είναι όμως υπερβολή να πούμε πως ο μόλις  21χρονος Timothee Chalamet μας αφήνει άναυδους-ες.

Με φόντο τη λουσμένη στο φως καλοκαιρινή ιταλική εξοχή και ένα ονειρικό εξοχικό σπίτι (μέρος που ευχόμαστε να ζούσαμε για πάντα!) η ιστορία εκφράζει με οικουμενική ευαισθησία την ιδέα του να αφήνεσαι στον έρωτα και στην ομορφιά του, ακόμα κι αν αυτό έχει ως αποτέλεσμα τον πόνο. Ακόμη και αν το πρόσωπο αυτού του Έρωτα έχει σκοπό να φύγει σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και εσύ το ξέρεις, αλλά συνεχίζεις. Ρισκάρεις. Θέλεις να το ζήσεις όπως και να'χει.

Αναπόφευκτος είναι ο πόνος στον Έρωτα όπως ήδη ξέρουμε όλοι-ες. Για αυτό και το φιλμ τολμά να μας ραγίσει την καρδιά επιλέγοντας όμως έναν αφοπλιστικά τρυφερό τρόπο. Τολμάει να μας αποχαιρετήσει (τη στιγμή που φυσικά δεν θέλουμε), αφήνοντας μας άναυδους μπροστά στο μεγαλείο της τελευταίας σκηνής. Μπροστά στο μεγαλείο του Έρωτα.



Μια ταινία-ύμνος στον Έρωτα.

Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 4.5/5

Κυριακή, 28 Ιανουαρίου 2018

Τρεις Πινακίδες Έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι (Three Billboards Outside Ebbing, Missouri) , κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Martin McDonagh
Ηθοποιοί: Frances McDormand, Sam Rockwell, Woody Harrelson, Kerry Condon

Eπιδιώκοντας δικαιοσύνη. Ο καθένας/καθεμιά με τον τρόπο που πιστεύει πως είναι ο σωστός.

Το «Τρεις Πινακίδες Έξω Από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι» είναι ένα σκοτεινό, κωμικό δράμα. Μετά από μήνες χωρίς να έχει βρεθεί ο ένοχος στην υπόθεση δολοφονίας της κόρης της, η Μίλντρεντ Χέιζ κάνει μία τολμηρή κίνηση, παραγγέλνοντας τρεις πινακίδες στην είσοδο της κωμόπολης όπου κατοικεί, με ένα αμφιλεγόμενο μήνυμα για τον Ουίλιαμ Γουίλομπι, τον σεβάσμιο αρχηγό της αστυνομίας στην περιοχή. Όταν ο δεύτερος στην ιεραρχία, αξιωματικός Ντίξον, ένας ανώριμος «μαμάκιας» με ροπή προς τη βία, ανακατεύεται στην υπόθεση, η μάχη μεταξύ της Μίλντρεντ και του νόμου στο Έμπινγκ επιδεινώνεται.

Θυμός, Αδικία, Δικαιοσύνη, Ανθρωπιά, Όρια, Νόμοι, Kυνισμός, Ευαισθησία. Όλα αυτά είναι κομμάτια της ζωής (μας). Και όλα αυτά γράφονται με προσοχή πάνω στις "Τρεις Πινακίδες Έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι". Aπό ένα αουτσάιντερ που είχε ως στόχο τα κινηματογραφικά φεστιβάλ του κόσμου κατέληξε να γίνει ένα από τα μεγαλύτερα φαβορί, να σαρώνει τα βραβεία σε όλες τις μέχρι τώρα απονομές και να κλείνει το μάτι, δικαίως, στα Όσκαρ. Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος του Martin McDonagh, είναι ένας συγγραφέας και βραβευμένος με Όσκαρ σεναριογράφος κάτι που αποδεικνύεται περίτρανα μέσα από το άκρως προσεχτικά γραμμένο σενάριο των "Πινακίδων". Ένα σενάριο που κινείται με ευκολία και εξυπνάδα ανάμεσα στο είδος του κοινωνικού δράματος και στο είδος της μαύρης κωμωδίας, συνδύαζοντας παράλληλα και με επιτυχία, χαρακτηριστικά άλλων ειδών όπως αυτό του γουέστερν. Το σενάριο συνοδεύεται από τις (πολύ πιθανόν) τρεις καλύτερες ερμηνείες της χρονιάς που ανήκουν στους: Frances McDormand, Sam Rockwell, Woody Harrelson.

Εδώ, ο θυμός αποτελεί πηγή ενέργειας για τους ήρωες και δεν αντιμετωπίζεται σαν κάτι που πρέπει να θεραπευτεί. Ο θυμός δεν είναι μια ασθένεια αλλά ένα μονοπάτι στο δρόμο για την κατανόηση των συνανθρώπων μας, βασικά ολόκληρου του κόσμου. Το σίγουρο είναι πως η ζωή είναι ρατσιστική, σεξιστική και σκληρή. Πρέπει να πολεμήσεις-πολεμήσουμε και σύμφωνα με τις "Πινακίδες", μόνο μέσω αυτής της μάχης και αυτής της οργής μπορούν να εμφανιστούν άλλα συναισθήματα όπως η ενσυναίσθηση και η κατανόηση. 
Όλος αυτός ο θυμός, η πίκρα και η οργή παίρνει σάρκα και οστά μέσα από το βλέμμα της ηθοποιού Frances McDormand που υποδύεται την μητέρα που έχασε με απάνθρωπο τρόπο την κόρη της. Ένα και μόνο βλέμμα της είναι αρκετό για να καταλάβουμε πως όταν κάποιος-ια χάνει το παιδί του-της, δεν φοβάται απολύτως τίποτα μετά από αυτό. Είναι ικανός-η για τα πάντα. Η McDormand χρησιμοποιώντας μονάχα τις μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού, εκφράσεις ή μάλλον συσπάσεις, του προσώπου της, εκφράζει την απεριόριστη σκληράδα που νιώθει και βιώνει. Αισθητή κάνει την υποκριτική του παρουσία όμως και ο Sam Rockwell, με το ρόλο του ρατσιστή, "μαμάκια" αστυνομικού. Δικαιολογεί την ως επί το πλείστον βίαιη και ανόητη συμπεριφορά του δίχως να ξεφεύγει σε ερμηνευτικές "ματσοτσιρίδες". Τοποθετείται απλά στο εργασιακό και οικογενειακό του περιβάλλον, όπως ακριβώς ένα άτομο το οποίο πραγματικά δεν έχει ζήσει και δεν έχει διδαχθεί καμία άλλη πραγματικότητα εκτός της δικής του. Ο Woody Harrelson, συμπληρώνει την "Αγια Τριάδα" στο ρόλο του οικογενειάρχη διευθυντή της αστυνομίας και σίγουρα δεν μπορούμε να φανταστούμε κάποιον άλλον άντρα ηθοποιό στη θέση του.

To "Three Billboards Outside Ebbing, Missouri" είναι μια από αυτές τις πραγματικά σπάνιες ταινίες που χωρίς να προσπαθούν με τρόπο χειραγωγικό, γίνονται άκρως εμπνευσμένες. Πολύ λίγες από τις πρόσφατες ταινίες μας έκαναν να γελάσουμε αλλά και να θέλουμε να κλάψουμε την ίδια ακριβώς στιγμή. Δυνατή ταινία με πιο ανατριχιαστική στιγμή αυτή της εξομολόγησης «Η κόρη μου βιάστηκε και κάηκε πριν επτά μήνες. Η τοπική αστυνομία προτιμά να βασανίζει μαύρους παρά να εξιχνιάζει εγκλήματα».


Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 4/5

Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

Τhe Post, κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Steven Spielberg
Hθοποιοί:  Meryl Streep, Tom Hanks, Sarah Paulson, Bob Odenkirk

Για πρώτη φορά, βλέπουμε Meryl Streep και Tom Hanks μαζί, στο ίδιο κάδρο. Για πρώτη φορά παρακολουθούμε αυτά τα δύο τεράστια ονόματα της κινηματογραφικής βιομηχανίας, να πρωταγωνιστούν στην ίδια ταινία. Πίσω από την κάμερα βρίσκεται ο Steven Spielberg. Τρεις λόγοι για να έχουν όλοι οι θεατές μεγάλες προσδοκίες. Καταιγιστικό και γρήγορο σαν θρίλερ, εμπεριστατωμένο και διακριτικό όπως ένα καλό  κοινωνικό δράμα, γυρισμένο εν ολίγοις με τον γλυκό και σε σημεία μαγικό τρόπο όπως μόνο ο Spielberg μπορεί.

Το «The Post» είναι η πρώτη ταινία του συγκεκριμένου δημιουργού που προδίδει τόσο έντονα τις πολιτικές και κοινωνικές του διαθέσεις ενώ την ίδια ακριβώς στιγμή προδίδεται και η δυσφορία του προς τον σύγχρονο πολιτικό κόσμο της χώρας του. Και το κάνει με απίστευτα ατμοσφαιρικό και επιτυχημένο τρόπο. Εδώ να προσθέσουμε πως το φιλμ μέχρι τώρα είχε έξι υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα ενώ περιμένουμε την εξέλιξη του στις υποψηφιότητες των Όσκαρ που σύντομα θα ανακοινωθούν. 
O Steven Spielberg εξιστορεί τα πραγματικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν το καλοκαίρι του 1971 στην Αμερική, γύρω από τη δημοσιοποίηση των απόρρητων φακέλων του Πενταγώνου, με αποκαλύψεις, σκάνδαλα και κυβερνητικές συνωμοσίες. Πιο συγκεκριμένα, η ταινία, «The Post: Απαγορευμένα Μυστικά», αφηγείται την ιδιαίτερη συνεργασία ανάμεσα στην πρώτη γυναίκα εκδότη εφημερίδας, Κέι Γκράχαμ, και στον άτεγκτο συντάκτη Μπεν Μπράντλι, στην προσπάθεια τους να αποκαλύψουν και να δημοσιεύσουν ένα τεράστιο σκάνδαλο από κυβερνητικά μυστικά τριών δεκαετιών και τεσσάρων Αμερικανών Προέδρων. Οι δυο τους καλούνται να γεφυρώσουν τις διαφορές τους, προκειμένου να ρίξουν φως σε κρυμμένα μυστικά του κράτους, θέτοντας όμως σε κίνδυνο τόσο τις καριέρες τους, όσο και την προσωπική τους ελευθερία.
Απόλυτα επίκαιρο το θέμα του, καθώς οι αποφάσεις της τωρινής κυβέρνησης της Αμερικής, αυτή του Τραμπ, για τις ενέργειες του αμερικάνικου Τύπου δεν θα λέγαμε πως έχουν ιδιαίτερα δημοκρατικό χαρακτήρα. Πέρα από την ιστορία της αποκάλυψης (ή μη) των πολιτικών μυστικών, παρακολουθούμε και μία ακόμη ιστορία. Αυτή της Κάθριν Γκράχαμ που την ενσαρκώνει η λιγότερο εκθαμβωτική, Meryl Streep. Η ιστορία μιας γυναίκας που τη δεκαετία του '70 ήταν η επικεφαλής αυτής της εφημερίδας και που στην κυριολεξία προσπαθούσε να επιβιώσει επαγγελματικά μέσα σε έναν ασφυκτικά ανδροκρατούμενο χώρο (αλλά και χρόνο). Παρατηρείστε απλά τα πλάνα όταν η Γκράχαμ εμφανίζεται σε χώρους όπου επρόκειτο να παρθούν ζωτικής σημασίας αποφάσεις για το μέλλον της Washington Post. Με μια λιτή μα κυρίως απρόβλεπτη και γεμάτη ειλικρίνεια ερμηνευτική προσέγγιση, η Κυρία του αμερικανικού κινηματογράφου δίνει τη φεμινιστική χροιά που αρμόζει στην πραγματική ιστορία της ταινίας.
Ο Τom Hanks στέκεται με άνεση απέναντι (και δίπλα) στην συμπρωταγωνίστρια του και μας μιλάει με την ιδιαίτερη υποκριτική του φωνή. 
Η σκηνοθεσία του Spielberg μαζί με την εξίσου προσεγμένη δουλεία της φωτογραφίας του Janusz Kaminski έχουν δώσει ιδιαίτερη σημασία ακόμη και στην πιο μικρή (για τα μάτια του θεατή) λεπτομέρεια. Από τις ενδυματολογικές επιλογές της πρωταγωνίστριας μέχρι και τα αποτσίγαρα των ακούραστων δημοσιογράφων της Post, τα πάντα τοποθετούνται με τέτοια προσοχή μέσα στο κάδρο ώστε μεταμορφώνονται σιγά σιγά σε πρωταγωνιστές των σκηνών.

Ειδική μνεία στη μουσική του John Williams, μόνιμο και πιστό συνεργάτη του Spielberg, που μας έχει χαρίσει απερίγραπτες κινηματογραφικές στιγμές με τις μελωδίες του.
Τέλος, παρά το άκρως συναρπαστικό της όλης υπόθεσης, θα θέλαμε σίγουρα να βλέπαμε πολύ περισσότερο από τη Sarah Paulson ("Carol", "American Horror Story") που υποδυόταν τη γυναίκα του Μπεν Μπράντλι, καθώς έχει αποδείξει πολλάκις πως είναι ικανή να προσφέρει πολλά με την ερμηνευτική της παρουσία.

Το σίγουρο είναι πως πρόκειται για ένα φιλμικό κείμενο το οποίο η επικαιρότητα έχει μεγάλη ανάγκη.

Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 4/5

Τρίτη, 2 Ιανουαρίου 2018

Οι δέκα καλύτερες ταινίες του 2017.

-Get out, σκηνοθεσία Jordan Peele
Πρωτότυπη ταινία τρόμου με (δυστυχώς ακόμη και σήμερα) επίκαιρο σεναριακό θέμα, μιλά με μαύρο χιούμορ για τις φυλετικές διακρίσεις που δεσπόζουν στην Αμερική και στην κυριολεξία, προκαλούν κοινωνικές καταστροφές.

-RAW, σκηνοθεσία Julia Ducournau
Κανιβαλισμός, ενηλικίωση, τρόμος και χιούμορ διασταυρώνονται σε ένα οπτικά εντυπωσιακό και θεματικά τολμηρό θρίλερ. Η σεξουαλική ταυτότητα, οι αδερφικοί δεσμοί, οι κοινωνικές τάξεις, το ποθητό και το απαγορευμένο παίρνουν εδώ μια ονειρική, εφιαλτική όσο και καθαρά σωματική διάσταση, με την πρωτοεμφανιζόμενη σκηνοθέτιδα να επιδεικνύει θαυμαστή αφηγηματική αυτοπεποίθηση.

-I am not your negro, σκηνοθεσία Raoul Peck
 Tο ντοκιμαντέρ αυτό βρέθηκε υποψήφιο για Όσκαρ ενώ αποτελεί την επιτομή του «black power». Μιλώντας για τους τραγικούς θανάτους των ηγετών του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα Μάλκολμ Εξ, Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και Μέντγκαρ Έβερς, καταδεικνύει το πώς η εικόνα (και η πραγματικότητα) των έγχρωμων στη σημερινή Αμερική είναι κατασκευασμένη και επιβεβλημένη. Με ανατριχιαστικά καίριες εικόνες αρχείου από το παρελθόν αλλά και το παρόν, αποκαλύπτει πως η ανάγκη για φυλετική και κοινωνική ισότητα παραμένει πιο επιτακτική από ποτέ.
-Moonlight, σκηνοθεσία Barry Jenkins
Το περσινό όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Μια διαχρονική ιστορία ανθρώπινης επαφής κι αυτογνωσίας. Ένα ζωτικό πορτρέτο, σε τρία κεφάλαια, της σύγχρονης ζωής ενός αφροαμερικανού κι ένας ποιητικός διαλογισμός επάνω στην ταυτότητα, την οικογένεια, τη φιλία, την αγάπη, πλημμυρισμένος με βαθιά συμπόνια και καθολικές αλήθειες. Βγαίνεις από την αίθουσα (βασικά δεν θέλεις να βγεις, δεν θέλεις να τελειώσει), γεμάτος-η εκστασιασμό και μαγεία. Nιώθεις ότι ήταν η πρώτη φορά που παρακολούθησες μια δραματική ταινία. Και όντως αυτό ακριβώς συνέβη. Πρώτη φορά παρακολούθησες μια ΤΕΤΟΙΑ δραματική ταινία.
-Blade Runner, σκηνοθεσία Denis Villeneuve
Αυτό που μπορούμε να πούμε με μια δόση σιγουριάς είναι πως ο σκηνοθέτης Denis Villeneuve (τον αγαπήσαμε από τα "Prisoners" και "Sicario", ενώ πέρυσι έπλασε την καλύτερη ταινία της χρονιάς, το"Arrival",) έδειξε απόλυτο σεβασμό προς την πρωτοτυπία και το κύρος  του πρώτου αριστουργήματος ("Blade Runner") και τώρα, μας παρουσιάζει το δικό του όραμα για τη συνέχεια του, το "Blade Runner 2049". Ένα κινηματογραφικό θαύμα που εμβαθύνει σε υπαρξιακά θέματα και φανερώνει το φόβο του προς ένα ζοφερό μέλλον όπου η ανθρωπότητα πολτοποιείται μπροστά σε μεγάλους κινδύνους όπως η απώλεια των πραγματικών εννοιών της ανθρωπιάς, του έρωτα, της ψυχής. 
-Lady Macbeth, σκηνοθεσία William Oldroyd
Μέσα σε λιγότερο από 90 λεπτά, κατορθώνει την επαρκή εξιστόρηση της ζοφερής και τραγικής ιστορίας της νεαρής ηρωίδας Κάθριν, που τολμά και τα βάζει με τον πατριαρχισμό με ανορθόδοξους και ακραίους τρόπους μεν αλλά η πικρή αλήθεια είναι πως πολλές φορές είναι απαραίτητο να φτάσεις στα άκρα για να καταφέρεις να ακουστείς. Ο μινιμαλισμός αλλά και το μαύρο χιούμορ που χρησιμοποιεί ανά στιγμές ο δημιουργός, ανυψώνονται σαν γροθιά μέσα στις σκηνές, φυσικά απροσδόκητα, με στόχο το πρόσωπο του εξευτελιστικού καθωσπρεπισμού εκείνης και όχι μόνο, της εποχής.
-Τhe Florida project, σκηνοθεσία Sean Baker
Γυρισμένη και με ένα...iPhone (!). 
Μια ταινία που σε αφήνει ανίκανο-η να βρεις τις κατάλληλες λέξεις για να την περιγράψεις. Βαθιά συγκινητική και ρεαλιστική μα ταυτόχρονα και μαγική. Ένα συγκινητικό πορτραίτο των αμερικανών αστέγων, που μοιάζουν αόρατοι.
Χάρις στη δυνατή ιστορία και τις εντυπωσιακές ερμηνείες από τους ερασιτέχνες κυρίως ηθοποιούς, ο σκηνοθέτης αποτυπώνει εξαιρετικά όσους και όσες προσπαθούν να επιβιώσουν σε ένα δυσλειτουργικό κοινωνικό πλαίσιο.

-Nocturnal Animals, σκηνοθεσία Tom Ford
Σε πολύ λίγα λόγια, είναι ένα φιλμ για την εκδίκηση, τον έρωτα, τη βία, την απάτη. Σε περισσότερα λόγια, είναι ένα φιλμ που παλεύει με τον ίδιο του τον εαυτό. Ένα φιλμ που ο σκηνοθέτης του παλεύει με τον ίδιο του τον εαυτό (ο Tom Ford έχει δηλώσει σε συνέντευξη του "Η Susan-δηλαδή η πρωταγωνίστρια, είμαι εγώ"). πόμακρος, απόλυτα μελαγχολικά στολισμένος ο κόσμος του Ford, ανοίγει την εξώπορτά του με μια εναρκτήρια σεκάνς, γεμάτη ειλικρίνεια και θράσος. Με τούτη την ταινία ο Ford μας υπενθυμίζει πόσο εξαιρετικός κινηματογραφιστής είναι.
-120 BPM, σκηνοθεσία Robin Campillo
Μια πολιτική δήλωση που ξεχειλίζει από αγάπη. Ένα ντοκιμαντερίστικης ακρίβειας και μεγάλης συναισθηματικής φόρτισης κοινωνικό δράμα με πολιτική ευαισθησία.
Ο σκηνοθέτης ξαναγράφει την ιστορία της Αct Up, με μια ταινία τόσο λυτρωτικά συγκινητική όσο και βαθιά πολιτική και σοκαριστικά επίκαιρη. Αφοπλιστική όσο λίγες ταινίες τα τελευταία χρόνια,κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στο 70ό Φεστιβάλ Καννών. 
-Coco, σκηνοθεσία Lee Unkrich, Adrian Molina 
To νέο παραμύθι της Pixar τολμά να μιλήσει για το θάνατο, σφύζοντας από ζωή!Ένα φαντασμαγορικό ταξίδι στην καρδιά της μεξικανικής κουλτούρας με την κινηματογραφική σφραγίδα ποιότητας της Pixar.


*Ειδική αναφορά:
-Hell or High Water, σκηνοθεσία David Mackenzie
Σε μια ιστορία για τη σύγκρουση της Παλαιάς με τη Νέα Δύση, δυο αδέλφια, ο Τόμπι, ένας συνηθισμένος, διαζευγμένος πατέρας που προσπαθεί να φτιάξει μια καλύτερη ζωή για το γιο του, και ο Τάνερ, ένας ευέξαπτος, πρώην κατάδικος θα συνεργαστούν, για να ληστέψουν τα υποκαταστήματα της τράπεζας που έχει κάνει κατάσχεση στην οικογενειακή τους περιουσία. 

Παρασκευή Γιουβανάκη