Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα films. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα films. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 2 Ιανουαρίου 2018

Οι δέκα καλύτερες ταινίες του 2017.

-Get out, σκηνοθεσία Jordan Peele
Πρωτότυπη ταινία τρόμου με (δυστυχώς ακόμη και σήμερα) επίκαιρο θέμα, μιλά με μαύρο χιούμορ για τις φυλετικές διακρίσεις που δεσπόζουν στην Αμερική και στην κυριολεξία, προκαλούν κοινωνικές καταστροφές.

-RAW, σκηνοθεσία Julia Ducournau
Κανιβαλισμός, ενηλικίωση, τρόμος και χιούμορ διασταυρώνονται σε ένα οπτικά εντυπωσιακό και θεματικά τολμηρό θρίλερ. Η σεξουαλική ταυτότητα, οι αδερφικοί δεσμοί, οι κοινωνικές τάξεις, το ποθητό και το απαγορευμένο παίρνουν εδώ μια ονειρική, εφιαλτική όσο και καθαρά σωματική διάσταση, με την πρωτοεμφανιζόμενη σκηνοθέτιδα να επιδεικνύει θαυμαστή αφηγηματική αυτοπεποίθηση.

-I am not your negro, σκηνοθεσία Raoul Peck
 Tο ντοκιμαντέρ αυτό βρέθηκε υποψήφιο για Όσκαρ ενώ αποτελεί την επιτομή του «black power». Μιλώντας για τους τραγικούς θανάτους των ηγετών του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα Μάλκολμ Εξ, Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και Μέντγκαρ Έβερς, καταδεικνύει το πώς η εικόνα (και η πραγματικότητα) των έγχρωμων στη σημερινή Αμερική είναι κατασκευασμένη και επιβεβλημένη. Με ανατριχιαστικά καίριες εικόνες αρχείου από το παρελθόν αλλά και το παρόν, αποκαλύπτει πως η ανάγκη για φυλετική και κοινωνική ισότητα παραμένει πιο επιτακτική από ποτέ.
-Moonlight, σκηνοθεσία Barry Jenkins
Το περσινό όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Μια διαχρονική ιστορία ανθρώπινης επαφής κι αυτογνωσίας. Ένα ζωτικό πορτρέτο, σε τρία κεφάλαια, της σύγχρονης ζωής ενός αφροαμερικανού κι ένας ποιητικός διαλογισμός επάνω στην ταυτότητα, την οικογένεια, τη φιλία, την αγάπη, πλημμυρισμένος με βαθιά συμπόνια και καθολικές αλήθειες. Βγαίνεις από την αίθουσα (βασικά δεν θέλεις να βγεις, δεν θέλεις να τελειώσει), γεμάτος-η εκστασιασμό. Nιώθεις ότι ήταν η πρώτη φορά που παρακολούθησες μια δραματική ταινία. Και όντως αυτό ακριβώς συνέβη. Πρώτη φορά παρακολούθησες μια ΤΕΤΟΙΑ δραματική ταινία.
-Blade Runner, σκηνοθεσία Denis Villeneuve
Αυτό που μπορούμε να πούμε με μια δόση σιγουριάς είναι πως ο σκηνοθέτης Denis Villeneuve (τον αγαπήσαμε από τα "Prisoners" και "Sicario", ενώ πέρυσι έπλασε την καλύτερη ταινία της χρονιάς, το"Arrival",) έδειξε απόλυτο σεβασμό προς την πρωτοτυπία και το κύρος  του πρώτου αριστουργήματος ("Blade Runner") και τώρα, μας παρουσιάζει το δικό του όραμα για τη συνέχεια του, το "Blade Runner 2049". Ένα κινηματογραφικό θαύμα που εμβαθύνει σε υπαρξιακά θέματα και φανερώνει το φόβο του προς ένα ζοφερό μέλλον όπου η ανθρωπότητα πολτοποιείται μπροστά σε μεγάλους κινδύνους όπως η απώλεια των πραγματικών εννοιών της ανθρωπιάς, του έρωτα, της ψυχής. 
-Lady Macbeth, σκηνοθεσία William Oldroyd
Μέσα σε λιγότερο από 90 λεπτά, κατορθώνει την επαρκή εξιστόρηση της ζοφερής και τραγικής ιστορίας της νεαρής ηρωίδας Κάθριν, που τολμά και τα βάζει με τον πατριαρχισμό με ανορθόδοξους και ακραίους τρόπους μεν, αλλά η πικρή αλήθεια είναι πως πολλές φορές είναι απαραίτητο να φτάσεις στα άκρα για να καταφέρεις να ακουστείς. Ο μινιμαλισμός αλλά και το μαύρο χιούμορ που χρησιμοποιεί ανά στιγμές ο δημιουργός, ανυψώνονται σαν γροθιά μέσα στις σκηνές, απροσδόκητα, με στόχο το πρόσωπο του εξευτελιστικού καθωσπρεπισμού εκείνης και όχι μόνο, εποχής.
-Τhe Florida project, σκηνοθεσία Sean Baker
Γυρισμένη και με ένα...iPhone (!). 
Μια ταινία που σε αφήνει ανίκανο-η να βρεις τις κατάλληλες λέξεις για να την περιγράψεις. Βαθιά συγκινητική και ρεαλιστική, μα ταυτόχρονα και μαγική. Ένα συγκινητικό πορτραίτο των αμερικανών αστέγων, που μοιάζουν αόρατοι.
Χάρις τη δυνατή ιστορία και τις εντυπωσιακές ερμηνείες από τους ερασιτέχνες ηθοποιούς, ο σκηνοθέτης αποτυπώνει εξαιρετικά όσους και όσες προσπαθούν να επιβιώσουν σε ένα δυσλειτουργικό κοινωνικό πλαίσιο.

-Nocturnal Animals, σκηνοθεσία Tom Ford.
Mε λίγα λόγια, είναι ένα φιλμ για την εκδίκηση, τον έρωτα, τη βία, την απάτη. Mε περισσότερα λόγια, είναι ένα φιλμ που παλεύει με τον ίδιο του τον εαυτό. Ένα φιλμ που ο σκηνοθέτης του παλεύει με τον ίδιο του τον εαυτό (ο Tom Ford έχει δηλώσει σε συνέντευξη του "Η Susan είμαι εγώ").  Aπόμακρος, απόλυτα μελαγχολικά στολισμένος ο κόσμος του Ford, ανοίγει την εξώπορτά του με μια εναρκτήρια σεκάνς, γεμάτη ειλικρίνεια και θράσος. Με τούτη την ταινία ο Ford μας υπενθυμίζει πόσο εξαιρετικός κινηματογραφιστής είναι.
-120 BPM, σκηνοθεσία Robin Campillo.
Μια πολιτική δήλωση που ξεχειλίζει από αγάπη. Ένα ντοκιμαντερίστικης ακρίβειας και μεγάλης συναισθηματικής φόρτισης κοινωνικό δράμα με πολιτική ευαισθησία.
Ο σκηνοθέτης ξαναγράφει την ιστορία της Αct Up, με μια ταινία τόσο λυτρωτικά συγκινητική όσο και βαθιά πολιτική και σοκαριστικά επίκαιρη. Αφοπλιστική όσο λίγες ταινίες τα τελευταία χρόνια,κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στο 70ό Φεστιβάλ Καννών. 
-Coco, σκηνοθεσία Lee Unkrich, Adrian Molina 
To νέο παραμύθι της Pixar τολμά να μιλήσει για το θάνατο, σφύζοντας από ζωή!Ένα φαντασμαγορικό ταξίδι στην καρδιά της μεξικανικής κουλτούρας με την κινηματογραφική σφραγίδα ποιότητας της Pixar.


*Ειδική αναφορά:
-Hell or High Water, σκηνοθεσία David Mackenzie.
Σε μια ιστορία για τη σύγκρουση της Παλαιάς με τη Νέα Δύση, δυο αδέλφια, ο Τόμπι, ένας διαζευγμένος πατέρας που προσπαθεί να φτιάξει μια καλύτερη ζωή για τοn γιο του, και ο Τάνερ, ένας ευέξαπτος, πρώην κατάδικος, θα συνεργαστούν, για να ληστέψουν τα υποκαταστήματα της τράπεζας που έχει κάνει κατάσχεση στην οικογενειακή τους περιουσία. 

Παρασκευή Γιουβανάκη


Τρίτη 6 Ιανουαρίου 2015

Τοp 10: Τhe Best of 2014!


1. Gone Girl 
Το θρίλερ μυστηρίου του David Fincher  όχι μόνο μας εκπλήσει ευχάριστα αλλά μας παρασύρει στα άδυτα ενός μοχθηρού γυναικείου μυαλού , ρουφώντας κάθε σταγόνα ενδοιασμού που μπορεί να είχαμε πριν την δούμε.

2. 71'  
Το κύριο θέμα που πραγματεύεται το «’71» μπορεί να είναι ο πόλεμος, αλλά η ταινία αυτή δεν μένει μόνο στην επιφανειακή αναπαράσταση του πεδίου μάχης με μόνο όπλο την δράση. Με ευέλικτο και έξυπνο τρόπο μας εισάγει στα βαθύτερα αίτια που κρύβονται πίσω από τον πόλεμο. Η ανθρώπινη απληστία και τα αντικρουόμενα συμφέροντα οδηγούν πάντα σε αιματοχυσία. Οι στρατιώτες απλά πιόνια σε ένα παιχνίδι συμφερόντων.

3. Ida 
“Ida” ,το κινηματογραφικό κείμενο του Πολωνού σκηνοθέτη Pawel Pawlikowski, το οποίο μέσα στην κομψή λιτότητα του μπορεί άνετα να χαρακτηριστεί αριστούργημα. Η ταινία αν και γυρισμένη το 2013 αποτυπώνει τόσο πιστά την εποχή στην οποία διαδραματίζεται ώστε περνάει την ψευδαίσθηση ότι όντως βρισκόμαστε στις αρχές του 1960 στην Πολωνία. Η ιστορία ρεαλιστική ως το κόκαλο, ευαίσθητη και ανατρεπτική βρίσκει το κλειδί της επιτυχίας στο μέτρο. 

4. Boyhood 
 H δραματική ταινία του  Richard Linklater παρουσιάζει με έναν γοητευτκότατο τρόπο το φάσμα της ζωής του μικρού του πρωταγωνιστή και μας εντυπωσιάζει παρά την μεγάλη διάρκεια, κι αυτό ακριβώς για τον λόγο ότι γινόμαστε ένα με την αφηγούμενη ιστορία.



 5. Deux Jours, Une Nuit(Δυο μέρες, μια νύχτα)
 To "Δυο Ημέρες, Μια Νύχτα"  ρεαλιστικό, επίκαιρο και ταυτόχρονα επιβλητικό ,με την αγαπημένη Marion Cotillard σε πρωταγωνιστικό ρόλο μας κλέβει την ανάσα.


 6. Foxcatcher  
Το πραγματικά ιδιαίτερο στοιχείο που έχει η οπτική του σκηνοθέτη είναι η συγκρατημένη, φαινομενικά ήρεμη ματιά που έχει πάνω στην ιστορία. Δεν είναι ούτε πολύ δραματική η προσέγγιση ούτε και αδιάφορη, καταφέρνει να εξισορρωπίσει λοιπόν τις εντάσεις σε τέτοιο βαθμό που η κλιμάκωση που έχει το σενάριο μας φέρνει ακριβώς εκεί που θέλει. 

7. White God 
 Mια αλληγορική ιστορία που συγκινεί, δίνει τροφή για σκέψη και πείθει με την σοκαριστική απλότητα της, δεν χρειάζονται ειδικά εφέ για να σε αγγίξει κάτι τόσο χειροπιαστά αληθινό που σε περιβάλει καθημερινά.


8. Starred up 
«Οι Γροθιές Στους Τοίχους» σε σκηνοθεσία του David Mackenzie είναι ένα κλειστοφοβικό δράμα δωματίου που διαδραματίζεται στις φυλακές. Ταινίες που αναπαριστούν την ζωή στις φυλακές έχουν γίνει πολλές. Εδώ όμως μιλάμε για μια ωμή, ρεαλιστική αφήγηση που αποφεύγοντας τα πολλά cliche του είδους καταφέρνει να εντάξει τον θεατή στα σπάργανα της ταινίας.



9. Interstellar 
 Το κλειδί της ταινίας αυτής κρύβεται στο συναίσθημα, αυτή είναι η κινητήρια δύναμη, η αγάπη. Πιο ειδικά η πρώτη ώρα της ταινίας αφιερώνεται στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι στη γη , και αυτές τις παρατηρούμε στα πλαίσια της οικογένειας του Cooper. Κυρίως σ’ αυτό το σημείο βλέπουμε να χτίζεται η σχέση του με την κόρη του Murph. 



10. Fury  
 Ο σκηνοθέτης θέλησε να επικεντρωθεί στο πλήρωμα του τανκ με την ονομασία "Fury". Οι βετεράνοι στρατιώτες που φέρουν βαθιές ψυχικές και όχι μόνο σωματικές ουλές, βρίσκουν καταφύγιο μέσα στο τανκ, το οποίο όμως μπορεί ανά πάσα στιγμή να γίνει και ο τάφος τους. Μέσα στο τανκ επικρατεί μια κλειστοφοβική ατμόσφαιρα δράματος. Και ο μόνος τρόπος να μην χάσουν το μυαλό τους οι στρατιώτες είναι να δουλέψουν μαζί όχι μόνο σαν ομάδα αλλά και σαν οικογένεια.


Iλόνα Αγγελίδου