Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2015

Top 10: The Best Movies of 2015

10. Crimson Peak 
Σκοτεινό, αιματοβαμμένο γοτθικό ρομάντζο, που δεν σε αφήνει σε ησυχία ακόμη και μετά, που έχεις πλέον φύγει από την αίθουσα. Ένα ακόμη φιλμικό κείμενο, πιστό στην οραματική σκηνοθετική φύση του Del Toro που αποτελεί φόρο τιμής στο είδος ταινιών με στοιχειωμένα σπίτια.

9. Gett: The Trial of Viviane Amsalem 

Ούτε μια στιγμή δεν γίνεται κουραστική η πλοκή του που περιορίζεται σε ολιγάριθμα πρόσωπα και μακροσκελείς διαλόγους, ή το γεγονός ότι είναι γυρισμένη εξ'ολοκλήρου στον κλειστό χώρο του θρησκευτικού δικαστηρίου. 
Σε κουράζει όμως η βλακεία των ανθρώπων, που πηγάζει και από έναν εγωισμό που δεν αφήνει το μυαλό να αναπνεύσει.
Συγκλονιστικό φιλμ. Ουμανιστικό, αληθινό. Μπουνιά στο απάνθρωπο σύστημα συμπεριφοράς εναντίον των γυναικείων δικαιωμάτων που επικρατεί μέχρι και σήμερα. 


8. Tangerines/Mandariinid 
Το «Tangerines» είναι μια καθαρά αντιπολεμική ταινία, επίκαιρη όσο ποτέ, γεμάτη ανθρωπιά και αμείωτο θάρρος που έφερε μάλιστα για πρώτη φορά την Εσθονία υποψήφια για Όσκαρ στην κατηγορία καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. 
Συγκλονίζει με την πλοκή του ενώ καταφέρνει να σε μαγνητίσει με την απλότητά του.



7. Ex Machina
Ήταν η κινηματογραφική έκπληξη της χρονιάς. 

Το σενάριο του sci-fi θρίλερ, χρησιμοποιεί τους χαρακτήρες για τη διερεύνηση θεμελιωδών ανθρώπινων και ψυχολογικών θεμάτων, αποφεύγει τον εύκολο (σεναριακό) δρόμο και παραδίδει έναν φιλμ γεμάτο κοινωνικό προβληματισμό.


6. Inside Out
Μοναδικό. Απερίγραπτα συγκινητικό, αριστουργηματικά δομημένο, με τα στοιχεία-όπλα που μόνο η Pixar γνωρίζει πολύ καλά πως να μεταχειρίζεται ώστε οι "παιδικές" ταινίες να μην απευθύνονται και να μην γοητεύουν μονάχα τις παιδικές ηλικίες.



5. The Lobster
Το αλληγορικό φιλμ του Γιώργου Λάνθινου, μας βάζει να σκεφτούμε και δίχως ιδιαίτερα δυσκολία, να καταλήξουμε πως ζούμε και θα ζούμε σε μια κοινωνία που μας σκλαβώνει με ηλίθιους κανόνες και στερεότυπα για το πως να χτίσουμε τη ζωή μας, πολλές φορές "για το καλό μας". 
Και κάπως έτσι οδηγηθήκαμε στο να είμαστε ολοένα και πιο ατομικιστές, σταρχιδιστές και στη δημιουργία λυκοφιλιών.

4. Timbuktu 
Με μια άκρως επίκαιρη υπόθεση, ταράζει και εύλογα προβληματίζει.
Δολοφονικές πράξεις και εγκληματικές λογικές, στο όνομα της θρησκείας.
Το λυρικό και υπόκωφο δράμα του Abderrahmane Sissako, που είναι στηριγμένο σε αληθινά γεγονότα, έκλεψε τις εντυπώσεις της κινηματογραφικής χρονιάς του '15.




3. Leviathan
Πολιτική παραβολή και σκληρό δράμα, με κέντρο τη σύγχρονη Ρωσία. Ειρωνική όσο είναι απαραίτητο, αποτελεί εξ' ολοκλήρου μια αυστηρή κριτική για την κάθε μορφή εξουσίας και κερδίζει τον θαυμασμό και τον προβληματισμό (μακάρι) των θεατών. 
Είναι αναμφισβήτητα ένα κινηματογραφικό διαμάντι και ένα από τα πιο επίκαιρα έργα της χρονιάς. 
Η κοινωνία της Ρωσίας, δεν είναι δυστυχώς η μοναδική που βασανίζεται από μια εξουσία της διαφθοράς.


2. Mad Max: Fury Road
Η πιο ξεσηκωτική ταινία εδώ και χρόνια. Δύο ταραχώδεις ολόκληρες ώρες.
Δύο ώρες γεμάτες εντυπωσιακότατο οπτικό υλικό, συνδυασμένο πανέξυπνα με το κοινωνικό περιεχόμενο του σεναρίου. Εδώ συναντάμε και το καλύτερο soundtrack της χρονιάς.
Η ξέφρενη, δυνατή μουσική από τον Junkie XL, σε αρπάζει από τα αφτιά και σε κάνει να μην θέλεις να ακούς τίποτα άλλο για δύο ώρες παρά μόνο αυτήν, ενώ η διεύθυνση φωτογραφίας, μαγεύει και μεγαλώνει το μυστήριο και τον κίνδυνο που κρύβει η έρημος της Κοιλάδας της Σιωπής. 

Εσύ ο ανυποψίαστος θεατής, νιώθεις πως έχεις βυθιστεί σε βούρκο και δεν υπάρχει σωτηρία. 


1. Carol
Απέσπασε διθυραμβικές κριτικές όπου και αν προβλήθηκε και όχι άδικα.
Μας χάρισε την ομορφότερη ερωτική σκηνή της χρονιάς,αλλά και των τελευταίων χρόνων.
Αξίζει να έχει μία θέση ανάμεσα στις καλύτερες αλλά και την πρωτιά σε πολλές κινηματογραφικές λίστες παγκοσμίως, όπως άλλωστε και συμβαίνει.
Ύμνος για τον έρωτα και την ελευθερία, με συγκλονιστικές ερμηνείες από το πρωταγωνιστικό δίδυμο, μοναδική φωτογραφία και γνήσια σκηνοθετική λογική που πάνω από όλα σέβεται τους χαρακτήρες της.
Μια ταινία που σε προτρέπει να ζήσεις τον έρωτα. 



*Ειδική αναφορά: The Tribe (2014), σκηνοθεσία Miroslav Slaboshpitsky.


Παρασκευή Γιουβανάκη

The Little Prince, κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Mark Osborne
Ηθοποιοί: Rachel McAdams, Mackenzie Foy, James Franco, Marion Cotillard, Benicio Del Toro

Για πρώτη φορά διασκευάζεται η λατρεμένη για αμέτρητους-ες ανά τον κόσμο, ιστορία του Μικρού Πρίγκηπα, στη μεγάλη οθόνη. 
Τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Mark Osborne, σκηνοθέτης του αξιολάτρευτου "Kung-Fu Panda",
που αποφάσισε να πραγματοποιήσει τη μεταφορά αυτή μέσα από έναν άκρως επιτηχημένο και γοητευτικό συνδυασμό 
computer animation και stop-motion animation, μία επιλογή που μας βουτά για τα καλά στον ονειρικό κόσμο του Μικρού Πρίγκιπα και όχι μόνο.

Πρωταγωνίστρια είναι το Μικρό Κορίτσι, που η αγχωτική μητέρα του το προορίζει για το καλύτερο κολλέγιο της πόλης. Μόνη του διέξοδος είναι ο εκκεντρικός και καλόκαρδος γείτονας, ο Αεροπόρος, που την ξεναγεί σε έναν εκπληκτικό κόσμο όπου όλα είναι πιθανά. Έναν κόσμο που ο ίδιος γνώρισε πριν καιρό από τον Μικρό Πρίγκιπα. Εκεί ξεκινά το μαγικό και συναισθηματικό ταξίδι του στο σύμπαν του Μικρού Πρίγκιπα. Εκεί ανακαλύπτει ξανά την παιδικότητα του και πως η ουσία είναι αόρατη στα μάτια.

Η δύο κόσμοι που πλαισιώνουν την ιστορία της ταινίας, ο πανέμορφος, χειροποίητος κόσμος που δημιούργησε ο Αντουάν ντε Σεντ Εξιπερί και αυτός του σύγχρονου καιρού στον οποίο ζει η μικρή ηρωίδα, αναδεικνύονται με την τεχνοτροπία της χαρτοκοπτικής και του stop-motion και την τεχνική του σύγχρονου animation, αντίστοιχα, στοιχείο που προσφέρει στο φιλμ πολλά εύσημα. Οι φωνές των επιλεγμένων αγγλόφωνων ηθοποιών είναι ένα ακόμη θετικό του δημιουργήματος καθώς ταιριάζουν απόλυτα με το πνεύμα της πρωτότυπης ιστορίας του μικρού ήρωα.

Ενδέχεται όμως σε μερικούς θεατές να λείψει εκείνη η ελευθερία που δίνουν οι σελίδες του Αντουάν ντε Σεντ Εξιπερί που αφήνει τη φαντασία μας να αποδεσμευτεί και να ταξιδέψει. 

Παρόλα αυτά, δύσκολα θα μείνουν απογοητευμένοι όσοι αγάπησαν την χάρτινη ιστορία του Μικρού Πρίγκιπα!

Βαθμολογία 3/5
Παρασκευή Γιουβανάκη

Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2015

Ένας άλλος κόσμος/Worlds Apart, κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία/Σενάριο:  Xριστόφορος Παπακαλιάτης
Hθοποιοί: J.K.Simmons,  Μαρία Καβογιάννη, Χριστόφορος Παπακαλιάτης, Andrea Osvart, Μηνάς Χατζησάββας, Tawfeek Barhom, Νίκη Βακάλη 

Λίγο πριν κλείσει ακόμη μία (κινηματογραφική) χρονιά, μια από τις πολυαναμενόμενες για τον ελληνικό πληθυσμό, ταινίες, πήρε τη θέση της ανάμεσα στις προγραμματισμένες προβολές για τη μεγάλη οθόνη. Η νέα ταινία του διόλου αδιάφορου για πολλούς, Χριστόφορου Παπακαλιάτη, που έχει και αγγλικό τίτλο καθώς υπάρχουν βλέψεις γα προβολές στο εξωτερικό, είναι εδώ για να μας προβληματίσει.

Τρεις γενιές Ελλήνων αναζητούν τον έρωτα στο δύσκολο σήμερα. Τρεις γενιές ξένων βρίσκουν τον έρωτα στη χώρα μας. Οι άνθρωποι. Οι ματιές τους. Οι ιστορίες τους και η συνάντησή τους με την Ιστορία.

Aς ξεκινήσουμε από τον τίτλο "Ένας άλλος Κόσμος", ο οποίος συνειδητοποιούμε (από τα πρώτα λεπτά) πως έχει παραπλανητικό χαρακτήρα. 
Ο 'Άλλος Κόσμος" χτίζεται από τον κεντρικό πυρήνα του φιλμ, δηλαδή τη σημερινή κατάντια της Ελλάδας που αποτελεί τη βάση της αλληλοεπίδρασης των τριών όχι τόσο διαφορετικών μεταξύ τους, ιστοριών.

Ο κινηματογραφιστής Xριστόφορος Παπακαλιάτης, στήνει τις τρεις ιστορίες του που πλαισιώνουν το σενάριο, με έναν όχι και τόσο πρωτότυπο και ευρηματικό χαρακτήρα.
Όμως παρά την πικρή γεύση που μας μένει από τα αναμενόμενα γεγονότα, γευόμαστε και μια άλλη, πιο γλυκιά γεύση, αυτή της ελπίδας. Διότι κακά τα ψέματα η ελπίδα είναι αναγκαία και τη χρειαζόμαστε ενώ δεν είναι καθόλου τυχαία η φράση που όλοι-ες ξέρουμε και όλοι-ες έχουμε χρησιμοποιήσει "Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία".
Είναι από τις σπάνιες φορές που τα κλισέ αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του σεναρίου, λειτουργούν λυτρωτικά στα μάτια και στο μέσα των θεατών ενώ οι εξίσου αναμενόμενες καταλήξεις των χαρακτήρων δεν μπορoύμε να πούμε πως απέχουν κατά πολύ από την πραγματικότητα (της χώρας) μας.


Οι  ήρωες αν και δεν είναι καταλλήλως αναπτυγμένοι, παραμένουν πειστικοί ως επί το πλείστον, κυρίως η τετράδα που πρωταγωνιστεί στις δύο τελευταίες ιστορίες. Η πρώτη ιστορία, είναι ίσως η πιο αδύναμη τόσο σκηνοθετικά όσο και σεναριακά. Όσον αφορά το πρώτο, ορισμένες σκηνές θυμίζουν έντονα  μουσικό βιντεοκλίπ ενώ για τη περίπτωση του σεναρίου, οι τόσες συμπτώσεις καταντούν κουραστικές ενώ φυσικά, βρίσκονται αρκετά ρεαλιστικά μίλια μακριά.
Η πιο δυνατή στιγμή του έργου παρουσιάζεται ολοκληρωμένα και καλαίσθητα μέσα από την τρίτη και τελευταία ιστορία-αυτή του J.K.Simmons σε ρόλο Γερμανού καθηγητή και της πάντα υπέροχης Μαρία Καβογιάννη που υποδύεται εδώ μια πνιγμένη οικονομικά, Ελληνίδα νοικοκυρά. 
Οι δύο αυτοί ηθοποιοί, αποτελούν δίχως υπερβολές μία υποκριτική έκρηξη ενώ είναι και η ιστορία που αγγίζει περισσότερο τους θεατές.

Ένα ακόμη δυνατό στοιχείο που περιτυλίγει  τη σκηνοθετική λογική του Παπακαλιάτη, στο οποίο και στηρίζεται ολόκληρο το δημιούργημά του, 
είναι ότι ο κύριος Έρωτας, έχει τεράστια ισχύ. 
Ας μείνουμε σε αυτό, ας παραλείψουμε την μη κατάλληλη εμβάθυνση και απλοποιημένη μορφή των κακών κειμένων που παρουσιάζονται, 
και ας το χαράξουμε στις ζωές μας.

Υ.Γ. Αντίο κύριε Χατζησάββα.

Βαθμολογία 3/5
Παρασκευή Γιουβανάκη

Παρασκευή, 25 Δεκεμβρίου 2015

Οι καλύτερες Χριστουγεννιάτικες κινηματογραφικές προτάσεις!

Τα φετινά Χριστούγεννα γιορτάστε παρέα (και) με την 7η Τέχνη, με τις 9 καλύτερες προτάσεις της τελευταίας 25ετίας (και μία έκπληξη).


«Το Πολικό Εξπρές» (2004)
Ο σκηνοθέτης του «Φόρεστ Γκαμπ» Ρόμπερτ Ζέμεκις, μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το παραμύθι του Κρις Βαν Όλσμπεργκ («Τζουμάντζι») και με την τεχνική του motion capture- ο πρωταγωνιστής Τομ Χανκς είναι σαν αληθινός! Το εικαστικό αποτέλεσμα είναι πέρα για πέρα όμορφο και σε προκαλεί να μπεις στην οθόνη σαν επιβάτης του μαγικού Πολικού Εξπρές!


«Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» (2009)
Ο εμπνευσμένος δημιουργός Ρόμπερτ Ζέμεκις (ναι τον ξανασυναντάμε!) τοποθετεί τον Τζιμ Κάρεϊ σε μια απολαυστική μεταμόρφωση να ενσαρκώνει εκτός από τον γνωστό σε όλους μας τσιγκούνη των Χριστουγέννων και τα τρία Χριστουγεννιάτικα Πνεύματα! Η ταινία του Ζέμεκις παραμένει πιστή στο πνεύμα της κλασικής ιστορίας του Κάρολου Ντίκενς και των γιορτινών ημερών, και τολμά να είναι όσο σκοτεινή χρειάζεται.


«Ο Ψαλιδοχέρης» (1990)
Μια φορά κι ένα καιρό, σε ένα κάστρο ζούσε ένας εφευρέτης με το δημιούργημά του, τον Έντουαρντ. Δυστυχώς όμως, ο εφευρέτης πέθανε αφήνοντας τον Έντουαρντ ημιτελή, με κοφτερά ψαλίδια στη θέση των χεριών του. Το σπαρακτικό παραμύθι του Τιμ Μπάρτον, είναι μία από τις πιο ρομαντικές, σουρεαλιστικές ιστορίες αγάπης που μας είπαν ποτέ οι εικόνες. Ο Τζόνι Ντεπ διαπερνά το συναίσθημα και βρίσκει κατευθείαν την καρδιά μας.


«Χριστουγεννιάτικος Εφιάλτης» (1993)
Ακόμη ένας Μπάρτον στη λίστα- αυτή τη φορά σε ρόλο παραγωγού. Τα λόγια μάλλον περισσεύουν για την συγκεκριμένη ταινία, που είναι σκηνοθετημένη από τον Χένρι Σέλικ και είναι γυρισμένη με την τεχνική του stop-motion. Αφήστε τον Jack Skellington, βασιλιά του Halloween town, να γίνει επιτέλους ο Αι-Βασίλης που επιθυμεί!


«Μόνος στο Σπίτι» (1990) & « Μόνος στο Σπίτι 2: Χαμένος στην Νέα Υόρκη» (1992)
Δεν υπάρχουν Χριστούγεννα δίχως την προβολή του στην μικρή οθόνη. Ίσως δεν είναι υπερβολή να πούμε πως δεν γίνεται να υπάρξει χριστουγεννιάτικη λίστα χωρίς την αναφορά αυτής της ταινίας. Είναι ένα από τα τυπικότερα έργα της γιορτινής περιόδου των Χριστουγέννων καθώς είναι ντυμένη με τα καταλληλότερα ρούχα για αυτήν την εποχή. Χριστουγεννιάτικα τραγούδια σε όλο το εύρος της ταινίας το κάνουν ακόμη πιο Χριστουγεννιάτικο (αγαπημένη η σκηνή όπου ακούγεται το "Rocking Around the Christmass Tree" στο σίκουελ).


«Αγάπη είναι» (2003)
Ένα γλυκύτατο φιλμ που το έχουμε συνδυάσει άμεσα με τις γιορτές των Χριστουγέννων, αν και μπορεί να φαντάζει ιδανικό και για την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου! Σπονδυλωτή ταινία που παρουσιάζει 8 ιστορίες ζευγαριών που μπλέκουν με άξονα τον έρωτα, κάπου στο γκρίζο Λονδίνο, παραμονές Χριστουγέννων. Με μια παρέλαση από stars, αποτελεί μία από τις ιδανικότερες επιλογές για αυτές τις μέρες, αφού σφύζει από γιορτινή διάθεση και ατμόσφαιρα. Δείτε την οπωσδήποτε με παρέα!


«Τα Παιδιά της Χορωδίας» (2004)
Mπορεί να μην έχει τα χαρακτηριστικά ενός τυπικού χριστουγεννιάτικου έργου, αλλά προσφέρει την καλύτερη ευκαιρία για μια οικογενειακή βραδιά. Γλυκιά, ισορροπημένη και κοινωνικά ευαίσθητη, το τραγούδι των «Παιδιών της Χορωδίας» ταιριάζει απόλυτα στο πνεύμα των εορτών!



«Ο Χάρι Πότερ και η Φιλοσοφική Λίθος» (2001)
Έχετε σκεφτεί ποτέ την πρώτη και πιο αθώα ταινία της σειράς περιπετειών του μικρού μάγου ως μια χριστουγεννιάτικη ταινία; Ίσως τελικά να μην είναι τυχαίο που σκηνοθέτης της είναι ο Κρις Κολόμπους (ναι ο ίδιος που σκηνοθέτησε και τα δύο πρώτα-και πιο επιτυχημένα, «Home Alone»). Και μόνο η σκηνή της μεγάλης τραπεζαρίας που είναι από άκρη σε άκρη στολισμένη με τεράστια χριστουγεννιάτικα δέντρα και οι γεμάτοι γιορτινή διάθεση θαμώνες της, αρκούν!


«Carol» (2015)

To κινηματογραφικό αποκορύφωμα της φετινής χρονιάς που ακούει στο όνομα «Carol» μπορεί κάλλιστα να μπαίνει πλέον στις χριστουγεννιάτικες λίστες. Μια ιστορία αγάπης που ξετυλίγεται στην καρδιά του χειμώνα, κάπου ανάμεσα στα χιόνια και στα χριστουγεννιάτικα στολίδια, με ένα νοσταλγικό soundtrack που περιλαμβάνει και κλασικά χριστουγεννιάτικα κομμάτια, στοιχείο που το κάνει ακόμη πιο εποχιακό.



«Υστερία» (1974)

Για το τέλος αφήσαμε μια όχι και τόσο χαρούμενη ταινία, αλλά ένα...θρίλερ (!) που διαδραματίζεται όμως στη γιορτινή εποχή! Σε μια μικρή πανεπιστημιούπολη κάπου στη Βόρεια Αμερική, τα κορίτσια μίας αδελφότητας γιορτάζουν την επιστροφή τους για τις γιορτές των Χριστουγέννων. Δεν γνωρίζουν όμως ότι ενώ εκείνες διασκεδάζουν κάποιος μπήκε από τη σοφίτα στο σπίτι. Γιατί, πολλοί είναι αυτοί που θέλουν να παρακολουθήσουν κάτι διαφορετικό (και έχουν κάθε δικαίωμα)!

Παρασκευή Γιουβανάκη
*αναδημοσίευση από www.cinemag.gr/

Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2015

Joy κριτική ταινίας


Σκηνοθεσία/Σενάριο: David O. Russell
Ηθοποιοί:  Jennifer Lawrence, Dascha Polanco, Bradley Cooper, Robert De Niro, Elisabeth Röhm

Μετά τον οσκαρικό «Οδηγό Αισιοδοξίας» και τον βραβευμένο με 3 Χρυσές Σφαίρες «Οδηγό Διαπλοκής», το πλέον συνεργατικό δίδυμο σκηνοθέτη-ηθοποιού, David O. Russell-Jennifer Lawrence, επιστρέφει πιστό στο ετήσιο ραντεβού του, με το"Joy", με ταπεινό σκοπό να αποδείξει για ακόμη μια φορά πως η νεαρή Lawrence, είναι όλα τα (υποκριτικά) λεφτά!

Εμπνευσμένο από την ζωή και την ραγδαία εξέλιξη της εφευρέτη και επιχειρηματία, Τζόι Μαγκάνο, το «Joy» ακολουθεί την εκκεντρική πορεία μιας σκληρά εργαζόμενης αλλά μισο-διαλυμένης οικογένειας και του νεαρού κοριτσιού που με το σπαθί της γίνεται τελικά η λαμπερή ηγέτης τους. Με δίψα για δημιουργία αλλά και την πίεση να φροντίσει τους γύρω της, η Τζόι βιώνει την προδοσία, τη δολιότητα, την απώλεια της αθωότητας και τα τραύματα που αφήνει πίσω η αγάπη, ενώ βρίσκει την δύναμη και την πίστη στον εαυτό της για να ακολουθήσει τα καταπιεσμένα όνειρά της. Το αποτέλεσμα είναι μια συναισθηματική, βαθιά ανθρώπινη κωμωδία για την ζωή μιας γυναίκας που αντιμετωπίζει τον αμείλικτο κόσμο του εμπορίου, το χάος της οικογένειας και τα μυστήρια της δημιουργίας, βρίσκοντας στην πορεία μια ανεξάντλητη πηγή χαράς.

Δίχως υπερβολές, όλη η ταινία είναι η ηθοποιός που κλήθηκε να υποδυθεί τον κεντρικό χαρακτήρα, την Joy. Kαι αυτή είναι η  Jennifer Lawrence, η οποία στηρίζει γερά στις υποκριτικές της πλάτες έναν αρκετά απαιτητικό ρόλο ο οποίος εκτός των άλλων, φθάνει να έχει τα διπλάσια χρόνια της! Η ηθοποιός δείχνει να σέβεται και να αγαπά την ηρωίδα της και με όπλο το τελείως ώριμο σκεπτικό της μπαίνει για τα καλά στη ζωή της Joy και στην προβληματική οικογένεια που την ακολουθεί.
"Είναι κάτι που έχω ξαναδεί" ενδέχεται να σκεφτεί κάποιος ή κάποια θεατής. Και ναι, ούτε καν η ίδια η ταινία δεν προσπαθεί να πρωτοτυπήσει. Αυτό που σε μαγνητίζει και σε μαγεύει όμως στην περίπτωση του "Joy" είναι η αστείρευτη αισιοδοξία και ελπίδα που μεγαλώνουν σιγά σιγά μετά το τέλος της κάθε σκηνής, παρά τα αμέτρητα εμπόδια που (φυσικά) συναντάει η πρωταγωνίστρια-Joy. Παράλληλα,  είναι αναγκαίο να προστεθεί και η αληθοφάνεια που συνοδεύει την ακολουθία των γεγονότων καθώς το σενάριο πατάει γερά στην πραγματική έννοια της επιτυχίας: 
Για να αγγίξεις την απόλυτη επιτυχία  πρέπει να σου βγει η πίστη. Και πόσο μάλλον όταν ανήκεις στο γυναικείο φύλο.

Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 3/5

Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2015

Durak/The Fool κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία/Σενάριο: Yury Bykov
Ηθοποιοί: Artyom Bystrov, Natalya Surkova, Yuriy Tsurilo, Sergei Artsybashev, Boris Nevzorov, Dariya Moroz, Nina Antyukhova, Pyotr Barancheev, Nikolay Bendera 

Ο σκηνοθέτης Yury Bykov, που πλέον θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Ρώσους κινηματογραφιστές, με όπλο τον ρεαλισμό και εχθρό τον δισταγμό και τον συμβιβασμό, βιντεοσκοπεί την σύγχρονη Ρωσία, η οποία καμία διαφορά δεν έχει από τις υπόλοιπες "πολιτισμένες" Ευρωπαικές αλλά και παγκόσμιες χώρες. Μετά το ανεπανάληπτο "Leviathan"-γροθιά στη σημερινή απανθρωπιά, έρχεται ο " Ηλίθιος", ίσως όχι με την ίδια δυναμική, να μας φέρει αντιμέτωπους με την καθημερινότητα μας αλλά και με τον ίδιο μας τον εαυτό.

Ένας υδραυλικός, ο αθώος και ιδεαλιστής Ντίμα αφιερώνει τον ελεύθερο χρόνο του μελετώντας για να γίνει μηχανικός. Ένα βράδυ πηγαίνοντας σε μια εργατική πολυκατοικία για μια διαρροή αντιλαμβάνεται ότι το πολυώροφο κτίριο όπου στοιβάζονται δεκάδες οικογένειες  πρέπει να εκκενωθεί γιατί υπάρχει άμεσος κίνδυνος να καταρρεύσει. Τρέχει να ειδοποιήσει τη δήμαρχο και τις δημοτικές αρχές, όμως καταλαβαίνει ότι τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται. Ο Ντίμα περνάει όλη τη νύχτα κυνηγώντας τους διεφθαρμένους τοπικούς αξιωματούχους σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να σώσει εκείνους που η καλή κοινωνία έχει αποφασίσει να ξεχάσει. 

 Φυσικά, ο τίτλος έχει ειρωνικό χαρακτήρα. Ο πρωταγωνιστής παλεύει για το κοινωνικό καλό. Τοποθετεί το κοινό καλό σε ανώτερο επίπεδο από αυτό που βρίσκεται το ατομικό. Προσπαθεί με νύχια και δόντια, γεμάτος τόλμη, να σώσει 800 ζωντανές ψυχές. Και για αυτό, όπως φαίνεται τη σήμερον ημέρα είναι..ηλίθιος! 

Το σκληρό και ανθρωποκεντρικό δημιούργημα του Bykov (έχει αναλάβει και το σενάριο) ενώ δεν εκκρεμεί σε ένταση μοιάζει σε ορισμένα σεναριακά σημεία να κάνει κοιλιά, έρχονται όμως κάποιοι τόσο μα τόσο δυνατοί διάλογοι:
"Δεν καταλαβαίνεις;
Ζούμε και πεθαίνουμε σαν ζώα γιατί δεν νοιαζόμαστε για τον διπλανό μας!" 
(κανένας και καμιά που θέλει να θεωρεί τον εαυτό του-της "νοήμον ον" δεν γίνεται να μην σταθεί σε αυτή την πρόταση για τουλάχιστον λίγα λεπτά!)
και σε κάνουν να προσπεράσεις αυτό το μειονέκτημα αμέσως. Ώσπου στο τέλος και της τρίτης πράξης αναρωτιέσαι: "Άραγε άξιζε ο τόσος κόπος του "Ηλίθιου";"

Ένα έργο-γνήσιο ηθικό δίδαγμα. Στην σημερινή "ανθρώπινη" κοινωνία όταν κάνεις το ανθρώπινης φύσεως σωστό, ανταμείβεσαι και με το παραπάνω...

Βαθμολογία 3.5/5
Παρασκευή Γιουβανάκη

Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2015

“E- Social”: Οι Συντελεστές της Βραβευμένης Μικρού Μήκους Μιλούν


Στο κοντινό μέλλον η εξέλιξη της τεχνολογίας έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο που μπορεί να δημιουργήσει ολογράμματα ανθρώπων που έχουν φύγει από τη ζωή με βάση τις δημοσιεύσεις τους στα social media όσο βρίσκονταν ακόμη εν ζωή.
Το «E-Social» είναι μια sci-fi μικρού μήκους ταινία που έχει χαράξει μια άκρως επιτυχημένη πορεία! Έχει προβληθεί σε πάρα πολλά κινηματογραφικά φεστιβάλ παγκοσμίως, ένα από αυτά είναι και το Comic Con International, ενώ έχει μαζέψει συνολικά τέσσερα βραβεία μαζί με αυτό της καλύτερης sci-fi ταινίας στο περσινό Granite Planet International Film Festival του Καναδά!

Στην συνέντευξη απαντούν η σκηνοθέτιδα Ναταλία Λαμπροπούλου, ο δικός μας κειμενογράφος και σεναριογράφος Σωτήρης Πετρίδης και η σκηνογράφος Μαρία Καβαλιώτη.

Αρχικά να σας εκφράσω τον θαυμασμό μου για το αρκετά προσεγμένο έργο σας "E-Social"! Τι αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για το χτίσιμο της μυθοπλαστικής ιστορίας;

Σωτήρης Πετρίδης: Η ιστορία υπήρχε για αρκετό καιρό στο μυαλό μου, αλλά άρχισα να την αναπτύσσω μετά την ολοκλήρωση της πρώτης μας ταινίας, του Μπαλονιού. Πρώτα συζήτησα με τη Ναταλία, της άρεσε η ιδέα και έτσι ξεκινήσαμε! Πηγή έμπνευσης αποτέλεσε η εκτεταμένη χρήση των social media στις μέρες μας. Αυτό που ήθελα να κάνω με το σενάριο ήταν να μιλήσω για το σήμερα χρησιμοποιώντας μία ακραία συνθήκη του αύριο.

Μαρία Καβαλιώτη: Η ιδέα ήταν του Σωτήρη Πετρίδη, όπως άλλωστε και το σενάριο της ταινίας. Όταν αυτός και η Ναταλία Λαμπροπούλου με προσέγγισαν για την σκηνογραφία της ταινίας, ξεχώρισα αμέσως την καθαρότητα και την ευστοχία της ιδέας του. Τοποθετώντας τη δράση σε ένα κοντινό μέλλον, το σενάριο μιλάει για μια πραγματικότητα, που δεν φαντάζει καθόλου μακρινή.


Σας ανησυχεί / τρομάζει η εξέλιξη της τεχνολογίας η οποία έχει φτάσει σε πολύ υψηλό επίπεδο και πλέον, πολλά σημαντικά για τη ζωή πράγματα, γίνονται μέσα από άψυχες κατασκευές και κυρίως τα social media;

Σωτήρης Πετρίδης: Δεν θα το έλεγα ότι με τρομάζει. Η εξέλιξη της τεχνολογίας αποτελεί κάτι το μαγικό και επιτρέπει να γίνονται πολλά πράγματα που πριν λίγα χρόνια έμοιαζαν αδύνατα. Βέβαια, η εξάρτηση από ένα online lifestyle είναι κάτι το διαφορετικό. Εκεί πρέπει να υπάρχει προσοχή και μέτρο από τον ίδιο το χρήστη.

Ναταλία Λαμπροπούλου: Προσωπικά ναι, δε μου αρέσει η τόση εξέλιξη της τεχνολογίας. Δεν με τρομάζει, αλλά δε μου αρέσει κιόλας... Υπάρχει βέβαια μεγαλύτερη ευκολία χάρη σε αυτή αλλά νιώθω πλέον ότι οι ζωές όλων είναι γύρω από έναν υπολογιστή και ένα κινητό. Η προσωπική ζωή έχει χαθεί (και φυσικά οι ίδιοι επιτρέπουμε να χαθεί) εδώ και αρκετά χρόνια, ακόμα και με την ύπαρξη του κινητού τηλεφώνου.

Μαρία Καβαλιώτη: Με ανησυχεί, ναι, δεν με τρομάζει, όμως. Τόσο ως άτομα, όσο και ως κοινωνία, θα βρούμε τρόπους να ισορροπήσουμε τον λόγο και την επιρροή της τεχνολογίας στη ζωή μας. Η ανθρώπινη ιστορία είναι γεμάτη με περιόδους αναπροσαρμογής της ζωής σε σχέση με ανακαλύψεις και νέες τεχνολογίες. Είναι στο χέρι μας να κρατήσουμε την ισορροπία μας, να διαλέγουμε κάθε φορά το καλύτερο από αυτά που μας προσφέρουν οι τεχνολογικές εξελίξεις και να το χρησιμοποιούμε με ήθος.


Αλήθεια, εσείς θα δοκιμάζετε αυτό που τολμά η πρωταγωνίστρια; «Να επαναφέρετε στη ζωή» κάποιον-α μέσα από τη μορφή ολογράμματος;

Σωτήρης Πετρίδης: Όσο και να λέω ότι είναι λάθος και ότι κάτι τέτοιο δεν επαναφέρει πραγματικά τον άνθρωπό σου, νομίζω ότι θα το έκανα.

Ναταλία Λαμπροπούλου: Σίγουρα θα το έκανα, νομίζω δε θα το σκεφτόμουν καν! Τώρα βέβαια αυτό έρχεται σε αντίθεση με την προηγούμενη απάντησή μου... αλλά το ότι θα προτιμούσα να μην υπάρχει η εξέλιξη της τεχνολογίας δε σημαίνει και ότι δεν τη χρησιμοποιώ!

Μαρία Καβαλιώτη: Νομίζω πως όχι!(γέλια) Ίσως επειδή έχω δει πολλές ταινίες, και στις ταινίες δεν εξελίσσονται και πολύ καλά αυτά τα πράγματα. Πέρα από την πλάκα, θα φοβόμουν, ίσως, να αντιμετωπίσω ως πραγματικό, κάτι που στην ουσία του δεν είναι. Θα είχα τα διλήμματα που έχει και η ηρωίδα του "E-social".
Πιστεύετε πως οι θεατές μπορούν να ταυτιστούν με την πρωταγωνίστρια;

Σωτήρης Πετρίδης: Το αίσθημα της απώλειας το έχουμε ζήσει οι περισσότεροι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Έτσι, η συνθήκη που εδραιώνεται με την ταινία μας πιστεύω ότι είναι δελεαστική και ο καθένας θα μπορούσε να μπει στη θέση της πρωταγωνίστριας.

Ναταλία Λαμπροπούλου: Σίγουρα ναι, ακόμα και αν κάποιος δεν το έχει βιώσει ήδη, ο θάνατος και η απώλεια των κοντινών προσώπων είναι κάτι που μας απασχολεί όλους.

Μαρία Καβαλιώτη: Είναι πολύ πραγματικά, πολύ αληθινά αυτά που βιώνει. Τόσο με την απώλεια του αγαπημένου της, όσο και με τα διλλήματα που προκύπτουν από το ολόγραμμα. Οπότε, ναι, μπορεί ο καθένας να ταυτιστεί.


Θεμελιώδη ρόλο στο στήσιμο της ιστορίας σας, παίζει η σκηνογραφία η οποία μας μεταφέρει στην κυριολεξία στο άγνωστο μέλλον. Ποιοι είναι οι πραγματικοί χώροι των γυρισμάτων που «κρύβονται» πίσω από τις αλλαγές;

Μαρία Καβαλιώτη: Αυτό που προσπαθήσαμε να κάνουμε με την σκηνογραφία ήταν να βρούμε χώρους που εξαρχής είχαν αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον. Που ο σχεδιασμός τους είχε γίνει με φροντίδα. Γνωρίζαμε πως δεν έχουμε αρκετό προϋπολογισμό ώστε να κάνουμε ριζικές αλλαγές, οπότε ψάξαμε να βρούμε χώρους που υπηρετούσαν τις αισθητικές μας επιλογές. Θέλαμε καθαρές μίνιμαλ γραμμές, λείες επιφάνειες, φυσικά υλικά. Και ήμασταν πολύ τυχεροί, γιατί βρήκαμε, μετά από πολύ ψάξιμο, ένα κτήριο στη Θέρμη, όπου στεγάζεται και έχει κατασκευαστεί από το αρχιτεκτονικό γραφείο METESYSM. Αποτέλεσε τον βασικό χώρο των γυρισμάτων. Αντίστοιχα τυχεροί ήμασταν και με τον χώρο όπου στεγάζεται η εταιρεία παραγωγής των ολογραμμάτων. Χρησιμοποιήσαμε ένα ιατρείο αναπαραγωγής, τηνEmbryoclinic, όπου υπήρχε έντονη η επιρροή της επιστημονικής φαντασίας στον σχεδιασμό των χώρων.

Πρωταγωνίστρια των περισσότερων έργων σας είναι η γνωστή σε όλους μας ηθοποιός , Τζόυς Ευείδη. Πως προέκυψε η συνεργασία αυτή;

Σωτήρης Πετρίδης: Όταν ξεκινήσαμε την πρώτη μας ταινία, «Το Μπαλόνι», αν και δεν την ξέραμε προσωπικά, είχαμε φανταστεί την Τζόυς για τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Την προσεγγίσαμε, της άρεσε το project και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα! Είναι ένας πολύ καλός και γλυκός άνθρωπος που μας έχει βοηθήσει αρκετά και χαιρόμαστε όλοι που είναι μέρος των ταινιών μας.

Ναταλία Λαμπροπούλου: Είχαμε επικοινωνήσει με τη Τζόυς για να παίξει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην πρώτη μας ταινία Το Μπαλόνι. Αφού διάβασε το σενάριο δέχτηκε με πολλή χαρά. Έτσι ξεκίνησε η συνεργασία μας η οποία συνεχίστηκε στο «Ε-social».


Γνωρίζοντας τις πλέον αντίξοες συνθήκες που επικρατούν ώστε να υλοποιηθεί μια ταινία, ειδικά για τα νέα παιδιά, εσείς ως συντελεστές, τι λύσεις βρήκατε για τη χρηματοδότηση της ταινίας σας;

Σωτήρης Πετρίδης- Ναταλία Λαμπροπούλου: Προσπαθήσαμε να σκεφτούμε "outside the box" ώστε να μην περιοριστούμε δημιουργικά και έτσι βρήκαμε εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης. Οργανώσαμε ένα crowdfunding- μίας σχετικά καινούριας μεθόδου χρηματοδότησης που επιτρέπει σε ανθρώπους από όλο τον κόσμο να βοηθήσουν στην υλοποίηση κάποιου πράγματος βάζοντας ακόμα και ένα πολύ μικρό ποσό. Παράλληλα, αυτήν την Τετάρτη(16/12) θα κάνουμε πάρτι στο "La Doze" (Θεσσαλονίκη) από το οποίο μέρος των κερδών θα πει στην παραγωγή και επίσης βρήκαμε και υλικοτεχνικές προσφορές υπό την μορφή χορηγιών.

Μαρία Καβαλιώτη: Δεν ακολουθήθηκαν παραδοσιακοί τρόποι χρηματοδότησης. Η προσωπική δουλειά όλων μας ήταν αυτή που έκανε εφικτή την πραγματοποίηση της ταινίας μας. Είμαι χαρούμενη γιατί ιδιώτες και καταστήματα μας εμπιστεύθηκαν και μας χορήγησαν είδη, με αποτέλεσμα να καταφέρουμε να κάνουμε αυτό που ονειρευτήκαμε και σχεδιάσαμε, σχεδόν χωρίς καθόλου καλλιτεχνικές εκπτώσεις.

Επόμενο έργο υπάρχει στα σκαριά;

Σωτήρης Πετρίδης- Ναταλία Λαμπροπούλου- Μαρία Καβαλιώτη: Μετά από τρεις μικρού μήκους, είπαμε ως ομάδα να κάνουμε το μεγάλο βήμα. Έτσι είμαστε στη φάση προ-παραγωγής για την πρώτη μας μεγάλου μήκους με τίτλο «Scopophilia». Το κομμάτι της σκηνοθεσίας θα αναλάβει και η Ηλέκτρα Αγγελετοπούλου.

Παρασκευή Γιουβανάκη
*αναδημοσίευση από http://www.exostispress.gr

Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2015

Ευρωπαϊκά Βραβεία 2015


Στην 28η Απονομή των Βραβείων της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας που πραγματοποιήθηκε χθες (12/12/2015) στο Βερολίνο, βραβεύτηκε για δεύτερη φορά ο Ιταλός σκηνοθέτης Πάολο Σορεντίνο μετά την "Τέλεια Ομορφιά" του, τόσο για τη σκηνοθεσία όσο και για την Καλύτερη ταινία της (Ευρωπαικής) χρονιάς. Nα σημειώσουμε εδώ πως στην ίδια κατηγορία (ταινίας) βρίσκονταν ταινίες-διαμάντια όπως "Rams"(Hrutar), "The Lobster" και "Μustang"-το βραβείο όμως δόθηκε στη μεγαλοπρεπή "Νιότη".

Ο Σερ Μάικλ Κέιν τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο ερμηνείας του στην ιστορία των ευρωπαϊκών βραβείων-ίσως η φετινή χρονιά των Όσκαρ να είναι δική του.
Διπλή είναι η χαρά για τον "Αστακό"-από τα καλύτερα σημεία της βραδιάς, καθώς βραβεύτηκε για το ευφυέστατο σενάριο (Γιώργος Λάνθιμος και Ευθύμης Φιλίππου) του αλλά και για την καλύτερη σχεδίαση κουστουμιών!
Αναλυτικά τα βραβεία:
ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΤΑΙΝΙΑ:
 Νιότη του Πάολο Σορεντίνο


ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΚΩΜΩΔΙΑ:
Eνα Περιστέρι Eκατσε σε Ενα Κλαδί Συλλογιζόμενο την Υπαρξή του του Ρόι Αντερσον


PEOPLE'S CHOICE AWARD: Το Μικρό Νησί του Αλμπέρτο Ροντρίγκες

ΕΥΡΩΠΑΙΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Πάολο Σορεντίνο -«Νιότη»

ΕΥΡΩΠΑΙΑ ΗΘΟΠΟΙΟΣ:
Σαρλότ Ράμπλινγκ -«45 Χρόνια»


ΕΥΡΩΠΑΙΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ: Μάικλ Κέιν -«Νιότη»
ΕΥΡΩΠΑΙΟΣ ΣΕΝΑΡΙΟΓΡΑΦΟΣ: Γιώργος Λάνθιμος και Ευθύμης Φιλίππου-«Αστακός»
ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ - ΒΡΑΒΕΙΟ FIPRESCI:  Mustang της Ντενίζ Γκαμζέ Εργκιουβέν

ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ:
Amy -Ασίφ Καπάντια


ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΤΑΙΝΙΑ ΚΙΝΟΥΜΕΝΩΝ ΣΧΕΔΙΩΝ: Song of the Sea του Τομ Μουρ
EΥΡΩΠΑΪΚΗ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΤΑΙΝΙΑ: Picnic του Γεράρδο Χερέρο

CARLO DI PALMA - ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ: Μάρτιν Γκσλάχτ για το «Goodnight Mommy» 

ΕΥΡΩΠΑΙΟΣ ΜΟΝΤΕΡ: Γιάτσεκ Ντρόσιο για το «Body» από την Πολωνία

EΥΡΩΠΑΙΟΣ ΜΟΥΣΙΚΟΣ: Cat's Eyes για το «The Duke of Burgundy» του Πίτερ Στρίκλαντ

ΕΥΡΩΠΑΙΟΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ:
Σιλβί Ολιβέ για το «The Brand New Testament»

ΕΥΡΩΠΑΙΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΤΗΣ ΚΟΣΤΟΥΜΙΩΝ: Σάρα Μπλένκισοπ για το «The Lobster» 


ΕΥΡΩΠΑΙΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΤΗΣ ΗΧΟΥ: Βάσκο Πιμεντέλ και Μιγκέλ Μαρτίνς για το «Arabian Nights - Vols I-III»

Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2015

Carol κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Todd Haynes
Ηθοποιοί: Rooney Mara, Cate Blanchett, Sarah Paulson, Kyle Chandler

Πολλά μέχρι τώρα έχουν γραφτεί για το νέο δημιούργημα του Todd Haynes, σκηνοθέτης που επιστρέφει πίσω από την κινηματογραφική κάμερα, οχτώ χρόνια μετά το τελευταίο του "I'm not There" (όπου πρωταγωνιστεί και πάλι η Cate Blanchett).
Το νέο κινηματογραφικό δημιούργημα του Haynes έχει τίτλο "Carol" και βασίζεται στο μυθιστόρημα  "The Price of Salt" της Πατρίσια Χάισμιθ.
Μια ταινία που απέσπασε διθυραμβικές κριτικές όπου και αν προβλήθηκε και όχι άδικα. Πρόσφατα, η Ένωση Κριτικών της Νέας Υόρκης της έδωσε την πρώτη θέση στη λίστα με τις καλύτερες ταινίες του 2015.

Πρωταγωνιστής της ιστορίας, εκτός από τις δύο γυναικείες παρουσίες, είναι και ο απαγορευμένος, "ανήθικος" έρωτας.
Η Κάρολ Άιρντ  είναι μία γοητευτική γυναίκα παγιδευμένη σε έναν αποτυχημένο, δυστυχισμένο γάμο. Όταν γνωρίζει την Τερέζ Μπέλιβετ, μια νεαρή κοπέλα που εργάζεται σε ένα πολυκατάστημα του Μανχάταν και ονειρεύεται μια πιο συναρπαστική ζωή, η σχέση τους γρήγορα εξελίσσεται από αθώα φιλία σε κάτι πιο βαθύ και περίπλοκο. Η σχέση τους όμως αποκαλύπτεται και ο σύζυγος της Κάρολ αντεπιτίθεται αμφισβητώντας την ικανότητά της ως μητέρας. Και καθώς η Κάρολ και η Τερέζ κάνουν την απόδρασή τους, αφήνοντας πίσω τη ζωή τους, μία αντιπαράθεση θα δοκιμάσει την εικόνα των δύο γυναικών για τις ίδιες, καθώς και την αφοσίωσή τους.
Βρισκόμαστε στην ονειρική Νέα Υόρκη της δεκαετίας του '50. Στοιχείο που δεν χρειαζόταν να το διαβάσουμε από την υπόθεση καθώς γίνεται αμέσως αντιληπτό από την καταπληκτική φωτογραφία του Edward Lachman (όνομα που πρέπει οπωσδήποτε να συγκρατήσουμε), ο οποίος όχι απλά "φώτισε" την ταινία με νοσταλγία και έρωτα μέσα από φιλμ 16mm, αλλά έδωσε βάθος στον χαρακτήρα της και θεμελίωσε το μοναδικό, προσωπικό της στυλ.
Γλυκοί φωτισμοί σε συνδυασμό με τις νοσταλγικές νότες του soundtrack δια χειρός Carter Burwell, μας προκαλούν να ζήσουμε και εμείς την απαγορευμένη ερωτική ιστορία των δύο γυναικών.


Στο "Carol" του Todd Haynes μεγάλο ρόλο παίζει η γλώσσα του σώματος. Ο σκηνοθέτης κινηματογραφεί τα βλέμματα και τα πρόσωπα μέσα από αισθησιακά και ρομαντικά κοντινά πλάνα που σε φέρνουν σε απόσταση αναπνοής από τον χαρακτήρα, καθώς τα παρακολουθεί χαμένα και εγκλωβισμένα όπως είναι σε έναν κόσμο όπου η πραγματοποίηση των επιθυμιών τους φαντάζει άθλος. Η κάμερα του μπορεί να βρίσκεται τόσο κοντά στις ηρωίδες αλλά είναι πάντα διακριτική.
Η μία και μοναδική ερωτική σκηνή είναι συγκλονιστική. Διαρκεί ελάχιστα λεπτά αλλά σου μεταφέρει τα πάντα. Κινηματογραφείται διακριτικά αλλά τόσο παθιασμένα, ποτέ όμως ηδονοβλεπτικά. Μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί η καλύτερη ερωτική σκηνή της χρονιάς αυτής, αλλά και των τελευταίων χρόνων.


Βλέμματα γεμάτα ταραχή, την ταραχή που νιώθεις όταν σε αγγίζει είτε εσκεμμένα είτε κατά λάθος το άτομο για το οποίο αδυνατείς να αρθρώσεις σωστά μια πρόταση-το βλέμμα της Rooney Mara-Τερέζ, όταν την αγγίζει απαλά στον ώμο καληνυχτίζοντας την η Κάρολ, το νιώθεις, σε αγγίζει απαλά αλλά και σε τρυπάει κατευθείαν στην καρδιά.

H ταραχή αυτή δεν θα ήταν τόσο αισθητή αν οι ερμηνείες των πρωταγωνιστριών δεν ήταν τόσο υπέροχες. Οι δύο γυναίκες ηθοποιοί γίνονται ένα με τους ρόλους τους. Η Rooney Mara δεν σταματάει στιγμή να είναι η νεαρή Τερέζ που παγιδεύτηκε και παρασύρεται στα ερωτικά δίχτυα μιας έμπειρης Κάρολ. Το βλέμμα της πάντα ορθάνοιχτο γεμάτο παιδική αφέλεια, άλλοτε βουρκωμένο, αλλά πάντα ερωτευμένο και ειλικρινές. Όσον αφορά την κυρία Cate Blanchett, ναι πολύ πιθανόν να είναι μία από τις νικήτριες στα φετινά βραβεία της Ακαδημίας.

Η τελευταία σκηνή είναι το κερασάκι στην υπέροχη τούρτα που σερβίρει το "Carol". Μια σκηνή που ενώ είναι ήσυχη από θορύβους, είναι γεμάτη ταραχή, "ακούγεται" μονάχα, δίχως ηχητικούς παλμούς όμως, η τρεμάμενη καρδιά της ηρωίδας.
Το κλείσιμο της έρχεται στο καταλληλότερο σημείο.

Μια ταινία που σε προτρέπει να ζήσεις τον έρωτα. Eρωτευτείτε μαζί με την "Carol".

Βαθμολογία 5/5
Παρασκευή Γιουβανάκη

Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2015

El boton de nacar / The Pearl Button κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Patricio Guzman   

"Το νερό έχει μνήμη, μα έχει και φωνή."
H πρόταση που χαρακτηρίζει το νέο δημιούργημα του άκρως ενδιαφέροντα ντοκιμαντερίστα Patricio Guzman, τον οποίο αρκετοί γνωρίσαμε μέσα από το τελευταίο του "Νοσταλγώντας το Φως".
Ο λόγος γίνεται για το, με αινιγματικό τίτλο, "The Pearl Button", ένα ντοκιμαντέρ που πραγματοποίησε την παγκόσμια πρεμιέρα του στο φετινό Φεστιβάλ Βερολίνου όπου τιμήθηκε με την Αργυρή Άρκτο Σεναρίου και το Βραβείο Οικουμενικής Επιτροπής. 

Το νερό είναι το μεγαλύτερο σύνορο της Χιλής και ταυτόχρονα κρύβει το μυστικό δύο κουμπιών που βρέθηκαν στο βάθος του ωκεανού. Στην τεράστια ακτογραμμή της Χιλής συναντά κανείς ηφαίστεια, βουνά και παγετώνες. Μέσα στο νερό βρίσκονται παγιδευμένες οι φωνές των ντόπιων ιθαγενών από περασμένους αιώνες, των ναυτικών που κατέφθασαν από την Αγγλία, μα και των πολιτικών κρατουμένων των σύγχρονων καθεστώτων. 

Η θάλασσα, το απέραντο νεκροταφείο χαμένων ψυχών, έχει πολλά να μας πει, αρκεί να καθίσουμε να την ακούσουμε. Μια αντίστοιχη απόπειρα πραγματοποιείται από τον Patricio Guzman. 
Μεταξύ εκθαμβωτικών πλάνων της Μάνας Γης και εικόνων της τραγικής Ιστορίας, ο σκηνοθέτης συνδυάζει εύστοχα ένα από τα κυριότερα στοιχεία της φύσης, το νερό, με ένα από τα μαύρα κομμάτια της ανθρώπινης Ιστορίας ενώ παράλληλα μιλά για τη σχέση του ανθρώπου με το υγρό στοιχείο και την αλληλεπίδρασης αυτής.

Ανατριχιαστικές, πόνος ψυχής μαρτυρίες έρχονται στο προσκήνιο, από πονεμένα, ταλαιπωρημένα πρόσωπα. Οι εξομολογήσεις αυτές μαρτυρούν την απανθρωπιά και την τραγικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Είναι η μιλιά των ελάχιστων προσωπικοτήτων που επιβίωσαν και απέμειναν από τις πρωτόγονες φυλές που κατοικούσαν σε εκείνες τις περιοχές πριν την απειλητική εμφάνιση του δυτικού, ευρωπαικού "πολιτισμού", προβληματίζουν και το λιγότερο, συγκινούν.
Η πιο ευφάνταστη πτυχή του έργου είναι η απεικόνιση νεαρών που δημιουργούν έναν τεράστιο χειροποίητο χάρτη της χώρας καθώς ακούγεται από την αφηγητή (ο ίδιος ο Guzman) σχολιασμός πάνω στο ασυνήθιστο γεωγραφικό μέγεθος της Χιλής.

Μειονέκτημα ωστόσο μπορεί να θεωρηθεί στα μάτια ορισμένων θεατών ο συνδυασμός του υγρού στοιχείου με το ιστορικό κομμάτι καθώς μοιάζει να μπερδεύει τις θεματικές και τον σκοπό δημιουργίας του έργου.

Βαθμολογία 3.5/5
Παρασκευή Γιουβανάκη