Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

10+3 λόγοι για να δείτε το Ozark του Netflix.


- Laura Linney. Mία υπέροχη ηθοποιός.
Αλλά και μία ηθοποιός που την έχουν αδικήσει αρκετά όσον αφορά τους περισσότερους ρόλους της, ειδικά τα τελευταία χρόνια. Για παράδειγμα, μία από τις τελευταίες εμφανίσεις της ήταν για ένα μόνο μικρό χρονικό διάστημα στα "Νυκτόβια Πλάσματα" (2016).
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η
 Linney μπορεί να δώσει πολλά παραπάνω και της δίνεται επιτέλους η ευκαιρία να το αποδείξει.

- Jason Bateman. Με την υποκριτική αλλά και τη σκηνοθετική του παρουσία (έχει σκηνοθετήσει μερικά από τα επεισόδια), ξεπερνά κάθε προσδοκία.

-Για την άκρως επιβλητική μουσική του.
Θα αναφερθεί μονάχα ένα όνομα: οι σκοτεινοί και μαγευτικοί "Βlack Αngels".


-Για την άκρως επιβλητική και σκοτεινή του ατμόσφαιρα που κυριαρχεί σε κάθε επεισόδιο ξεχωριστά.

-Πικάντικα χαρακτηριστικά: περιπέτεια, θρίλερ, δολοπλοκίες, μαύρο χιούμορ, ενδιαφέρουσα πλοκή που δεν τη βαριέσαι στιγμή, ότι πρέπει δηλαδή για την καυτή καλοκαιρινή εποχή που διανύουμε.

-Θαρραλέοι γυναικείοι χαρακτήρες ανεξαρτήτου ηλικίας.

- Γιατί έχει κοινά χαρακτηριστικά με το αξεπέραστο "Breaking Bad".
- Για τα κοινωνικοπολικτικά μηνύματα που δεν διστάζει να στείλει στους θεατές.

- Για τους ενδιαφέροντες, καλογραμμένους δεύτερους χαρακτήρες που παρουσιάζονται σε κάθε επεισόδιο και πλέκουν σιγά σιγά το δικό τους στόρι.

- Για τις δύο εκπληκτικά σκηνοθετημένες εναρκτήριες σκηνές, η μία ακριβώς μετά την άλλη, του 5ου επεισοδίου!

- Γιατί στο δηλώνει ξεκάθαρα: "Είναι ok να είσαι outsider!"

- Για τον κοφτό, στακάτο ρυθμό του σεναρίου.
-Και τέλος, Julia Garner. 
Την προσέξαμε στο "Grandma" (2015).
Στο Ozark λοιπόν, μπορεί να πρωταγωνιστούν δύο μεγάλα ονόματα (
Linney+Bateman), αλλά την παράσταση κλέβει τούτη η νεαρή που με το αγγελικό της πρόσωπο έχει την ικανότητα να μεταμορφώνεται σε κάτι εντελώς διαφορετικό και απειλητικό...


Παρασκευή Γιουβανάκη

Πέμπτη, 3 Αυγούστου 2017

«Ο Νονός»: μικρά trivia μιας μεγάλης ταινίας

Ένας ακόμη κινηματογραφικός κολοσσός, ο «Νονός» του Φράνσις Φορντ Κόπολα του 1972, μας αποκαλύπτει μερικά από τα μυστικά των γυρισμάτων του.

- Η πρώτη σκηνή με την οποία ξεκίνησαν τα γυρίσματα, ήταν αυτή που ο Μάικλ και η Κέι πηγαίνουν για Χριστουγεννιάτικα ψώνια.

- Ο Μάρλον Μπράντο ήθελε να υποδυθεί τον Ντον Κορλεόνε «σαν να είναι ένα μπουλντόγκ». Για αυτό το λόγο έβαλε βαμβάκι στα μάγουλα του όταν εμφανίστηκε στην οντισιόν, ενώ για τα γυρίσματα φορούσε ψεύτικο στόμα που είχε κατασκευάσει ένας οδοντίατρος το οποίο σήμερα βρίσκεται σαν έκθεμα στο Αμερικάνικο Μουσείο Κινούμενης Εικόνας στο Κουινς της Νέας Υόρκης.
- Σε όποια σκηνή εμφανίζονται πορτοκάλια, προμηνύεται ο θάνατος.

- Ο Μπράντο δεν είχε αποστηθίσει καμία ατάκα από αυτές του ρόλου του και κατά τη διάρκεια των περισσότερων γυρισμάτων τις διάβαζε από κάρτες.

- Τα γυρίσματα διήρκησαν 62 ημέρες όπως έχει αποκαλύψει ο σκηνοθέτης.

- H γάτα που κρατάει ο Μπράντο στην αρχική σκηνή ήταν μία αδέσποτη γάτα που βρήκε τυχαία στο οικόπεδο της Paramount και δεν ήταν μέρος του αρχικού σεναρίου.

- Ο Αλ Πατσίνο άσκησε βέτο για την τότε απονομή των Όσκαρ, εκνευρισμένος γιατί επιλέχθηκε σαν υποψήφιος για Β' Ανδρικό ρόλο και όχι για Α' Ανδρικό όπως ο Μπράντο. Ο Πατσίνο υποστήριζε πως ο ρόλος του είχε περισσότερη κινηματογραφική διάρκεια από του Μάρλον που τελικά κέρδισε το βραβείο.

- Μέρος της οικογένειας του Αλ Πατσίνο είχε μεταναστεύσει στην Αμερική από το Κορλεόνε της Σικελίας όπως ακριβώς συνέβη και με την οικογένεια του Βίτο Κορλεόνε.

- O Λένι Μοντάνα ήταν τόσο νευρικός που θα συνεργαζόταν με τον Μπράντο που στην πρώτη λήψη της σκηνής τους, μπέρδεψε κάποιες από τις ατάκες του. Αυτή η αμηχανία άρεσε στον σκηνοθέτη που αποφάσισε να την κρατήσει στην τελική εκδοχή του φιλμ.

- Το σίκουελ του «Νονού» είχε ήδη προγραμματιστεί πριν ακόμη ολοκληρωθούν τα γυρίσματα της πρώτης ταινίας (1972).

- Ο τρίχρονος τότε ηθοποιός, Άντονι Γούναρης, ανταποκρινόταν καλύτερα στο ρόλο του μονάχα όταν άκουγε το πραγματικό του όνομα. Για αυτόν το λόγο ο γιος του Μαικλ ονομάζεται «Άντονι» στο φιλμ.

- Υπήρχε μεγάλη ρήξη ανάμεσα σε Κόπολα και Paramount. H συγκεκριμένη εταιρία παραγωγής ήθελε να αντικαταστήσει τον σκηνοθέτη καθώς  θεωρούσε πως έκανε αρκετά περιττά έξοδα, έδωσε ρόλους του σεναρίου σε λάθος ηθοποιούς ενώ επίσης επικρατούσε η εντύπωση  πως ο Κόπολα ήταν ανίκανος να ακολουθήσει το πρόγραμμα γυρισμάτων. Τελικά ο Κόπολα ολοκλήρωσε την ταινία πριν από  την καθορισμένη ημερομηνία και με λιγότερα χρήματα από αυτά του αρχικού μπάτζετ.

- Ο Όρσον Γουέλς πίεσε αρκετά για να υποδυθεί τον Βίτο Κορλεόνε στο «Νονό», ενώ ακόμη προσφέρθηκε να κάνει μια πολύ καλή συμφωνία για να χάσει κιλά ώστε να πάρει τον ρόλο. Όντας φαν του Γουελς, ο Κόπολα έπρεπε τον απορρίψει καθώς ήδη είχε στο μυαλό του τον Μπράντο πιστεύοντας ότι ο Γουέλς δεν θα ταίριαζε για αυτόν το ρόλο.

- Θεωρείται από τον Στάνλει Κιούμπρικ ως η καλύτερη ταινία που δημιουργήθηκε ποτέ και μάλιστα με το καλύτερο καστ.


Παρασκευή Γιουβανάκη
*αναδημοσίευση από http://www.cinemag.gr/

Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

TΙ ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ ΣΤΟΝ 2ο ΚΥΚΛΟ ΤΟΥ STRANGER THINGS;


Σε συνέντευξη του ένας από τους δύο δημιουργούς, ο Matt Duffer, δήλωσε πως η συνέχεια του πρώτου κύκλου της σειράς που μας πήρε τα μυαλά έτσι απλά, «Πρόκειται να είναι κάπως πιο διαφορετική…και περισσότερο σκοτεινή».
Μέχρι όμως να έρθει αυτός ο κύκλος στις οθόνες μας, δηλαδή μέχρι να έρθει ο Οκτώβρης, ας απαντήσουμε σε ορισμένα φλέγοντα ερωτήματα:


-Είναι νεκρή η Eleven;

Σχεδόν όχι.  Ναι μεν την είδαμε να αντιμετωπίζει μέχρι τελικής πτώσεως και να αφανίζει τον «demongorgon», στο «Μετά από ένα μήνα» του τελευταίου (8ου) επεισοδίου ο Chief Hopper εμφανίζεται να τοποθετεί το αγαπημένο φαγητό της μικρής ηρωίδας (βάφλα) σε ένα μαρμάρινο κιβώτιο μέσα στο δάσος.
Σύμφωνα με τις δηλώσεις του  Matt Duffer στο περιοδικό Variety, «προφανώς και κάτι συνέβη στην Eleven μετά τη μάχη και δεν γνωρίζουμε που πήγε. Μας αρέσει όμως η ιδέα μιας ενδεχόμενης ένωσης του Hopper με την Eleven.

– Τι θα συμβεί στον Will;

Ο μικρός Will τελικά επέζησε, όμως έχει ακόμη παραισθήσεις από τον εγκλεισμό του στο «Upside Down» και όχι μόνο. Έχοντας λοιπόν εγκλωβιστεί σε αυτό το απόκοσμο μέρος για μια ολόκληρη εβδομάδα είναι φυσιολογικό αυτό να επηρεάσει τη ψυχολογία του του αλλά και την υγεία του. Ο Ross Duffer δήλωσε «Θέλουμε στη δεύτερη σεζόν να εξερευνήσουμε τι επίδραση μπορεί να έχει κάτι τέτοιο (ο εγκλωβισμός σε εκείνο το μέρος) στο ψυχισμό του Will.»

– Eπιστρέφει ο «Papa»;

 To κακό της υπόθεσης, Dr. Martin Brenner, τον είδαμε τελευταία φορά να δέχεται κατά μέτωπο επίθεση από το τέρας. Το πλάνο έκλεισε δίχως να ξέρουμε τι ακριβώς συνέβη. Ο ηθοποιός που τον υποδύεται ανέφερε μονάχα
«Ω ναι θα υπάρξει δεύτερη σεζόν».
Τον περιμένουμε…

-Θα συναντηθεί η Eleven με τη μητέρα της τελικά;

Είναι πολύ πιθανόν να συμβεί κάτι τέτοιο στον 2ο κύκλο.
Είδαμε για πολύ λίγο τη μητέρα της (καταλάβαμε από τα συμφραζόμενα πως είναι αυτή η μητέρα της  Eleven), μια γυναίκα βυθισμένη στην κατάθλιψη της περιμένοντας να δει το κοριτσάκι της μετά από 12 ολόκληρα χρόνια.
-Τι συμβαίνει με τον Hopper;
Ο μόνος λόγος που οι κουστουμάτοι κακοί (επιστήμονες) επέτρεψαν τελικά τον Hopper και τη μητέρα του Will, Joyce, να μπουν στον «Κάτω Κόσμο», ήταν η συμφωνία μεταξύ των να μην ξεστομίσουν τίποτα απολύτως για το τι είδαν αφού καταφέρουν και επιστρέψουν.
Στον «Ένα μήνα μετά» όμως, βλέπουμε τον Hopper να μπαίνει δίχως αντίρρηση στο αμάξι μαζί με δύο μπράβους της εταιρείας Hawkins.
Κάπως έτσι γεννιέται το ερώτημα και η ανησυχία, αν έχει κάνει κάποιου άλλου είδους συμφωνία μαζί τους.

– Σε ποια χρονική περίοδο θα βασίζεται η 2η σεζόν;


«Θα μεταφερθούμε ένα χρόνο αργότερα», δήλωσε ο Matt Duffer, κάτι που θεωρεί αναγκαίο καθώς ο μικρός που υποδύεται τον Dustin, Gaten Matarazzo, έχει μεγαλώσει στην πραγματικότητα τόσο όσο να αλλάξει η φωνή του.

-Πως δημιουργήθηκε το τέρας;

Ο Ross Duffer πρόσφατα ανέφερε σε συνέντευξη του πως στον δεύτερο κύκλο θα παραλείψουν την ιστορία προέλευσης του τέρατος επειδή φαίνεται να είναι αρκετά πολύπλοκη (σύμφωνα με ένα έγγραφο 30 σελίδων που έχουν στα χέρια τους) ώστε να τη διηγηθούν και να την εξηγήσουν!

...Και το μόνο σίγουρο; Αναμένουμε με κομμένη την ανάσα!.


Παρασκευή Γιουβανάκη

Κυριακή, 9 Ιουλίου 2017

Orange Is The New Black: 5η σεζόν


*Το κείμενο περιέχει (λίγα) σποιλερ.
Ή αλλιώς, η καλύτερη, η πιο δυνατή, η πιο ευαίσθητη (ναι γίνεται να είσαι ευαίσθητος αλλά και δυνατός παράλληλα) σεζόν της μέχρι τώρα πορείας της επιτυχημένης σειράς του Νetflix.

Αρχικά να πούμε πως σε αυτόν τον κύκλο δεν έχουμε νέους  χαρακτήρες όσον αφορά τις κρατούμενες της φυλακής (όπως συνέβη σε προηγούμενους κύκλους), σεναριακή επιλογή που λειτουργεί θετικά καθώς μαθαίνουμε, ερχόμαστε πιο κοντά, σχεδόν νιώθουμε, τις σταθερές γυναικείες παρουσίες που πρωταγωνιστούν τα πέντε τελευταία χρόνια, καθ' όλη τη διάρκεια της σειράς δηλαδή.

Βρίσκουμε τους χαρακτήρες εκεί ακριβώς που μας άφησαν την προηγούμενη σεζον: η Daya (Dascha Polanco) να κρατά το όπλο με στόχο τον φύλακα Humphrey (ναι νιώθουμε το μίσος σας). Η εξέγερση των κρατούμενων δεν αργεί να έρθει, με πρωτομάστορα την Τaystee να ζητά δικαιοσύνη για την αδικοχαμένη φίλη της αλλά και για όλες τις συγκρατούμενες της ώστε να καταφέρει την όσο το δυνατό ανθρώπινη παραμονή τους στη φυλακή αλλά και την διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους. Ο χαρακτήρας της Τaystee είναι ο μοναδικός που τολμά να κάνει την αλλαγή για το κοινό καλό. Εδώ, πρέπει οπωσδήποτε να αναφερθεί το πόσο εκπληκτικά ερμηνεύτηκε αυτός ο χαρακτήρας από την ηθοποιό Danielle Brooks. Ένα ρεσιτάλ ερμηνείας που η αλήθεια είναι δεν αποτελεί έκπληξη καθώς η συγκεκριμένη ηθοποιός από την 3η σεζόν έδειξε πως έχει την ικανότητα να εξελίξει κατά πολύ τον χαρακτήρα που καλείται να υποδυθεί.
Όσον αφορά το υπόλοιπο μέρος της πλοκής, δεν θα ειπωθούν παραπάνω λεπτομέρειες, εκτός από το ότι υπάρχουν θετικές αλλά και αρνητικές εξελίξεις για κάποιους ήρωες, με κίνητρο να παρακολουθήσετε τη σειρά όσοι-ες δεν το έχετε κάνει ήδη. 
Αποκορύφωμα της τελευταίας σεζόν, είναι το τελευταίο επεισόδιο, η τελευταία σκηνή, όπου υπό τους ήχους του υπέροχου κομματιού "To built a Home" από τους The Cinematic Orchestra, ενημερωνόμαστε έμμεσα πως οι χαρακτήρες δύσκολα θα βρουν ξανά το 'σπίτι ' τους και ειδικά σε μια κοινωνία τόσο μα τόσο άδικη.
Τέλος, μπορεί οι κρατούμενες να μην νίκησαν ολοκληρωτικά, νίκησε όμως, με διαφορά, η διαφορετικότητα.

Αναμένουμε τον επόμενο, 6ο κατά σειρά κύκλο, με τρομερή ανυπομονησία!
Παρασκευή Γιουβανάκη

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

“Angst Essen Seele Auf"/ «O Φόβος τρώει τα σωθικά»

   Mε αφορμή την παγκόσμια ημέρα προσφύγων


Σκηνοθεσία/Σενάριο: Rainer Werner Fassbinder
Φωτογραφία: Jurgen Jurges
Μουσική: Rainer Werner Fassbinder
Μοντάζ: Thea Eymesz
Ηθοποιοί: Brigitte Mira, El Hedi ben Salem, Barbara Valentin, Irm Hermann

O Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ αποτίει με το «Ο Φόβος Τρώει τα Σωθικά» φόρο τιμής στον Ντάγκλας Σερκ και το ρομαντικό μεγαλείο του «All That Heaven Allows», με μια ταινία που μιλά για την «αγάπη που ουσιαστικά είναι κάτι το απίθανο, παρ’ όλα αυτά, όμως, και μια κάποια πιθανότητα».
Η ταινία έχει τιμηθεί με το Βραβείο Οικουμενικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών.


YΠΟΘΕΣΗ
Μία μοναχική χήρα γερμανικής καταγωγής και ένας πολύ μικρότερος σε ηλικία εργάτης από το Μαρόκο γνωρίζονται σε ένα μπαρ, ερωτεύονται παράφορα και παντρεύονται. Θα χρειαστεί να παλέψουν, ωστόσο, με τις ρατσιστικές προκαταλήψεις του περίγυρού τους και τη δυσκολία τους να ενταχθούν σε μια κοινωνία που τους εχθρεύεται. 


Έχουμε δύο χαρακτήρες που χωρίζονται λόγω ηλικίας αλλά και φυλής, όμως 
ένα πολύ σημαντικό πράγμα τους ενώνει: αρέσουν πολύ ο ένας τον άλλον, σε έναν κόσμο «κρύο» που αρνείται να δεχτεί το διαφορετικό.
Η σχέση τους όμως δυσλειτούργησε λόγω της απίστευτης κοινωνικής κριτικής που δέχτηκαν σαν ύπαρξη ζευγαριού οπότε και αυτό τους οδήγησε, κυρίως την Emmi την οποία αγνοούσαν επιδεικτικά οι γύρω της μετά την ανακοίνωση του γάμου της με τον Μαροκινό Ali, σε στιγμές αδυναμίας και ανικανότητας να ανταπεξέλθουν σε αυτό. Χαρακτηριστική σκηνή είναι η σκηνή όπου ξεσπά η Emmi σε λυγμούς, με  την ερμηνεία της Brigitte Mira να είναι το λιγότερο εκπληκτική-από το σημείο αυτό και έπειτα, η σχέση τους αλλάζει προς το χειρότερο.
Υπάρχει μια διαρκή ακινησία στην τόσο προσεκτική πλανοθεσία του σκηνοθέτη, στο πως έχουν στηθεί τα οπτικά μέσα/σκηνικά. Ο Fassbinder (έχοντας δηλώσει στο παρελθόν πόσο μεγάλος θαυμαστής του σκηνοθέτη Douglas Sirk είναι) ακολουθεί τον τρόπο κινηματογράφησης του, δεν τον αντιγράφει όμως, ως προς το σχηματισμό και τα όρια του κάδρου στα πλάνα. Τα πλάνα σε 'πνίγουν' καθώς έχουν ασφυκτικά όρια και αυτό συμβαίνει για να νιώσουμε/καταλάβουμε, τους (κοινωνικούς) περιορισμούς στους οποίους ζουν καθημερινά οι δύο αυτοί χαρακτήρες. Τους περιορισμούς που δεν τους αφήνουν καμία απολύτως ελευθερία έκφρασης και επιλογής. Πιο συγκεκριμένα, οι χαρακτήρες φαίνονται να κινούνται με δυσκολία, με περιορισμό κινήσεων, μέσα στους χώρους του σπιτιού (και όχι μόνο) που τοποθετούνται- ειδικά ο χαρακτήρας του Ali που φαίνεται συνέχεια  "μαγκωμένος".

Είναι σημαντικό να αναφερθεί πως όταν παρουσιάζεται το ζευγάρι, πάντα σε πρώτο πλάνο εμφανίζεται η Emmi, σαν όμηρος του κάδρου, και σε αμέσως επόμενο πλάνο ο Ali, εξίσου μαγκωμένος. Δεν έχουν το περιθώριο να μετακινηθούν έστω κάποια εκατοστά, μονάχα αν βγουν από τα όρια του κάδρο. Δεν έχουν επιλογές. Επίσης, η «διάθεση» και τα χρώματα της φωτογραφίας στο σύνολο της ταινίας, παραμένουν μουντά.
Ο Fassbinder καταφέρνει να συμπτύξει δύο είδη ρατσισμού στην ταινία. Τη ρατσιστική συμπεριφορά απέναντι σε ένα «αταίριαστο» ζευγάρι και τη ρατσιστική αντιμετώπιση ενός αλλοδαπού μετανάστη. Τοποθετώντας ένα «προβληματικό» ζευγάρι σε μία κοινωνία που δεν είναι έτοιμη να δεχτεί τέτοιου είδους αλλαγές, ενεργοποιεί ξενοφοβικές αντιδράσεις και τάσεις κοινωνικού αποκλεισμού.
Θέλει από τους θεατές να δουν πέρα από την ταινία, να δούμε και να συνειδητοποιήσουμε πόσο παράλογο είναι αυτό-οι χαρακτήρες να μην έχουν άλλες (θετικές) επιλογές, να μην έχουν το δικαίωμα να ζήσουν το αυτονόητο, την αγάπη που τους ενώνει.
Μας προτρέπει/προκαλεί να κοιτάξουμε εκεί ακριβώς στη οθόνη, στο κάδρο, αυτά τα δύο πλάσματα που έχουν εγκλωβιστεί μέσα σε ένα απειλητικό και αφιλόξενο περιβάλλον, χωρίς καμία ελπίδα ή παρηγοριά για κάτι το θετικό, για μια οποιαδήποτε αλλαγή προς το καλύτερο.


Παρασκευή Γιουβανάκη