Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2018

Oι δέκα καλύτερες ταινίες του 2018.


10. Η Διαδοχή (Hereditary) 
σε σκηνοθεσία και σενάριο Ari Aster.
Νοσηρό ντεμπούτο του Ari Aster που μεταμορφώνει ένα στιβαρό οικογενειακό δράμα σε ένα, το λιγότερο, επιβλητικό φιλμ τρόμου. Η πρωταγωνίστρια Toni Collette, δίνει δίχως αμφιβολία μία από τις καλύτερες ερμηνείες της κινηματογραφικής χρονιάς.




9. You Were Never Really Here
σε σκηνοθεσία και σενάριο Lynne Ramsay.
Mια σχεδόν αφόρητα έντονη 90-λεπτη ταινία, δίχως στιγμή πλατιασμού αφού η Ramsay δεν σου δίνει ούτε ένα δευτερόλεπτο για να αναπνεύσεις. Απακαλύπτει τα κενά που οι περιθωριοποιημένοι άνθρωποι προσπαθούν να καλήψουν σε αυτόν εδώ τον αινιγματικό και κακό κόσμο. 




8. Lady Bird  
σε σκηνοθεσία και σενάριο Greta Gerwig.
«Θα ήθελα πολύ να σου αρέσω», λέει η κόρη. «Φυσικά και σ’ αγαπάω», απαντά η μαμά της. «Ναι, αλλά σου αρέσω;», ρωτάει η κόρη. «Απλά θέλω να γίνεις η καλύτερη δυνατή εκδοχή του εαυτού σου», εξηγεί η μαμά. «Και τι γίνεται αν αυτή είναι η καλύτερη δυνατή εκδοχή;», αναρωτιέται η νεαρή. Με μια γκριμάτσα αποδοκιμαστική του στυλ «Έλα τώρα», κλείνει την κουβέντα η μαμά... 
Μήπως ταυτιστήκατε;
Το σκηνοθετικό ντεπούτο της Greta Gerwig αποτελεί αναμφισβήτητα ένα αληθοφανές, συγκινητικό πορτρέτο της γλυκόπικρης εφηβείας και κυρίως της ανεπανάληπτης εμπειρίας του λάθους.


7. Phantom Thread
σε σκηνοθεσία και σενάριο Paul Thomas Anderson.

Όταν ο Reynolds είναι άρρωστος, φαντάζεται τη μητέρα του να στέκεται άκαμπτα με το νυφικό που έραψε γι 'αυτήν, σε έναν τοίχο δίπλα στην πόρτα της κρεβατοκάμαράς του. 
“Are you here? Are you always here? I miss you. I think about you all the time.”, αναρωτιέται. Αυτός είναι ο κεντρικός κόμβος του έργου, που δείχνει ένα μυστήριο που κανένας-καμία από εμας ίσως να μην μπορέσει ποτέ να λύσει, μια ειλικρινή έκφραση ελπίδας μέσα στη μοναξιά από την οποία προσπαθούμε να ξεφύγουμε, ενώ την ίδια στιγμή αρνούμαστε να αγαπήσουμε ο ένας τον άλλον.


6. The Shape of Water σε σκηνοθεσία και σενάριο Guillermo del Toro.
Η νεαρή κοπέλα προσπαθεί να σώσει την αγάπη της βάζοντας τα με θεοποιημένες "αυθεντίες" και δαίμονες. Μέσα από αυτή τη φαινομενικά άνιση μάχη, θα κερδίσουν η ανθρωπιά και η συμπόνια. Ένα ενήλικο παραμύθι που μας προτρέπει να αγαπήσουμε και αν μη τι άλλο, να μην φοβόμαστε το κάθε τι διαφορετικό. Όσοι-ες από εμάς γνωρίζουμε το έργο του Guillermo del Toro, δεν περιμέναμε τίποτα λιγότερο. Ειλικρινά. 







5. The Post: Απαγορευμένα 
Μυστικά 
Σκηνοθεσία: Steven Spielberg
Σενάριο: Liz Hannah, Josh Singer

Το «The Post» είναι η πρώτη ταινία του συγκεκριμένου δημιουργού που φανερώνει τόσο έντονα τις πολιτικές και κοινωνικές του ανησυχίες καθώς εντοπίζεται η δυσφορία του τόσο για τον σύγχρονο πολιτικό κόσμο της χώρας του όσο και για την αναπαράσταση και θέση των φύλων.


4. Three Billboards Outside Ebbing, Missouri
Σκηνοθεσία και Σενάριο: Martin McDonagh
To "Three Billboards Outside Ebbing, Missouri" είναι μια από αυτές τις πραγματικά σπάνιες ταινίες που χωρίς να προσπαθούν με τρόπο χειραγωγικό, γίνονται άκρως εμπνευσμένες. Δυνατό, με μία από τις πιο ανατριχιαστικές στιγμές που έχουμε παρακολουθήσει ποτέ-αυτή της εξομολόγησης: «Η κόρη μου βιάστηκε και κάηκε πριν επτά μήνες. Η τοπική αστυνομία προτιμά να βασανίζει μαύρους παρά να εξιχνιάζει εγκλήματα».



3. Annihilation σε σκηνοθεσία και σενάριο Alex Garland.
Το "Annihilation" μας μιλά με τον δικό του πρωτότυπο τρόπο για την αυτοκαταστροφή, τη βιολογική εξέλιξη, την συν-εξάρτηση και όλα εκείνα που μας φοβίζουν περισσότερο. Είναι μία από τις καλύτερες sci-fi ταινίες των τελευταίων χρόνων που αφορά εξολοκλήρου τον ίδιο τον άνθρωπο και που σίγουρα θα παραμείνει στο μυαλό μας για αρκετό καιρό.
Ένα φιλμικό κείμενο που θα αφήσει διαφορετική ερμηνεία και σημασία στον κάθε θεατή ξεχωριστά. 



2. Call me by your Name 
Σκηνοθεσία: Luca Guadagnino
Σενάριο: James Ivory
Με φόντο τη λουσμένη από φως καλοκαιρινή ιταλική εξοχή και ένα ονειρικό εξοχικό σπίτι (μέρος που ευχόμαστε να ζούσαμε για πάντα!) το φιλμ εκφράζει με οικουμενική ευαισθησία την ιδέα του να αφήνεσαι στον έρωτα και στην ομορφιά του, ακόμα κι αν αυτό έχει ως αποτέλεσμα τον πόνο. Ρισκάρεις. Θέλεις να το ζήσεις όπως και να'χει.



1. Shoplifters 
σε σκηνοθεσία και σενάριο Hirokazu Koreeda.
Πως ορίζεται η οικογένεια; Ποια γυναίκα έχει το δικαίωμα να θεωρείται η πραγματική μητέρα ενός παιδιού; To τελευταίο μισάωρο του "Shoplifters" είναι μία από τις πιο δυνατές, συναισθηματικές κινηματογραφήσεις που έχουμε δει. Η δεξιοτεχνία του σκηνοθέτη και οι υπέροχες ερμηνείες του εκπληκτικού cast προσφέρουν μία άκρως νατουραλιστική αφήγηση.


Ειδική μνεία:
-Πρόσωπα & Ιστορίες (Faces Places) 
σε σκηνοθεσία και σενάριο JR και Agnès Varda

-Roma 

σε σκηνοθεσία και σενάριο Alfonso Cuarón



Παρασκευή Γιουβανάκη

Τρίτη, 10 Ιουλίου 2018

Όνειρα γλυκά να κάνεις αγοράκι.


Όνειρα γλυκά να κάνεις.
Και συγχώρα με που δεν έκανα κάτι, πρόλαβα μοναχά να στρώσω με καθαρά σεντόνια το κρεβάτι σου με άρωμα φρεσκάδας να συντροφεύει τα όνειρά σου.
Ξέρεις έχω μια κόρη στην ηλικία σου, κοντεύει τα 14 και κάθε μέρα παλεύω να έρθω κοντά της. Αχ αυτή η ηλικία μας ψιλοτρελαίνει όλους. Χαμένη μέσα σε ένα κινητό κάποιες στιγμές, με μηνύματα από δω, ραβασάκια από κει, Ελένη ποιός είναι, με ποιον μιλάς τι σου λέει. Μήπως πληγώνει την μικρή ψυχή σου; Ας γίνω πλήκτρο στο κινητό σου να με γαργαλάς και να περνάμε τόσες ώρες αποβλάκωσης μαζί. 
Δε μας μιλάει κάποιες φορές κι άλλες είμαστε οι καλύτεροι της φίλοι. Μα μέσα στην ψυχή της, μέσα στην καρδιά της μόνο εκείνη ξέρει τι κουβαλά. Πέρασε η εποχή που την κάθε σκέψη την κεντούσε φωναχτά και γελούσαμε με τον μπαμπά της. Γρίφος για δύσκολους λύτες είναι ώρες ώρες η κόρη μου, σαν κι εσένα. Και πασχίζω, αλήθεια πασχίζω μέρα νύχτα να μπω στον μικρόκοσμό της. Είμαι σίγουρη πως κι η δική σου μαμά προσπαθούσε. 

Κάποιες φορές είμαι πολύ συντηρητική και τρώω πόρτα, άλλες φορές δεν την καταλαβαίνω ότι μεγάλωσε λέει κι εγώ βουρκώνω γιατί η αγκαλιά μου δεν τη χόρτασε ακόμη. Ζητώ συγγνώμη που σου μιλώ μικρέ, μα προσπαθώ να καταλάβω τι κάνουμε λάθος εμείς οι μεγάλοι. Εμείς οι ξερόλες, στέλνουμε μαθητές στο σχολείο για να σε εκφοβίσουν και να σε μειώσουν. Να νιώσεις φοβισμένος και για δες έγινες αερικό να μη χωράς στα λόγια τους. Θυμώνω και πληγώνομαι γιατί είμαι μαμά μιας συνομήλικης σου και ακόμη δεν μάθαμε να σεβόμαστε τον διπλανό μας. Την άποψη του, τις πεποιθήσεις του, τις επιλογές του, τα όνειρά του, είμαστε ξερόλες και τα κρίνουμε με τα δικά μας μέτρα και σταθμά και τα χλευάζουμε και τα σκοτώνουμε. Ρε σεις καταλάβατε τι έχουμε κάνει....;

Παντζαρίδου Ελισάβετ

Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2018

Love, Simon, κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Greg Berlanti
Hθοποιοί: Nick Robinson, Jennifer Garner, Josh Duhamel, Katherine Langford 

Όλοι αξίζουν μια μεγάλη ιστορία αγάπης. Για τον 17χρονο Σάιμον Σπάιερ, όμως, τα πράγματα είναι λίγο περισσότερο πολύπλοκα: ακόμα δεν έχει πει στους γονείς ή στους φίλους του πως είναι ομοφυλόφιλος και δεν έχει ιδέα για την πραγματική ταυτότητα του ανώνυμου συμμαθητή του που έχει ερωτευτεί μέσω διαδικτύου. Η προσπάθεια να λύσει αμφότερα τα προβλήματα αποβαίνει αστεία, τρομακτική και του αλλάζει μια για πάντα τη ζωή.

Το «Με Αγάπη, Σάιμον» είναι μια αστεία, ειλικρινής ιστορία ενηλικίωσης για το ταξίδι τού να βρεις τον εαυτό σου και να ερωτευτείς, βασισμένη στο διεθνώς αναγνωρισμένο βιβλίο της Μπέκι Αλμπερτάλι.
Οι σεναριογράφοι του φιλμ Elizabeth Berger και Isaac Aptaker, ενώ δεν ξεφεύγουν από τα (γλυκανάλατα) κλισέ και αφηγηματικά μοτίβα μιας εφηβικής rom-com, "αφουγκράζονται" με ειλικρίνεια το πάθος και τον ξέφρενο ρυθμό της εφηβικής ηλικίας και αποδίδουν τις καταστάσεις με πετυχημένο χιούμορ (χαρακτηριστική η σεκάνς όπου οι πρωταγωνιστές πρέπει να ομολογήσουν  πως είναι...ετεροφυλόφιλοι!). Αυτή η έξυπνη χρήση των αφηγηματικών κλισέ του είδους βοηθά τους θεατές να περπατήσουν σε γνώριμα κινηματογραφικά μονοπάτια και έτσι να μην φανεί ξένος στα μάτια τους ο queer χαρακτήρας της ταινίας.
Η αναπαράσταση του ομοφυλόφιλου χαρακτήρα βασίζεται σε μεγάλο βαθμό και στην ερμηνεία του πρωταγωνιστή Nick Robinson, ο οποίος δεν ξεφεύγει και δεν επιτρέπει στον χαρακτήρα του να υποκύψει σε υπερβολικές υποκριτικές κινήσεις, ή στις ως επί το πλείστον, (ξεπερασμένες και ξενέρωτες πλέον) χολιγουντιανές στερεοτυπικές αντιδράσεις/συμπεριφορές ενός κινηματογραφικού γκέι αγοριού. Αντιθέτως, καταφέρνει με την ερμηνεία του να αναδημιουργήσει τις πτυχές της αναπάντεχης ανακάλυψης και εξερεύνησης ενός ατόμου που είναι queer. Και όπως τονίζει πολλάκις ο ίδιος ο Simon, "Είμαι ακριβώς σαν και εσάς και ζω μια άκρως νορμάλ ζωή όπως ακριβώς και εσείς". 
Τέλος, το σενάριο και η σκηνοθεσία μας  παρουσιάζουν  την ερωτική σχέση, με τέτοιο τρόπο ώστε εμείς να παρακολουθούμε έναν όμορφο και αθώο σχολικό έρωτα. Είναι πολύ σημαντικό το γεγονός πως σε ένα σύγχρονο εφηβικό δημιούργημα του Hollywood, ο ομοφυλόφιλος έρωτας και το ομοφυλόφιλο ζευγάρι παρουσιάζονται με μη στερεοτυπικό χαρακτήρα, αλλά αντίθετα με ρομαντικά και ευφάνταστα στοιχεία καθώς φανερώνεται έτσι μια σημαντική πρόοδος.

Καλή προβολή!

Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 3.5/5

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018

Annihilation, κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Alex Garland
Hθοποιοί: Natalie Portman, Jennifer Jason Leigh, Tessa Thompson, Oscar Isaac, Gina Rodriguez

Δημιούργημα του οραματιστή σεναριογράφου και σκηνοθέτη Alex Garland, που μας έδωσε το καθηλωτικό "Ex Machina" και βασισμένo στο αναγνωρισμένο μπεστ σέλερ "Η Τριλογία της Νότιας Ζώνης" του Τζεφ Βάντερμιερ, έχει ως στόχο να σε κρατήσει κολλημένο-η στη θέση σου, να σε πάρει από το χέρι, αφού πρώτα σου πάρει το μυαλό, και να ταξιδέψετε (αν μπορεί να χαρακτηριστεί μια τέτοιου είδους εμπειρία "ταξίδι") στα άδυτα του υπαρξιακού τρόμου, στα ανεξήγητα της ασταμάτητης ανθρώπινης αναζήτησης, η οποία μπορεί να μας οδηγήσει ακόμη και στην καταστροφη μας.

Η Λένα, βιολόγος και πρώην στρατιωτικός, γίνεται μέλος μιας αποστολής που έχει σκοπό να εξιχνιάσει τι συνέβη στο σύζυγό της στη Ζώνη Χ, ένα μοχθηρό και μυστήριο φαινόμενο που επεκτείνεται σε όλη την αμερικανική ακτογραμμή. Μετά την είσοδό της στην περιοχή, η ομάδα αποστολής ανακαλύπτει έναν κόσμο μεταλλαγμένων τοπίων και πλασμάτων, που είναι ταυτόχρονα και όμορφα αλλά και επικίνδυνα, απειλώντας τόσο τη ζωή όσο και τη λογική τους. Η Λένα, η Δρ Ventress και τρεις γυναίκες ακόμη, θα εισβάλουν στο The Shimmer με στόχο να φτάσουν στον Φάρο. Η υπόθεση είναι ότι κάτι εκεί μέσα σκοτώνει τους ανθρώπους επισκέπτες του ή τους κάνει να χάσουν τα λογικά τους, να τρελαίνονται και να σκοτώνουν ο ένας τον άλλον... 
Αντισυμβατικός και ασυμβίβαστος ο "Aφανισμός" ξεφεύγει και χάνεται από τα γνωστά σεναριακά δρομάκια του είδους καθώς είναι γεμάτος μεταφορές και φαντασία που αγγίζουν τα όρια της πραγματικότητας. Και όταν λέμε "πραγματικότητα" εννοούμε τη δική μας την ανθρώπινη, αυτή που χάνεται σε φόβους εσωτερικούς και μη και καταστρέφεται.  Με κυρίως ελλειπτική αφήγηση (όπως όλα τα sci-fi που σέβονται τον εαυτό τους), ο Garland αρνείται να μας παρέχει απαντήσεις στα ασταμάτητα ερωτήματα που γεννιούνται καθώς τρομαχτικά ξετυλίγεται η ιστορία μπροστά μας, φτιάχνοντας έτσι καλύτερη Τέχνη ενώ αφήνει αρκετό περιθώριο για συζητήσεις.  
Σίγουρα η καλλιτεχνική επιτυχία του "Αφανισμού" έρχεται μέσα από τον οπτικό τρόπο με τον οποίο ο κινηματογραφιστής επιλέγει να μοιραστεί/αποκαλύψει τις πληροφορίες. Παράγοντας μερικά από τα πιο εντυπωσιακά οπτικοακουστικά σκηνικά που έχουμε δει μας προσφέρει έναν οπτικό και ακουστικό οργασμό. Μιλώντας για τον ηχητικό οργασμό, ο σχεδιασμός του ήχου είναι απλά ανατριχιαστικός. Ειδικά στην τρίτη πράξη, στην κορύφωση. Ένας εκπληκτικός συνδυασμός ήχων, ατονικών θόρυβων και μοτίβων που μας οδηγεί σε αποπροσανατολισμό και που σχεδόν ακούγονται σαν να γυρίζουν γύρω από τον εαυτό τους. 

Το Annihilation μας μιλά με τον δικό του πρωτότυπο τρόπο για την αυτοκαταστροφή, τη βιολογική εξέλιξη, την συν-εξάρτηση και όλα εκείνα που μας φοβίζουν περισσότερο. Είναι μία από τις καλύτερες sci-fi ταινίες των τελευταίων χρόνων που αφορά εξολοκλήρου τον ίδιο τον άνθρωπο και που σίγουρα θα παραμείνει στο μυαλό μας για αρκετό καιρό.
Είναι μία ταινία που θα έχει διαφορετική ερμηνεία και σημασία σε κάθε θεατή. 


Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 4/5

Δευτέρα, 19 Φεβρουαρίου 2018

Τhe Shape of Water, κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Guillermo del Toro
Hθοποιοί: Sally Hawkins, Michael Shannon, Richard Jenkins, Octavia Spencer

Πριν ξεκινήσουμε να μιλάμε για το φιλμ, αξίζει να θυμηθούμε πως ο Guillermo del Toro έχει δηλώσει σε συνέντευξή του ότι όταν ήταν παιδί, τα τέρατα είχαν σώσει τη ζωή του. Τώρα με τη "Μορφή του Νερού" στήνει ένα παραμύθι κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, περιλαμβάνοντας όλα τα απαραίτητα αφηγηματικά στοιχεία και τοποθετώντας ως κεντρικό πυρήνα την λατρεία του προς το κινηματογραφικό μέσο. Για ακόμη μια φορά και ακριβώς μετά το "Crimson Peak" μιλάει με τον δικό του μοναδικό τρόπο για την αγάπη, προσθέτοντας όμως και άλλα συστατικά...Η ταινία μέχρι τώρα έχει κερδίσει τον Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ Βενετίας, 13 υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας και Α’ Γυναικείου Ρόλου, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Μουσικής για την μαγευτική μουσική του Alexander Desplat.

Το φιλμ αφηγείται την ιστορία αγάπης μεταξύ μιας ονειροπόλας κωφάλαλης και ενός περίεργου αμφίβιου πλάσματος, ένα αντίδοτο εναντίον του «φόβου και του κυνισμού», σύμφωνα με τον δημιουργό.

Εγκλωβισμένη σε μια μοναχική, μονότονη ζωή, η Ελάιζα  εργάζεται ως καθαρίστρια σε ένα μυστικό κυβερνητικό εργαστήριο υψηλής ασφαλείας. Η ζωή της αλλάζει δραματικά όταν η ίδια και η συνάδελφός της, η Ζέλντα, ανακαλύπτουν μία αυστηρά απόρρητη κυβερνητική υπόθεση: ένα αμφίβιο πλάσμα που είναι καταδικασμένο να μείνει φυλακισμένο στις εγκαταστάσεις ώσπου να αρχίσουν τα πειράματα πάνω του. Η Ελάιζα θα νιώσει έναν ισχυρό δεσμό με το αλλόκοτο πλάσμα και θα αποφασίσει να το σώσει, ενάντια στις προσπάθειες του αδίστακτου πράκτορα Στρίκλαντ, σε μια υπέροχη ιστορία αγάπης που εξερευνά τις φαντασιώσεις που δημιουργούμε, τα μυστήρια που δεν μπορούμε να ελέγξουμε και τα τερατουργήματα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε.

Αλληγορικό, καυστικό, θαρραλέο παραμύθι. Όλα ξεκινούν από ένα σπίτι που βρίσκεται ακριβώς πάνω από μια μεγάλη κινηματογραφική αίθουσα που παίζει (διόλου τυχαία) τη βιβλική "Ιστορία της Ρουθ". Σε αυτό το πανέμορφο, γεμάτο vintage ρομαντικές αποχρώσεις (η έξυπνη διεύθυνση Φωτογραφίας δίνει συνειρμικές αποχρώσεις του μπλε και πράσινου) σπίτι, μια συμπαθητική κοπέλα που φέρνει στο νου την Ameli, αυνανίζεται στην μπανιέρα της σε καθημερινή βάση, αφού πρώτα βάλει χρονόμετρο που έχει το σχήμα αβγού (άκρως πετυχημένη σκηνοθετική λεπτομέρεια...). Όπως θα διαπιστώσουμε στην πορεία, πρώτη φορά το σεξουαλικό στοιχείο παρουσιάζεται τόσο έντονα σε έργο του Del Toro. Το ίδιο ισχύει και για την περίπτωση της ομοφυλοφιλίας. 

Αυτή η συμπαθητική κοπέλα είναι η Sally Hawkins, σε μια σαγηνευτική ερμηνεία και γι' αυτό φυσικά βρέθηκε υποψήφια στα πιο σημαντικά κινηματογραφικά βραβεία, ανάμεσα τους και αυτό του Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου.  Octavia Spencer (απολαυστικότατη με την καυστικότητα της), Michael Shannon, Richard Jenkins...δεν υπάρχει ηθοποιός που να υστερεί σε ερμηνεία συγκριτικά με το υπόλοιπο καστ!
Η νεαρή κοπέλα προσπαθεί να σώσει την αγάπη της βάζοντας τα με θεοποιημένες "αυθεντίες" και δαίμονες. Μέσα σε αυτή τη φαινομενικά άνιση μάχη, κερδίζουν (μακάρι!), η ανθρωπιά και η συμπόνια.

Ένα ενήλικο παραμύθι που μας προτρέπει να αγαπήσουμε και αν μη τι άλλο, να μην φοβόμαστε το κάθε τι διαφορετικό. Όσοι-ες από εμάς γνωρίζουμε το έργο του Guillermo del Toro, δεν περιμέναμε τίποτα λιγότερο. Ειλικρινά. 


Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 4/5