Τρίτη, 10 Ιουλίου 2018

Όνειρα γλυκά να κάνεις αγοράκι.


Όνειρα γλυκά να κάνεις.
Και συγχώρα με που δεν έκανα κάτι, πρόλαβα μοναχά να στρώσω με καθαρά σεντόνια το κρεβάτι σου με άρωμα φρεσκάδας να συντροφεύει τα όνειρά σου.
Ξέρεις έχω μια κόρη στην ηλικία σου, κοντεύει τα 14 και κάθε μέρα παλεύω να έρθω κοντά της. Αχ αυτή η ηλικία μας ψιλοτρελαίνει όλους. Χαμένη μέσα σε ένα κινητό κάποιες στιγμές, με μηνύματα από δω, ραβασάκια από κει, Ελένη ποιός είναι, με ποιον μιλάς τι σου λέει. Μήπως πληγώνει την μικρή ψυχή σου; Ας γίνω πλήκτρο στο κινητό σου να με γαργαλάς και να περνάμε τόσες ώρες αποβλάκωσης μαζί. 
Δε μας μιλάει κάποιες φορές κι άλλες είμαστε οι καλύτεροι της φίλοι. Μα μέσα στην ψυχή της, μέσα στην καρδιά της μόνο εκείνη ξέρει τι κουβαλά. Πέρασε η εποχή που την κάθε σκέψη την κεντούσε φωναχτά και γελούσαμε με τον μπαμπά της. Γρίφος για δύσκολους λύτες είναι ώρες ώρες η κόρη μου, σαν κι εσένα. Και πασχίζω, αλήθεια πασχίζω μέρα νύχτα να μπω στον μικρόκοσμό της. Είμαι σίγουρη πως κι η δική σου μαμά προσπαθούσε. 

Κάποιες φορές είμαι πολύ συντηρητική και τρώω πόρτα, άλλες φορές δεν την καταλαβαίνω ότι μεγάλωσε λέει κι εγώ βουρκώνω γιατί η αγκαλιά μου δεν τη χόρτασε ακόμη. Ζητώ συγγνώμη που σου μιλώ μικρέ, μα προσπαθώ να καταλάβω τι κάνουμε λάθος εμείς οι μεγάλοι. Εμείς οι ξερόλες, στέλνουμε μαθητές στο σχολείο για να σε εκφοβίσουν και να σε μειώσουν. Να νιώσεις φοβισμένος και για δες έγινες αερικό να μη χωράς στα λόγια τους. Θυμώνω και πληγώνομαι γιατί είμαι μαμά μιας συνομήλικης σου και ακόμη δεν μάθαμε να σεβόμαστε τον διπλανό μας. Την άποψη του, τις πεποιθήσεις του, τις επιλογές του, τα όνειρά του, είμαστε ξερόλες και τα κρίνουμε με τα δικά μας μέτρα και σταθμά και τα χλευάζουμε και τα σκοτώνουμε. Ρε σεις καταλάβατε τι έχουμε κάνει....;

Παντζαρίδου Ελισάβετ

Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2018

Love, Simon, κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Greg Berlanti
Hθοποιοί: Nick Robinson, Jennifer Garner, Josh Duhamel, Katherine Langford 

Όλοι αξίζουν μια μεγάλη ιστορία αγάπης. Για τον 17χρονο Σάιμον Σπάιερ, όμως, τα πράγματα είναι λίγο περισσότερο πολύπλοκα: ακόμα δεν έχει πει στους γονείς ή στους φίλους του πως είναι ομοφυλόφιλος και δεν έχει ιδέα για την πραγματική ταυτότητα του ανώνυμου συμμαθητή του που έχει ερωτευτεί μέσω διαδικτύου. Η προσπάθεια να λύσει αμφότερα τα προβλήματα αποβαίνει αστεία, τρομακτική και του αλλάζει μια για πάντα τη ζωή.

Το «Με Αγάπη, Σάιμον» είναι μια αστεία, ειλικρινής ιστορία ενηλικίωσης για το ταξίδι τού να βρεις τον εαυτό σου και να ερωτευτείς, βασισμένη στο διεθνώς αναγνωρισμένο βιβλίο της Μπέκι Αλμπερτάλι.
Οι σεναριογράφοι του φιλμ Elizabeth Berger και Isaac Aptaker, ενώ δεν ξεφεύγουν από τα (γλυκανάλατα) κλισέ και αφηγηματικά μοτίβα μιας εφηβικής rom-com, "αφουγκράζονται" με ειλικρίνεια το πάθος και τον ξέφρενο ρυθμό της εφηβικής ηλικίας και αποδίδουν τις καταστάσεις με πετυχημένο χιούμορ (χαρακτηριστική η σεκάνς όπου οι πρωταγωνιστές πρέπει να ομολογήσουν  πως είναι...ετεροφυλόφιλοι!). Αυτή η έξυπνη χρήση των αφηγηματικών κλισέ του είδους βοηθά τους θεατές να περπατήσουν σε γνώριμα κινηματογραφικά μονοπάτια και έτσι να μην φανεί ξένος στα μάτια τους ο queer χαρακτήρας της ταινίας.
Η αναπαράσταση του ομοφυλόφιλου χαρακτήρα βασίζεται σε μεγάλο βαθμό και στην ερμηνεία του πρωταγωνιστή Nick Robinson, ο οποίος δεν ξεφεύγει και δεν επιτρέπει στον χαρακτήρα του να υποκύψει σε υπερβολικές υποκριτικές κινήσεις, ή στις ως επί το πλείστον, (ξεπερασμένες και ξενέρωτες πλέον) χολιγουντιανές στερεοτυπικές αντιδράσεις/συμπεριφορές ενός κινηματογραφικού γκέι αγοριού. Αντιθέτως, καταφέρνει με την ερμηνεία του να αναδημιουργήσει τις πτυχές της αναπάντεχης ανακάλυψης και εξερεύνησης ενός ατόμου που είναι queer. Και όπως τονίζει πολλάκις ο ίδιος ο Simon, "Είμαι ακριβώς σαν και εσάς και ζω μια άκρως νορμάλ ζωή όπως ακριβώς και εσείς". 
Τέλος, το σενάριο και η σκηνοθεσία μας  παρουσιάζουν  την ερωτική σχέση, με τέτοιο τρόπο ώστε εμείς να παρακολουθούμε έναν όμορφο και αθώο σχολικό έρωτα. Είναι πολύ σημαντικό το γεγονός πως σε ένα σύγχρονο εφηβικό δημιούργημα του Hollywood, ο ομοφυλόφιλος έρωτας και το ομοφυλόφιλο ζευγάρι παρουσιάζονται με μη στερεοτυπικό χαρακτήρα, αλλά αντίθετα με ρομαντικά και ευφάνταστα στοιχεία καθώς φανερώνεται έτσι μια σημαντική πρόοδος.

Καλή προβολή!

Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 3.5/5

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018

Annihilation, κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Alex Garland
Hθοποιοί: Natalie Portman, Jennifer Jason Leigh, Tessa Thompson, Oscar Isaac, Gina Rodriguez

Δημιούργημα του οραματιστή σεναριογράφου και σκηνοθέτη Alex Garland, που μας έδωσε το καθηλωτικό "Ex Machina" και βασισμένo στο αναγνωρισμένο μπεστ σέλερ "Η Τριλογία της Νότιας Ζώνης" του Τζεφ Βάντερμιερ, έχει ως στόχο να σε κρατήσει κολλημένο-η στη θέση σου, να σε πάρει από το χέρι, αφού πρώτα σου πάρει το μυαλό, και να ταξιδέψετε (αν μπορεί να χαρακτηριστεί μια τέτοιου είδους εμπειρία "ταξίδι") στα άδυτα του υπαρξιακού τρόμου, στα ανεξήγητα της ασταμάτητης ανθρώπινης αναζήτησης, η οποία μπορεί να μας οδηγήσει ακόμη και στην καταστροφη μας.

Η Λένα, βιολόγος και πρώην στρατιωτικός, γίνεται μέλος μιας αποστολής που έχει σκοπό να εξιχνιάσει τι συνέβη στο σύζυγό της στη Ζώνη Χ, ένα μοχθηρό και μυστήριο φαινόμενο που επεκτείνεται σε όλη την αμερικανική ακτογραμμή. Μετά την είσοδό της στην περιοχή, η ομάδα αποστολής ανακαλύπτει έναν κόσμο μεταλλαγμένων τοπίων και πλασμάτων, που είναι ταυτόχρονα και όμορφα αλλά και επικίνδυνα, απειλώντας τόσο τη ζωή όσο και τη λογική τους. Η Λένα, η Δρ Ventress και τρεις γυναίκες ακόμη, θα εισβάλουν στο The Shimmer με στόχο να φτάσουν στον Φάρο. Η υπόθεση είναι ότι κάτι εκεί μέσα σκοτώνει τους ανθρώπους επισκέπτες του ή τους κάνει να χάσουν τα λογικά τους, να τρελαίνονται και να σκοτώνουν ο ένας τον άλλον... 
Αντισυμβατικός και ασυμβίβαστος ο "Aφανισμός" ξεφεύγει και χάνεται από τα γνωστά σεναριακά δρομάκια του είδους καθώς είναι γεμάτος μεταφορές και φαντασία που αγγίζουν τα όρια της πραγματικότητας. Και όταν λέμε "πραγματικότητα" εννοούμε τη δική μας την ανθρώπινη, αυτή που χάνεται σε φόβους εσωτερικούς και μη και καταστρέφεται.  Με κυρίως ελλειπτική αφήγηση (όπως όλα τα sci-fi που σέβονται τον εαυτό τους), ο Garland αρνείται να μας παρέχει απαντήσεις στα ασταμάτητα ερωτήματα που γεννιούνται καθώς τρομαχτικά ξετυλίγεται η ιστορία μπροστά μας, φτιάχνοντας έτσι καλύτερη Τέχνη ενώ αφήνει αρκετό περιθώριο για συζητήσεις.  
Σίγουρα η καλλιτεχνική επιτυχία του "Αφανισμού" έρχεται μέσα από τον οπτικό τρόπο με τον οποίο ο κινηματογραφιστής επιλέγει να μοιραστεί/αποκαλύψει τις πληροφορίες. Παράγοντας μερικά από τα πιο εντυπωσιακά οπτικοακουστικά σκηνικά που έχουμε δει μας προσφέρει έναν οπτικό και ακουστικό οργασμό. Μιλώντας για τον ηχητικό οργασμό, ο σχεδιασμός του ήχου είναι απλά ανατριχιαστικός. Ειδικά στην τρίτη πράξη, στην κορύφωση. Ένας εκπληκτικός συνδυασμός ήχων, ατονικών θόρυβων και μοτίβων που μας οδηγεί σε αποπροσανατολισμό και που σχεδόν ακούγονται σαν να γυρίζουν γύρω από τον εαυτό τους. 

Το Annihilation μας μιλά με τον δικό του πρωτότυπο τρόπο για την αυτοκαταστροφή, τη βιολογική εξέλιξη, την συν-εξάρτηση και όλα εκείνα που μας φοβίζουν περισσότερο. Είναι μία από τις καλύτερες sci-fi ταινίες των τελευταίων χρόνων που αφορά εξολοκλήρου τον ίδιο τον άνθρωπο και που σίγουρα θα παραμείνει στο μυαλό μας για αρκετό καιρό.
Είναι μία ταινία που θα έχει διαφορετική ερμηνεία και σημασία σε κάθε θεατή. 


Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 4/5

Δευτέρα, 19 Φεβρουαρίου 2018

Τhe Shape of Water, κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Guillermo del Toro
Hθοποιοί: Sally Hawkins, Michael Shannon, Richard Jenkins, Octavia Spencer

Πριν ξεκινήσουμε να μιλάμε για το φιλμ, αξίζει να θυμηθούμε πως ο Guillermo del Toro έχει δηλώσει σε συνέντευξή του ότι όταν ήταν παιδί, τα τέρατα είχαν σώσει τη ζωή του. Τώρα με τη "Μορφή του Νερού" στήνει ένα παραμύθι κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, περιλαμβάνοντας όλα τα απαραίτητα αφηγηματικά στοιχεία και τοποθετώντας ως κεντρικό πυρήνα την λατρεία του προς το κινηματογραφικό μέσο. Για ακόμη μια φορά και ακριβώς μετά το "Crimson Peak" μιλάει με τον δικό του μοναδικό τρόπο για την αγάπη, προσθέτοντας όμως και άλλα συστατικά...Η ταινία μέχρι τώρα έχει κερδίσει τον Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ Βενετίας, 13 υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας και Α’ Γυναικείου Ρόλου, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Μουσικής για την μαγευτική μουσική του Alexander Desplat.

Το φιλμ αφηγείται την ιστορία αγάπης μεταξύ μιας ονειροπόλας κωφάλαλης και ενός περίεργου αμφίβιου πλάσματος, ένα αντίδοτο εναντίον του «φόβου και του κυνισμού», σύμφωνα με τον δημιουργό.

Εγκλωβισμένη σε μια μοναχική, μονότονη ζωή, η Ελάιζα  εργάζεται ως καθαρίστρια σε ένα μυστικό κυβερνητικό εργαστήριο υψηλής ασφαλείας. Η ζωή της αλλάζει δραματικά όταν η ίδια και η συνάδελφός της, η Ζέλντα, ανακαλύπτουν μία αυστηρά απόρρητη κυβερνητική υπόθεση: ένα αμφίβιο πλάσμα που είναι καταδικασμένο να μείνει φυλακισμένο στις εγκαταστάσεις ώσπου να αρχίσουν τα πειράματα πάνω του. Η Ελάιζα θα νιώσει έναν ισχυρό δεσμό με το αλλόκοτο πλάσμα και θα αποφασίσει να το σώσει, ενάντια στις προσπάθειες του αδίστακτου πράκτορα Στρίκλαντ, σε μια υπέροχη ιστορία αγάπης που εξερευνά τις φαντασιώσεις που δημιουργούμε, τα μυστήρια που δεν μπορούμε να ελέγξουμε και τα τερατουργήματα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε.

Αλληγορικό, καυστικό, θαρραλέο παραμύθι. Όλα ξεκινούν από ένα σπίτι που βρίσκεται ακριβώς πάνω από μια μεγάλη κινηματογραφική αίθουσα που παίζει (διόλου τυχαία) τη βιβλική "Ιστορία της Ρουθ". Σε αυτό το πανέμορφο, γεμάτο vintage ρομαντικές αποχρώσεις (η έξυπνη διεύθυνση Φωτογραφίας δίνει συνειρμικές αποχρώσεις του μπλε και πράσινου) σπίτι, μια συμπαθητική κοπέλα που φέρνει στο νου την Ameli, αυνανίζεται στην μπανιέρα της σε καθημερινή βάση, αφού πρώτα βάλει χρονόμετρο που έχει το σχήμα αβγού (άκρως πετυχημένη σκηνοθετική λεπτομέρεια...). Όπως θα διαπιστώσουμε στην πορεία, πρώτη φορά το σεξουαλικό στοιχείο παρουσιάζεται τόσο έντονα σε έργο του Del Toro. Το ίδιο ισχύει και για την περίπτωση της ομοφυλοφιλίας. 

Αυτή η συμπαθητική κοπέλα είναι η Sally Hawkins, σε μια σαγηνευτική ερμηνεία και γι' αυτό φυσικά βρέθηκε υποψήφια στα πιο σημαντικά κινηματογραφικά βραβεία, ανάμεσα τους και αυτό του Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου.  Octavia Spencer (απολαυστικότατη με την καυστικότητα της), Michael Shannon, Richard Jenkins...δεν υπάρχει ηθοποιός που να υστερεί σε ερμηνεία συγκριτικά με το υπόλοιπο καστ!
Η νεαρή κοπέλα προσπαθεί να σώσει την αγάπη της βάζοντας τα με θεοποιημένες "αυθεντίες" και δαίμονες. Μέσα σε αυτή τη φαινομενικά άνιση μάχη, κερδίζουν (μακάρι!), η ανθρωπιά και η συμπόνια.

Ένα ενήλικο παραμύθι που μας προτρέπει να αγαπήσουμε και αν μη τι άλλο, να μην φοβόμαστε το κάθε τι διαφορετικό. Όσοι-ες από εμάς γνωρίζουμε το έργο του Guillermo del Toro, δεν περιμέναμε τίποτα λιγότερο. Ειλικρινά. 


Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 4/5

Πέμπτη, 8 Φεβρουαρίου 2018

Call me by your name, κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Luca Guadagnino
Ηθοποιοί: Timothee Chalamet, Armie Hammer, Elena Bucci, Vanda Capriolo, Amira Casar,  Victoire Du Bois, Antonio Rimoldi

Τι πιο φυσικό από τον έρωτα και το πάθος;

Μία από τις ωραιότερες και πιο σέξι ερωτικές ιστορίες που έχουμε δει στη μεγάλη οθόνη. Kαι την ίδια ακριβώς στιγμή, μια τρυφερή ερωτική ιστορία που επηρεάζει εμάς το κοινό με έναν υπέροχο και αισιόδοξο τρόπο. 

Το "Να με φωνάζεις με το Όνομα σου" βρίσκεται αυτή τη στιγμή υποψήφιο για τέσσερα βραβεία Oscar (καλύτερης ταινίας, Α’ Ανδρικού ρόλου για τον Timothee Chalamet, διασκευασμένου σεναρίου και καλύτερου τραγουδιού ("Mystery of Love" του Sufjan Stevens).

O Ιταλός δημιουργός Luca Guadagnino ("A Bigger Splash"), επιστρέφει με μία αισθησιακή και υπερβατική ιστορία για τον πρώτο έρωτα, βασισμένη στο γνωστό μυθιστόρημα του Andre Aciman σε διασκευή που προέκυψε από τη συνεργασία του σκηνοθέτη με τον James Ivory («The Remains of the Day»).

Βόρεια Ιταλία. Καλοκαίρι 1983. Ο Elio Perlman, ένας 17χρονος γοητευτικός και ταλαντούχος Ιταλοαμερικανός, περνάει τις μέρες του στην οικογενειακή βίλα του 17ου αιώνα παίζοντας κλασική μουσική και φλερτάροντας με τη φίλη του Marzia. Ο Elio απολαμβάνει τη στενή σχέση με τον πατέρα του, έναν επιφανή καθηγητή αυθεντία στην ελληνορωμαϊκή κουλτούρα, και με τη μητέρα του Annella, μία μεταφράστρια, που τον έχει αναθρέψει με υψηλή κουλτούρα σε ένα σκηνικό που σφύζει από ομορφιά. Όμως παρά το εκλεπτυσμένο του πνεύμα, ο Elio παραμένει αθώος και πρωτάρης σε ό,τι αφορά τα ζητήματα της καρδιάς. Μια μέρα, ο Oliver, ένας γοητευτικός Αμερικανός ακαδημαϊκός που κάνει το διδακτορικό του, καταφθάνει στη βίλα για να κάνει την πρακτική του ως βοηθός του πατέρα του Elio. Μέσα στο ηλιόλουστο εκθαμβωτικό περιβάλλον, ο Elio και ο Oliver ανακαλύπτουν τη μεθυστική ομορφιά της έλξης που ξυπνάει και αλλάζει τις ζωές τους για πάντα.

Άκρως γοητευτικό αφήγημα ενηλικίωσης γραμμένο γενναιόδωρα και με ευαισθησία από τον συγγραφέα James Ivory, που αποκαλύπτει αυτούς τους δύο αδαείς χαρακτήρες και τη συνεχώς εξελισσόμενη ερωτική τους σχέση με αυθεντικό και λεπτομερή τρόπο. Το σενάριο δεν βιάζεται. Γιατί να το κάνει άλλωστε; Είναι αχρείαστη η βιασύνη στην περίπτωση του Έρωτα. Γι' αυτό και όταν οι δύο νεαροί τελικά τολμούν να αποκαλύψουν τα αληθινά τους συναισθήματά, αυτό συμβαίνει μετά από αρκετή ώρα.

Αυτό ακριβώς που επιθυμεί να μας μεταδώσει είναι η φυσικότητα της αναπόφευκτης έλξης μεταξύ δύο ατόμων, ανεξαρτήτου φύλου και ηλικίας και το γαμώτο που το συνοδεύει μέσα από τη γέννηση ενός πάθους που λυγίζει αυτά τα δυο άτομα. Αυτό το όμορφο και μοναδικό πράγμα μας το μεταδίδει στο έπακρο της η σκηνοθεσία. Η φυσικότητα της έλξης εκφράζεται με απαράμιλλης ομορφιάς πλάνα, όπου ένα αεράκι περνά απαλά μέσα από τα δέντρα και κάποιες αχτίνες του ήλιου μπαίνουν μέσα από ανοιχτά παράθυρα της κρεβατοκάμαρας αγγίζοντας τους πρωταγωνιστές. Ενώ όλα γύρω μας φαντάζουν τόσο αισθησιακά, δημιουργείται μια αναπόφευκτη ένταση που κρύβεται πίσω από τις κλειστές πόρτες. Φυσικότητα εκφράζει και η σχεδόν αυθόρμητη αλλά σίγουρα εμπνευσμένη χρήση του διαχρονικού "Love My Way" των Psychedelic Furs, χαρακτηριστικό κομμάτι της New Wave μουσικής του '80 που είναι λες και το ακούμε πρώτη φορά. 


Tα πάντα όλα φαντάζουν τόσο γοητευτικά και φυσικά σε αυτό το φιλμ. Εννοείται πως ανάμεσα σε αυτά βρίσκονται και οι αξιόλογες ερμηνείες των Armie Hammer και Timothee Chalamet που έχουν δημιουργήσει μια ακαριαία χημεία μεταξύ τους. Δεν είναι όμως υπερβολή να πούμε πως ο μόλις  21χρονος Timothee Chalamet μας αφήνει άναυδους-ες.

Με φόντο τη λουσμένη στο φως καλοκαιρινή ιταλική εξοχή και ένα ονειρικό εξοχικό σπίτι (μέρος που ευχόμαστε να ζούσαμε για πάντα!) η ιστορία εκφράζει με οικουμενική ευαισθησία την ιδέα του να αφήνεσαι στον έρωτα και στην ομορφιά του, ακόμα κι αν αυτό έχει ως αποτέλεσμα τον πόνο. Ακόμη και αν το πρόσωπο αυτού του Έρωτα έχει σκοπό να φύγει σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και εσύ το ξέρεις, αλλά συνεχίζεις. Ρισκάρεις. Θέλεις να το ζήσεις όπως και να'χει.

Αναπόφευκτος είναι ο πόνος στον Έρωτα όπως ήδη ξέρουμε όλοι-ες. Για αυτό και το φιλμ τολμά να μας ραγίσει την καρδιά επιλέγοντας όμως έναν αφοπλιστικά τρυφερό τρόπο. Τολμάει να μας αποχαιρετήσει (τη στιγμή που φυσικά δεν θέλουμε), αφήνοντας μας άναυδους μπροστά στο μεγαλείο της τελευταίας σκηνής. Μπροστά στο μεγαλείο του Έρωτα.



Μια ταινία-ύμνος στον Έρωτα.

Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 4.5/5