Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

Blade Runner 2049, κριτική ταινίας


Σκηνοθεσία: Denis Villeneuve
Ηθοποιοί: Ryan Gosling, Harrison Ford, Ana de Armas, Robin Wright, Sylvia Hoeks, Dave Bautista, Mackenzie Davis, Jared Leto

Πριν μιλήσουμε για το κινηματογραφικό θαύμα με τον τίτλο "Blade Runner 2049", δεν γίνεται να μην αναφερθούμε σε εκείνο το παλιό, πολυαγαπημένο και άκρως γοητευτικό φιλμ από το οποίο ξεκίνησαν όλα.
Το 1982, ο Ridley Scott, εμπνευσμένος από το βιβλίο "Ηλεκτρικό Πρόβατο" ("Do Androids Dream of Electric Sheep?") του Philip K. Dick, παρουσίασε στο κοινό μία από τις πιο εμβληματικές ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου: το διορατικό "Blade Runner". Ένα φιλμ που εγκαινίασε περίτρανα ένα νέο κινηματογραφικό είδος, το νέο-νουάρ επιστημονικής φαντασίας, με πρωτόγνωρες εικόνες, πανκ αναφορές και ανεξίτηλα ερωτήματα για την ανθρώπινη φύση και μοίρα.

Αυτό που μπορούμε να πούμε με μια δόση σιγουριάς είναι πως ο σκηνοθέτης Denis Villeneuve (τον αγαπήσαμε από τα "Prisoners" και "Sicario", ενώ πέρυσι έπλασε την καλύτερη ταινία της χρονιάς, το"Arrival",) έδειξε απόλυτο σεβασμό προς την πρωτοτυπία και το κύρος  του πρώτου αριστουργήματος ("Blade Runner") και τώρα, μας παρουσιάζει το δικό του όραμα για τη συνέχεια του, το "Blade Runner 2049". Ένα ακόμη πράγμα που μπορούμε να πούμε με την ίδια σιγουριά είναι πως οποιαδήποτε προσπάθεια/σκέψη προς σύγκριση των δύο  φιλμικών κειμένων θα ήταν άκρως περιττή αλλά και γελοία.  
Βρισκόμαστε 30 χρόνια μετά τα γεγονότα της πρώτης ταινίας, ένας νέος blade runner, ο αστυνομικός Κ, ξεσκεπάζει ένα παλιό μυστικό που μπορεί να οδηγήσει ό,τι έχει απομείνει από την κοινωνία στο απόλυτο χάος. Η ανακάλυψη αυτή τον οδηγεί στην αναζήτηση του Rick Deckard (Harrison Ford), έναν άλλο blade runner της αστυνομίας του Λος Άντζελες, που έχει εξαφανιστεί τα τελευταία 30 χρόνια. 

Ξεκινώντας από το υποκριτικό κομμάτι, ο Ryan Gosling/ αστυνομικός Κ, δίνει την καλύτερη ερμηνεία της μέχρι τώρα καριέρας του-όχι αυτή του "La La Land" δεν ήταν η καλύτερη του. Ο Gosling περιφέρεται επιβλητικά ανάμεσα στις σκηνές, ψάχνοντας για την αλήθεια, τόσο την ατομική όσο και τη συλλογική. Η ενδυματολογία τον έχει ντύσει με ένα επιβλητικότατο μακρύ, μαύρο πανωφόρι, που τονίζει τη μυστηριώδη και μοναχική παρουσία του. Robin Wright και Harrison Ford παραμένουν πιστοί και ειλικρινείς με τους ρόλους τους. Ο Jared Leto, ο απειλητικός της ιστορίας, πείθει μεν υποκριτικά αλλά ο ρόλος του δεν του δίνει περαιτέρω περιθώρια για κάτι παραπάνω έτσι όπως χάνεται μέσα στις φλύαρες φιλοσοφίες του που τείνει να προκαλέσει το απόλυτο μηδενικό ενδιαφέρον.
H Sylvia Hoeks όμως είναι αυτή που κάνει την τεράστια διαφορά υποδυόμενη το μοχθηρό, τυφλά πιστό στον αφέντη του, ανδροειδές. Μια ηθοποιός που ενώ δεν γνωρίζαμε πολλοί-ες από πριν, μας προκαλεί να τη μάθουμε με τη συγκεκριμένη εμφάνιση. 
Συνεχίζουμε με τη σκηνοθεσία. Ο Denis Villeneuve καταφέρνει να χτίσει έναν κόσμο, το λιγότερο υποβλητικό, υπνωτιστικό και συνάμα υπνωτισμένο, ενώ δεν διστάζει να παρουσιάσει έντονα τις επιρροές του οι οποίες ποικίλουν όσον αφορά τα είδη: ανάμεσα στον υγρό και σκοτεινό κόσμο του "2049" βρίσκουμε στοιχεία από το animation "Wall-e" του Andrew Stanton μέχρι και το «Her» του Spike Jonze. Γίνονται φανερές και ομοιότητες με την "Άφιξη" του ως προς την ατμόσφαιρα μέσα στην οποία δένονται και χάνονται οι σκηνές-μια ατμόσφαιρα ηδονικά απειλητική αλλά και απείρως θελκτική. Και εδώ, στο "2049", η ματιά του Villeneuve παραμένει προσηλωμένη στην ανθρώπινη ύπαρξη που μοιάζει με μινιατούρα μπροστά στο χάος του σύμπαντος.
Σκηνοθεσία, φωτογραφία και μοντάζ παρουσιάζουν ένα εικονικό mindfuck παραλήρημα γεμάτο αντιθέσεις. Η σκηνοθεσία δένει άρτια με τη διεύθυνση φωτογραφίας του Roger Deakins, που από τις ζεστές, κίτρινες αποχρώσεις μας μεταφέρει απότομα σε απόλυτα ψυχρές διαστάσεις, όπου βασιλεύουν το μπλε και το μωβ, καταφέρνοντας έτσι να εμβαθύνει σε υπαρξιακά θέματα και να φανερώσει το φόβο της προς ένα ζοφερό μέλλον όπου η ανθρωπότητα πολτοποιείται μπροστά σε μεγάλους κινδύνους όπως το να χαθούν οι πραγματικές έννοιες της ανθρωπιάς, του έρωτα, της ψυχής. Απειλητική ομίχλη, σκοτεινές παρουσίες, ελπιδοφόρες σταγόνες βροχής και συγκίνηση (απίστευτες οι σκηνές με τις προσωπικές στιγμές του κεντρικού χαρακτήρα "Κ") σε όλο το εύρος της ταινίας.
Τέλος, δεν γίνεται να παραλειφθεί το soundtrack, το οποίο γράφτηκε από τους Hans Zimmer και Benjamin Wallfisch. Ήχοι που εισβάλουν στα αφτιά όπως ακριβώς και οι αντίστοιχες σκηνές που λειτουργούν σαν μαχαιριές στο οπτικό σου πεδίο αλλά και στην καρδιά σου. Ήχοι σκοτεινοί, ελκυστικοί, ατμοσφαιρικοί αλλά σε σημεία μονότονοι και άτολμοι. Ίσως η πρώτη επιλογή για τη δημιουργία του soundtrack, που ήταν ο Johann Johannsson, να έδινε κάτι πολύ παραπάνω, όπως ακριβώς έκανε και στην "Άφιξη".

Ταινία-εθισμός.

Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 4/5

Δευτέρα, 11 Σεπτεμβρίου 2017

«Ο Νονός»: μικρά trivia μιας μεγάλης ταινίας

Ένας ακόμη κινηματογραφικός κολοσσός, ο «Νονός» του Φράνσις Φορντ Κόπολα του 1972, μας αποκαλύπτει μερικά από τα μυστικά των γυρισμάτων του.

- Η πρώτη σκηνή με την οποία ξεκίνησαν τα γυρίσματα, ήταν αυτή που ο Μάικλ και η Κέι πηγαίνουν για Χριστουγεννιάτικα ψώνια.

- Ο Μάρλον Μπράντο ήθελε να υποδυθεί τον Ντον Κορλεόνε «σαν να είναι ένα μπουλντόγκ». Για αυτό το λόγο έβαλε βαμβάκι στα μάγουλα του όταν εμφανίστηκε στην οντισιόν, ενώ για τα γυρίσματα φορούσε ψεύτικο στόμα που είχε κατασκευάσει ένας οδοντίατρος το οποίο σήμερα βρίσκεται σαν έκθεμα στο Αμερικάνικο Μουσείο Κινούμενης Εικόνας στο Κουινς της Νέας Υόρκης.
- Σε όποια σκηνή εμφανίζονται πορτοκάλια, προμηνύεται ο θάνατος.

- Ο Μπράντο δεν είχε αποστηθίσει καμία ατάκα από αυτές του ρόλου του και κατά τη διάρκεια των περισσότερων γυρισμάτων τις διάβαζε από κάρτες.

- Τα γυρίσματα διήρκησαν 62 ημέρες όπως έχει αποκαλύψει ο σκηνοθέτης.

- H γάτα που κρατάει ο Μπράντο στην αρχική σκηνή ήταν μία αδέσποτη γάτα που βρήκε τυχαία στο οικόπεδο της Paramount και δεν ήταν μέρος του αρχικού σεναρίου.

- Ο Αλ Πατσίνο άσκησε βέτο για την τότε απονομή των Όσκαρ, εκνευρισμένος γιατί επιλέχθηκε σαν υποψήφιος για Β' Ανδρικό ρόλο και όχι για Α' Ανδρικό όπως ο Μπράντο. Ο Πατσίνο υποστήριζε πως ο ρόλος του είχε περισσότερη κινηματογραφική διάρκεια από του Μάρλον που τελικά κέρδισε το βραβείο.

- Μέρος της οικογένειας του Αλ Πατσίνο είχε μεταναστεύσει στην Αμερική από το Κορλεόνε της Σικελίας όπως ακριβώς συνέβη και με την οικογένεια του Βίτο Κορλεόνε.

- O Λένι Μοντάνα ήταν τόσο νευρικός που θα συνεργαζόταν με τον Μπράντο που στην πρώτη λήψη της σκηνής τους, μπέρδεψε κάποιες από τις ατάκες του. Αυτή η αμηχανία άρεσε στον σκηνοθέτη που αποφάσισε να την κρατήσει στην τελική εκδοχή του φιλμ.

- Το σίκουελ του «Νονού» είχε ήδη προγραμματιστεί πριν ακόμη ολοκληρωθούν τα γυρίσματα της πρώτης ταινίας (1972).

- Ο τρίχρονος τότε ηθοποιός, Άντονι Γούναρης, ανταποκρινόταν καλύτερα στο ρόλο του μονάχα όταν άκουγε το πραγματικό του όνομα. Για αυτόν το λόγο ο γιος του Μαικλ ονομάζεται «Άντονι» στο φιλμ.

- Υπήρχε μεγάλη ρήξη ανάμεσα σε Κόπολα και Paramount. H συγκεκριμένη εταιρία παραγωγής ήθελε να αντικαταστήσει τον σκηνοθέτη καθώς  θεωρούσε πως έκανε αρκετά περιττά έξοδα, έδωσε ρόλους του σεναρίου σε λάθος ηθοποιούς ενώ επίσης επικρατούσε η εντύπωση  πως ο Κόπολα ήταν ανίκανος να ακολουθήσει το πρόγραμμα γυρισμάτων. Τελικά ο Κόπολα ολοκλήρωσε την ταινία πριν από  την καθορισμένη ημερομηνία και με λιγότερα χρήματα από αυτά του αρχικού μπάτζετ.

- Ο Όρσον Γουέλς πίεσε αρκετά για να υποδυθεί τον Βίτο Κορλεόνε στο «Νονό», ενώ ακόμη προσφέρθηκε να κάνει μια πολύ καλή συμφωνία για να χάσει κιλά ώστε να πάρει τον ρόλο. Όντας φαν του Γουελς, ο Κόπολα έπρεπε τον απορρίψει καθώς ήδη είχε στο μυαλό του τον Μπράντο πιστεύοντας ότι ο Γουέλς δεν θα ταίριαζε για αυτόν το ρόλο.

- Θεωρείται από τον Στάνλει Κιούμπρικ ως η καλύτερη ταινία που δημιουργήθηκε ποτέ και μάλιστα με το καλύτερο καστ.


Παρασκευή Γιουβανάκη
*αναδημοσίευση από http://www.cinemagazine.gr/

Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

10+3 λόγοι για να δείτε το Ozark του Netflix.


- Laura Linney. Mία υπέροχη ηθοποιός.
Αλλά και μία ηθοποιός που την έχουν αδικήσει αρκετά όσον αφορά τους περισσότερους ρόλους της, ειδικά τα τελευταία χρόνια. Για παράδειγμα, μία από τις τελευταίες εμφανίσεις της ήταν για ένα μόνο μικρό χρονικό διάστημα στα "Νυκτόβια Πλάσματα" (2016).
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η
 Linney μπορεί να δώσει πολλά παραπάνω και της δίνεται επιτέλους η ευκαιρία να το αποδείξει.

- Jason Bateman. Με την υποκριτική αλλά και τη σκηνοθετική του παρουσία (έχει σκηνοθετήσει μερικά από τα επεισόδια), ξεπερνά κάθε προσδοκία.

-Για την άκρως επιβλητική μουσική του.
Θα αναφερθεί μονάχα ένα όνομα: οι σκοτεινοί και μαγευτικοί "Βlack Αngels".


-Για την άκρως επιβλητική και σκοτεινή του ατμόσφαιρα που κυριαρχεί σε κάθε επεισόδιο ξεχωριστά.

-Πικάντικα χαρακτηριστικά: περιπέτεια, θρίλερ, δολοπλοκίες, μαύρο χιούμορ, ενδιαφέρουσα πλοκή που δεν τη βαριέσαι στιγμή, ότι πρέπει δηλαδή για την καυτή καλοκαιρινή εποχή που διανύουμε.

-Θαρραλέοι γυναικείοι χαρακτήρες ανεξαρτήτου ηλικίας.

- Γιατί έχει κοινά χαρακτηριστικά με το αξεπέραστο "Breaking Bad".
- Για τα κοινωνικοπολικτικά μηνύματα που δεν διστάζει να στείλει στους θεατές.

- Για τους ενδιαφέροντες, καλογραμμένους δεύτερους χαρακτήρες που παρουσιάζονται σε κάθε επεισόδιο και πλέκουν σιγά σιγά το δικό τους στόρι.

- Για τις δύο εκπληκτικά σκηνοθετημένες εναρκτήριες σκηνές, η μία ακριβώς μετά την άλλη, του 5ου επεισοδίου!

- Γιατί στο δηλώνει ξεκάθαρα: "Είναι ok να είσαι outsider!"

- Για τον κοφτό, στακάτο ρυθμό του σεναρίου.
-Και τέλος, Julia Garner. 
Την προσέξαμε στο "Grandma" (2015).
Στο Ozark λοιπόν, μπορεί να πρωταγωνιστούν δύο μεγάλα ονόματα (
Linney+Bateman), αλλά την παράσταση κλέβει τούτη η νεαρή που με το αγγελικό της πρόσωπο έχει την ικανότητα να μεταμορφώνεται σε κάτι εντελώς διαφορετικό και απειλητικό...


Παρασκευή Γιουβανάκη

Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

TΙ ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ ΣΤΟΝ 2ο ΚΥΚΛΟ ΤΟΥ STRANGER THINGS;


Σε συνέντευξη του ένας από τους δύο δημιουργούς, ο Matt Duffer, δήλωσε πως η συνέχεια του πρώτου κύκλου της σειράς που μας πήρε τα μυαλά έτσι απλά, «Πρόκειται να είναι κάπως πιο διαφορετική…και περισσότερο σκοτεινή».
Μέχρι όμως να έρθει αυτός ο κύκλος στις οθόνες μας, δηλαδή μέχρι να έρθει ο Οκτώβρης, ας απαντήσουμε σε ορισμένα φλέγοντα ερωτήματα:


-Είναι νεκρή η Eleven;

Σχεδόν όχι.  Ναι μεν την είδαμε να αντιμετωπίζει μέχρι τελικής πτώσεως και να αφανίζει τον «demongorgon», στο «Μετά από ένα μήνα» του τελευταίου (8ου) επεισοδίου ο Chief Hopper εμφανίζεται να τοποθετεί το αγαπημένο φαγητό της μικρής ηρωίδας (βάφλα) σε ένα μαρμάρινο κιβώτιο μέσα στο δάσος.
Σύμφωνα με τις δηλώσεις του  Matt Duffer στο περιοδικό Variety, «προφανώς και κάτι συνέβη στην Eleven μετά τη μάχη και δεν γνωρίζουμε που πήγε. Μας αρέσει όμως η ιδέα μιας ενδεχόμενης ένωσης του Hopper με την Eleven.

– Τι θα συμβεί στον Will;

Ο μικρός Will τελικά επέζησε, όμως έχει ακόμη παραισθήσεις από τον εγκλεισμό του στο «Upside Down» και όχι μόνο. Έχοντας λοιπόν εγκλωβιστεί σε αυτό το απόκοσμο μέρος για μια ολόκληρη εβδομάδα είναι φυσιολογικό αυτό να επηρεάσει τη ψυχολογία του του αλλά και την υγεία του. Ο Ross Duffer δήλωσε «Θέλουμε στη δεύτερη σεζόν να εξερευνήσουμε τι επίδραση μπορεί να έχει κάτι τέτοιο (ο εγκλωβισμός σε εκείνο το μέρος) στο ψυχισμό του Will.»

– Eπιστρέφει ο «Papa»;

 To κακό της υπόθεσης, Dr. Martin Brenner, τον είδαμε τελευταία φορά να δέχεται κατά μέτωπο επίθεση από το τέρας. Το πλάνο έκλεισε δίχως να ξέρουμε τι ακριβώς συνέβη. Ο ηθοποιός που τον υποδύεται ανέφερε μονάχα
«Ω ναι θα υπάρξει δεύτερη σεζόν».
Τον περιμένουμε…

-Θα συναντηθεί η Eleven με τη μητέρα της τελικά;

Είναι πολύ πιθανόν να συμβεί κάτι τέτοιο στον 2ο κύκλο.
Είδαμε για πολύ λίγο τη μητέρα της (καταλάβαμε από τα συμφραζόμενα πως είναι αυτή η μητέρα της  Eleven), μια γυναίκα βυθισμένη στην κατάθλιψη της περιμένοντας να δει το κοριτσάκι της μετά από 12 ολόκληρα χρόνια.
-Τι συμβαίνει με τον Hopper;
Ο μόνος λόγος που οι κουστουμάτοι κακοί (επιστήμονες) επέτρεψαν τελικά τον Hopper και τη μητέρα του Will, Joyce, να μπουν στον «Κάτω Κόσμο», ήταν η συμφωνία μεταξύ των να μην ξεστομίσουν τίποτα απολύτως για το τι είδαν αφού καταφέρουν και επιστρέψουν.
Στον «Ένα μήνα μετά» όμως, βλέπουμε τον Hopper να μπαίνει δίχως αντίρρηση στο αμάξι μαζί με δύο μπράβους της εταιρείας Hawkins.
Κάπως έτσι γεννιέται το ερώτημα και η ανησυχία, αν έχει κάνει κάποιου άλλου είδους συμφωνία μαζί τους.

– Σε ποια χρονική περίοδο θα βασίζεται η 2η σεζόν;


«Θα μεταφερθούμε ένα χρόνο αργότερα», δήλωσε ο Matt Duffer, κάτι που θεωρεί αναγκαίο καθώς ο μικρός που υποδύεται τον Dustin, Gaten Matarazzo, έχει μεγαλώσει στην πραγματικότητα τόσο όσο να αλλάξει η φωνή του.

-Πως δημιουργήθηκε το τέρας;

Ο Ross Duffer πρόσφατα ανέφερε σε συνέντευξη του πως στον δεύτερο κύκλο θα παραλείψουν την ιστορία προέλευσης του τέρατος επειδή φαίνεται να είναι αρκετά πολύπλοκη (σύμφωνα με ένα έγγραφο 30 σελίδων που έχουν στα χέρια τους) ώστε να τη διηγηθούν και να την εξηγήσουν!

...Και το μόνο σίγουρο; Αναμένουμε με κομμένη την ανάσα!.


Παρασκευή Γιουβανάκη

Κυριακή, 9 Ιουλίου 2017

Orange Is The New Black: 5η σεζόν


*Το κείμενο περιέχει (λίγα) σποιλερ.
Ή αλλιώς, η καλύτερη, η πιο δυνατή, η πιο ευαίσθητη (ναι γίνεται να είσαι ευαίσθητος αλλά και δυνατός παράλληλα) σεζόν της μέχρι τώρα πορείας της επιτυχημένης σειράς του Νetflix.

Αρχικά να πούμε πως σε αυτόν τον κύκλο δεν έχουμε νέους  χαρακτήρες όσον αφορά τις κρατούμενες της φυλακής (όπως συνέβη σε προηγούμενους κύκλους), σεναριακή επιλογή που λειτουργεί θετικά καθώς μαθαίνουμε, ερχόμαστε πιο κοντά, σχεδόν νιώθουμε, τις σταθερές γυναικείες παρουσίες που πρωταγωνιστούν τα πέντε τελευταία χρόνια, καθ' όλη τη διάρκεια της σειράς δηλαδή.

Βρίσκουμε τους χαρακτήρες εκεί ακριβώς που μας άφησαν την προηγούμενη σεζον: η Daya (Dascha Polanco) να κρατά το όπλο με στόχο τον φύλακα Humphrey (ναι νιώθουμε το μίσος σας). Η εξέγερση των κρατούμενων δεν αργεί να έρθει, με πρωτομάστορα την Τaystee να ζητά δικαιοσύνη για την αδικοχαμένη φίλη της αλλά και για όλες τις συγκρατούμενες της ώστε να καταφέρει την όσο το δυνατό ανθρώπινη παραμονή τους στη φυλακή αλλά και την διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους. Ο χαρακτήρας της Τaystee είναι ο μοναδικός που τολμά να κάνει την αλλαγή για το κοινό καλό. Εδώ, πρέπει οπωσδήποτε να αναφερθεί το πόσο εκπληκτικά ερμηνεύτηκε αυτός ο χαρακτήρας από την ηθοποιό Danielle Brooks. Ένα ρεσιτάλ ερμηνείας που η αλήθεια είναι δεν αποτελεί έκπληξη καθώς η συγκεκριμένη ηθοποιός από την 3η σεζόν έδειξε πως έχει την ικανότητα να εξελίξει κατά πολύ τον χαρακτήρα που καλείται να υποδυθεί.
Όσον αφορά το υπόλοιπο μέρος της πλοκής, δεν θα ειπωθούν παραπάνω λεπτομέρειες, εκτός από το ότι υπάρχουν θετικές αλλά και αρνητικές εξελίξεις για κάποιους ήρωες, με κίνητρο να παρακολουθήσετε τη σειρά όσοι-ες δεν το έχετε κάνει ήδη. 
Αποκορύφωμα της τελευταίας σεζόν, είναι το τελευταίο επεισόδιο, η τελευταία σκηνή, όπου υπό τους ήχους του υπέροχου κομματιού "To built a Home" από τους The Cinematic Orchestra, ενημερωνόμαστε έμμεσα πως οι χαρακτήρες δύσκολα θα βρουν ξανά το 'σπίτι ' τους και ειδικά σε μια κοινωνία τόσο μα τόσο άδικη.
Τέλος, μπορεί οι κρατούμενες να μην νίκησαν ολοκληρωτικά, νίκησε όμως, με διαφορά, η διαφορετικότητα.

Αναμένουμε τον επόμενο, 6ο κατά σειρά κύκλο, με τρομερή ανυπομονησία!
Παρασκευή Γιουβανάκη