Δευτέρα, 19 Φεβρουαρίου 2018

Τhe Shape of Water, κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Guillermo del Toro
Hθοποιοί: Sally Hawkins, Michael Shannon, Richard Jenkins, Octavia Spencer

Πριν ξεκινήσουμε να μιλάμε για το φιλμ, αξίζει να θυμηθούμε πως ο Guillermo del Toro έχει δηλώσει σε συνέντευξή του ότι όταν ήταν παιδί, τα τέρατα είχαν σώσει τη ζωή του. Τώρα με τη "Μορφή του Νερού" στήνει ένα παραμύθι κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, περιλαμβάνοντας όλα τα απαραίτητα αφηγηματικά στοιχεία και τοποθετώντας ως κεντρικό πυρήνα την λατρεία του προς το κινηματογραφικό μέσο. Για ακόμη μια φορά και ακριβώς μετά το "Crimson Peak" μιλάει με τον δικό του μοναδικό τρόπο για την αγάπη, προσθέτοντας όμως και άλλα συστατικά...Η ταινία μέχρι τώρα έχει κερδίσει τον Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ Βενετίας, 13 υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας και Α’ Γυναικείου Ρόλου, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Μουσικής για την μαγευτική μουσική του Alexander Desplat.

Το φιλμ αφηγείται την ιστορία αγάπης μεταξύ μιας ονειροπόλας κωφάλαλης και ενός περίεργου αμφίβιου πλάσματος, ένα αντίδοτο εναντίον του «φόβου και του κυνισμού», σύμφωνα με τον δημιουργό.

Εγκλωβισμένη σε μια μοναχική, μονότονη ζωή, η Ελάιζα  εργάζεται ως καθαρίστρια σε ένα μυστικό κυβερνητικό εργαστήριο υψηλής ασφαλείας. Η ζωή της αλλάζει δραματικά όταν η ίδια και η συνάδελφός της, η Ζέλντα, ανακαλύπτουν μία αυστηρά απόρρητη κυβερνητική υπόθεση: ένα αμφίβιο πλάσμα που είναι καταδικασμένο να μείνει φυλακισμένο στις εγκαταστάσεις ώσπου να αρχίσουν τα πειράματα πάνω του. Η Ελάιζα θα νιώσει έναν ισχυρό δεσμό με το αλλόκοτο πλάσμα και θα αποφασίσει να το σώσει, ενάντια στις προσπάθειες του αδίστακτου πράκτορα Στρίκλαντ, σε μια υπέροχη ιστορία αγάπης που εξερευνά τις φαντασιώσεις που δημιουργούμε, τα μυστήρια που δεν μπορούμε να ελέγξουμε και τα τερατουργήματα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε.

Αλληγορικό, καυστικό, θαρραλέο παραμύθι. Όλα ξεκινούν από ένα σπίτι που βρίσκεται ακριβώς πάνω από μια μεγάλη κινηματογραφική αίθουσα που παίζει (διόλου τυχαία) τη βιβλική "Ιστορία της Ρουθ". Σε αυτό το πανέμορφο, γεμάτο vintage ρομαντικές αποχρώσεις (η έξυπνη διεύθυνση Φωτογραφίας δίνει συνειρμικές αποχρώσεις του μπλε και πράσινου) σπίτι, μια συμπαθητική κοπέλα που φέρνει στο νου την Ameli, αυνανίζεται στην μπανιέρα της σε καθημερινή βάση, αφού πρώτα βάλει χρονόμετρο που έχει το σχήμα αβγού (άκρως πετυχημένη σκηνοθετική λεπτομέρεια...). Όπως θα διαπιστώσουμε στην πορεία, πρώτη φορά το σεξουαλικό στοιχείο παρουσιάζεται τόσο έντονα σε έργο του Del Toro. Το ίδιο ισχύει και για την περίπτωση της ομοφυλοφιλίας. 

Αυτή η συμπαθητική κοπέλα είναι η Sally Hawkins, σε μια σαγηνευτική ερμηνεία και γι' αυτό φυσικά βρέθηκε υποψήφια στα πιο σημαντικά κινηματογραφικά βραβεία, ανάμεσα τους και αυτό του Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου.  Octavia Spencer (απολαυστικότατη με την καυστικότητα της), Michael Shannon, Richard Jenkins...δεν υπάρχει ηθοποιός που να υστερεί σε ερμηνεία συγκριτικά με το υπόλοιπο καστ!
Η νεαρή κοπέλα προσπαθεί να σώσει την αγάπη της βάζοντας τα με θεοποιημένες "αυθεντίες" και δαίμονες. Μέσα σε αυτή τη φαινομενικά άνιση μάχη, κερδίζουν (μακάρι!), η ανθρωπιά και η συμπόνια.

Ένα ενήλικο παραμύθι που μας προτρέπει να αγαπήσουμε και αν μη τι άλλο, να μην φοβόμαστε το κάθε τι διαφορετικό. Όσοι-ες από εμάς γνωρίζουμε το έργο του Guillermo del Toro, δεν περιμέναμε τίποτα λιγότερο. Ειλικρινά. 


Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 4/5

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου