Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Matthias Schoenaerts. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Matthias Schoenaerts. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 31 Ιανουαρίου 2016

The Danish Girl κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Tom Hooper
Ηθοποιοί: Eddie Redmayne, Alicia Vikander, Amber Heard, Matthias Schoenaerts, Ben Whishaw

Πρόκειται για την κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του Ντέιβιντ Έμπερσχοφ που αφηγείται μια εκδοχή της πραγματικής ιστορίας του Άιναρ Βέγκενερ (γνωστού ως Λίλι Έλμπε) την περίοδο που αποφάσισε να κάνει εγχείρηση επαναπροσδιορισμού φύλου, σοκάροντας τους ανθρώπους της εποχής και καθορίζοντας έτσι τον εαυτό της ως η πρώτη transgender γυναίκα. Ως Άιναρ ήταν παντρεμένος με τη ζωγράφο Γκέρντα Βέγκενερ  που στα έργα της τον συμπεριλάμβανε, αρχικά, ως μυστήρια, μελαχρινή κοπέλα με όμορφα πόδια. Έτσι ανακάλυψε τα θέματα σεξουαλικής ταυτότητας που είχε, αποφασίζοντας να προχωρήσει σε εγχείρηση αλλαγής φύλου και να αυτοπραγματωθεί.

Πρωταγωνιστούν δύο πολύ καλές ερμηνείες. Η μία, αυτής της Alicia Vikander, πολύ καλύτερη και με μεγαλύτερη υποκριτική ισχύ από την άλλη (Eddie Redmayne). Ο Redmayne φτάνει σε σημείο να υπερβολής με τις μούτες που υιοθέτησε ώστε να πείσει σαν γυναίκα. 
Οι δυο τους σχηματίζουν ένα άκρως ταιριαστό πρωταγωνιστικό δίδυμο, που προσπαθούν να μην χαθούν μέσα στις τεράστιες  μαύρες σεναριακές τρύπες. Και το καταφέρνουν.

Σαν θεατής, έρχεσαι αντιμέτωπος με μια τόσο δυνατή και συγκλονιστική ιστορία αλλά ακριβώς μετά τους τίτλους τέλους μένεις κενός-ή συναισθηματικά  και με αμηχανία καθώς δεν κατάλαβες/ένιωσες τις προθέσεις των συντελεστών για την τολμηρή αυτή απόφαση της Λίλη Έλμπε.
Τούτο το φιλμικό κείμενο δεν καταφέρνει να σου μεταδώσει τίποτα παραπάνω από την ομορφιά των προσεγμένων ντεκόρ που πλαισιώνουν τα πλάνα-πίνακες ζωγραφικές. Κι αυτό σε εκνευριστικό βαθμό.  Aδυνατεί να αγγίξει, ίσως και να απορρίπτει, το επίπεδο που βρίσκεται λίγο πιο κάτω από αυτό της επιφάνειας. Στοχεύει στον εντυπωσιασμό, αλλά τουλάχιστον όχι με φθηνά μέσα, με την σκηνογραφία, την ενδυματολογία και την πανέμορφη φωτογραφία, να μαγεύουν τα μάτια του θεατή και να τον μεταφέρουν πολύ πίσω στο χρόνο. Φυσικά τη μαγεία αυτή συμπληρώνει και o γλυκύτατος ήχος που πηγάζει από τις μουσικές συνθέσεις του Alexandre Desplat.

Το "Κορίτσι από τη Δανία", μοιάζει να μην δίνει δεκάρα για το (πραγματικό) Κορίτσι από τη Δανία και την ψυχοσύνθεση του, αλλά να νοιάζεται περισσότερο για την απεικόνιση της τότε εποχής στην πανέμορφη χώρα της Δανίας.

Καλή και η εξωτερική ομορφιά, αλλά ας κοιτάμε και λίγο πιο μέσα από το περιτύλιγμα, διότι στην τελική, αυτό έχει τη μεγαλύτερη σημασία.

Βαθμολογία 2/5
Παρασκευή Γιουβανάκη

Πέμπτη 20 Αυγούστου 2015

Suite francaise κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Saul Dibb
Ηθοποιοί: Michelle Williams, Kristin Scott Thomas, Matthias Schoenaerts, Margot Robbie, Sam Riley


Βασισμένο στο μυθιστόρημα της Ιρέν Νεμιρόβσκι που κυκλοφόρησε το 2004 και έγινε πολύ σύντομα διεθνές μπεστ σέλερ. Περιγράφει τη φυγή των Γάλλων από το Παρίσι τον Ιούνιο του 1940 με επίκεντρο μια ιστορία αγάπης που γεννήθηκε μέσα στην τραγωδία του πολέμου.

Η "Γαλλική Σουίτα" διηγείται την ιστορία της όμορφης Λουσίλ, που περιμένει νέα από τον άντρα της- κρατούμενο πολέμου, ενώ ζει με την αυταρχική πεθερά της. Η ζωή της γίνεται άνω κάτω όταν θα φτάσουν μετανάστες από το Παρίσι, ακολουθούμενοι από ορδές Γερμανών στρατιωτών. Δε μπορεί να αγνοήσει το Μπρούνο, τον γοητευτικό και συνάμα καλόψυχο αξιωματικό που μένει στο σπίτι τους...

Καθώς οι πρώτες σκηνές κάνουν την εμφάνισή τους, δίνουν την ευχάριστη εντύπωση πως το έργο στηρίζεται σε γερά θεμέλια και θα μας χαρίζει ένα (σχεδόν) δίωρο γεμάτο με ενδιαφέρον οπτικοακουστικό υλικό. Σε αυτό βοηθάει και το άκρως αξιόλογο καστ, πλαισιωμένο με ονόματα όπως 
Michelle Williams, Kristin Scott Thomas και (τώρα τελευταία τον βλέπουμε συχνά) Matthias Schoenaerts. Ονόματα δυνατά που δεν έχουν περάσει σχεδόν ποτέ απαρατήρητα (ο Matthias Schoenaerts έχει έναν λόγο παραπάνω λόγω της σωματικής διάπλασης του). Πάντως δεν φαντάζουν αδιάφοροι ούτε σε αυτό το φιλμ, αν και η Williams θα μπορούσε πολύ καλύτερα, ενώ η Thomas υιοθετεί το γνωστό στρυφνό ύφος της.

Οι θεματικές που πρωταγωνιστούν στο σενάριο όπως η σχέση κυριαρχίας μεταξύ πεθεράς και νύφης,η ίντριγκα και η κακιά γλώσσα που βασιλεύουν σε κάθε κλειστή, μικρή κοινωνία (και όχι μόνο), και φυσικά ο απαγορευμένος έρωτας, είναι για το σύνολο της ταινίας όπως  ακριβώς το πρωινό γεύμα για την κάθε ημέρα, το βασικότερο συστατικό.

Δεν αργούμε δυστυχώς να συνειδητοποιήσουμε πως οι κινηματογραφιστές επαναπαύτηκαν στην εξαιρετική ενδυματολογία, στην πειστικότατη σκηνογραφία και στις τοποθεσίες που χάρις τη φωτογραφία του Eduard Grau (είχε αναλάβει το κλειστοφοβικό "Buried" το 2010), μετατρέπονται σε πίνακες ζωγραφικής. Φαίνεται να θέλουν να ξεγελάσουν το μάτι του θεατή με την πλούσια εικονοπλασία ώστε να κρύψουν τις ανασφάλειες του σεναρίου που δεν καταφέρνει να ενισχύσει τα ευαίσθητα θέματα που γεννιούνται από την ιστορία του μυθιστορήματος.

Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 2/5

Κυριακή 9 Αυγούστου 2015

Far from the Madding Crowd κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Thomas Vinterberg
Ηθοποιοί:  Carey Mulligan, Juno Temple, Michael Sheen, Tom Sturridge, Matthias Schoenaerts, Rowan Hedley, Chris Gallarus

Μία από τις πιο εμβληματικές ηρωίδες στην ιστορία της λογοτεχνίας, η Μπάθσιμπα Έβερντιν, γεννήθηκε από την πένα του Τόμας Χάρντι το 1874 στο κλασικό μυθιστόρημα "Μακριά από το Πλήθος" και πρωταγωνιστεί σε μια επική, σαρωτική ιστορία αγάπης. 

Αυτή είναι η ιστορία της Μπάθσιμπα Έβερντιν, μιας ανεξάρτητης και δυναμικής νεαρής γυναίκας που κληρονομεί τη φάρμα του θείου της. Οικονομικά αυτόνομη (κάτι το σπάνιο στη βικτωριανή εποχή), όμορφη και πεισματάρα, η Μπάθσιμπα προσελκύει τρεις πολύ διαφορετικούς αλλά αποφασισμένους μνηστήρες: τον Γκάμπριελ Όουκ, έναν βοσκό μαγεμένο από την ισχυρογνωμοσύνη της, τον Φρανκ Τρόι, έναν όμορφο και απερίσκεπτο λοχία, και τον Ουίλιαμ Μπόλντγουντ, έναν ευκατάστατο και ώριμο εργένη. Όσο η Μπάθσιμπα περιτριγυρίζεται από τους τρεις άνδρες και πορεύεται ανάμεσα στα δεσμά του πάθους, της εμμονής και της προδοσίας, πρέπει να βρει τον δικό της δρόμο προς την ευτυχία και όλα όσα επιθυμεί. Η διαχρονική αυτή ιστορία των επιλογών και του πάθους της διερευνά την φύση των σχέσεων και της αγάπης – καθώς και της ανθρώπινης ικανότητας να ξεπερνά τις δυσκολίες χάρη στην προσαρμοστικότητα και την αποφασιστικότητα. 

Το λογοτεχνικό έργο μεταφέρεται για δεύτερη φορά (η πρώτη ήταν το 1967 σε σκηνοθεσία John Schlesinger) στη μεγάλη οθόνη, αυτή τη φορά υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Δανού Thomas Vinterberg. Ένας κινηματογραφιστής, περισσότερο γνωστός ως ένας από τους ιδρυτές του επαναστατικού αβάν-γκαρντ κινηματογραφικού κινήματος με το όνομα "Dogme 95". Το έργο του "Γιορτή" ήταν και αυτό που τον καθιέρωσε ως έναν από τους πιο σημαντικούς Ευρωπαίους σκηνοθέτες και βραβεύτηκε με το Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών. Το 2012 με το "Κυνήγι" του κέρδισε και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ. Στο "Πλήθος" μαζί με τη διευθύντρια φωτογραφίας και πολλάκις συνεργάτιδα του Charlotte Bruus Christensen, μεγαλουργούν δίνοντας σάρκα και οστά στις σελίδες του Τόμας Χάρντι.

Στον ρόλο της ριζοσπαστικής, μοντέρνας, ανεξάρτητης γυναίκας που έχει για τον γάμο μια πιο ουσιαστική άποψη, που ακόμη, εν έτη 2015, δυστυχώς προκαλεί ορισμένες εκπλήξεις σαν χαρακτήρας, βλέπουμε την ολοένα και περισσότερο ερμηνευτικά εντυπωσιακή, Carey Mulligan ("Shame", "Ο Υπέροχος Γκάτσμπι", "Drive"). Το λιγότερο που μπορούμε να πούμε είναι ότι βγάζει ασπροπρόσωπο τον σκηνοθέτη που τη θεώρησε την καταλληλότερη επιλογή για τον ρόλο της Μπάθσιμπα. Ένα γλυκό, πανέμορφο πρόσωπο που κρύβει τόσο δυναμισμό και αποφασιστικότητα όσο δισταγμό και ευαισθησία. Οι συναισθηματικές αλλαγές διαδέχονται η μία την άλλη χωρίς υποκριτικούς ναρκισσισμούς και υπερβολικές μούτες. Η χημεία της με τον συμπρωταγωνιστή της Matthias Schoenaerts (γοητευτικός, υπέροχος σαν Γκαμπριελ, μια απολύτως ήρεμη δύναμη) είναι εμφανέστατη με αποτέλεσμα να αποτελέσουν ένα από τα πιο ταιριαστά κινηματογραφικά ζευγάρια της  χρονιάς του 2015.

Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 3.5/5

Δευτέρα 27 Ιουλίου 2015

A Little Chaos κριτική ταινίας


Σκηνοθεσία: Alan Rickman
Ηθοποιοί:  Kate Winslet, Alan Rickman, Stanley Tucci, Helen McCrory, Matthias Schoenaerts

Γαλλία, 1682. Η Σαμπίν Ντε Μπαρά, μία δυναμική και ταλαντούχα αρχιτέκτονας τοπίου, δέχεται μια αναπάντεχη πρόσκληση: να παρουσιάσει τα δικά της σχέδια για την διαμόρφωση των πολυτελών κήπων του βασιλιά Λουδοβίκου 14ου στις Βερσαλλίες. Ενώ αρχικά η Σαμπίν αντιπροσωπεύει μια ρηξικέλευθη οπτική, εντελώς αντίθετη στη νοοτροπία του αναγνωρισμένου αρχιτέκτονα τοπίου του Βασιλιά Ήλιου, Αντρέ Λε Νοτρ, εκείνος σιγά-σιγά αναγνωρίζει την αξία του «μικρού χάους» στην μέθοδό της. Όσο ο Λε Νοτρ μαγεύεται από το ελεύθερο, αντισυμβατικό της πνεύμα, τόσο εκείνη αναγνωρίζει σε αυτόν μια αδελφή ψυχή.

O Alan Rickman στέκεται πίσω από την κάμερα αλλά και από μπροστά καθώς εκτελεί και χρέη ηθοποιού (είναι ο βασιλιάς Λουδοβίκος XIV) εκτός από σκηνοθέτη. Εκ πρώτης όψεως το φιλμκό κείμενο φαίνεται να έχει υψηλές προδιαγραφές.  
Η ενδυματολογία-σκηνογραφία και οι τοποθεσίες όπου πραγματοποιούνται τα εξωτερικά γυρίσματα, είναι εκθαμβωτικά. Οι πανέμορφες δασικές εκτάσεις όμως, χάνονται και αυτές όταν ξεκινά να ξετυλίγεται το κουβάρι της πλοκής. Εκεί, όχι πολύ μετά την αρχή, χανόμαστε. Η χαοτική αίσθηση που νιώθουμε, συνοδεύεται και από μια ολοκληρωτική έλλειψη ενδιαφέροντος για την οποιαδήποτε συνέχεια. Δεν υπάρχει ίχνος σασπένς 
και ουδεμία συγκίνηση ή έστω κάποιο συναίσθημα να δημιουργηθεί στο είναι του θεατή.

H ερμηνεία της αγαπημένης Kate Winslet, θυμίζει (ελάχιστα) την ερμηνεία της στο εξαιρετικό "Σφραγισμένα Χείλη" ("The Reader"), ένας ρόλος για τον οποίο βραβεύτηκε με Όσκαρ. Αναφέρομαι στη μονίμως σφιγμένη σωματική διάσταση με εκείνη την εσωτερική δύναμη που προδίδεται μέσα από το σιωπηλό βλέμμα και σώμα και που την κατάλληλη στιγμή φέρνει την έκρηξη. Εδώ, ναι μεν έχει υιοθετήσει αυτά τα στοιχεία από τον απαιτητικό ρόλο της Χάνα, μοιάζει όμως να τα χρησιμοποιεί σε υπερβολικό βαθμό (ειδικά το ταλαίπωρο βλέμμα) με αποτέλεσμα να μην φέρνει την αναμενόμενη ενθουσιώδη αίσθηση η υποκριτική της παρουσία. Και μιλάμε για την Winslet που σπάνια να περάσει απαρατήρητη από τα μάτια μας. Δίπλα της, ο μεγαλόσωμος Matthias Schoenaerts φαίνεται αμήχανος κάτω από τις μεγάλες περούκες και τις ενδυμασίες της τότε εποχής.

Δυστυχώς καταλήγουμε  πως πρόκειται για μια παντελώς αδιάφορη κaι βαρετή ταινία. Κρίμα.

Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 1.5/5