Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Alan Rickman. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Alan Rickman. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 27 Ιουλίου 2015

A Little Chaos κριτική ταινίας


Σκηνοθεσία: Alan Rickman
Ηθοποιοί:  Kate Winslet, Alan Rickman, Stanley Tucci, Helen McCrory, Matthias Schoenaerts

Γαλλία, 1682. Η Σαμπίν Ντε Μπαρά, μία δυναμική και ταλαντούχα αρχιτέκτονας τοπίου, δέχεται μια αναπάντεχη πρόσκληση: να παρουσιάσει τα δικά της σχέδια για την διαμόρφωση των πολυτελών κήπων του βασιλιά Λουδοβίκου 14ου στις Βερσαλλίες. Ενώ αρχικά η Σαμπίν αντιπροσωπεύει μια ρηξικέλευθη οπτική, εντελώς αντίθετη στη νοοτροπία του αναγνωρισμένου αρχιτέκτονα τοπίου του Βασιλιά Ήλιου, Αντρέ Λε Νοτρ, εκείνος σιγά-σιγά αναγνωρίζει την αξία του «μικρού χάους» στην μέθοδό της. Όσο ο Λε Νοτρ μαγεύεται από το ελεύθερο, αντισυμβατικό της πνεύμα, τόσο εκείνη αναγνωρίζει σε αυτόν μια αδελφή ψυχή.

O Alan Rickman στέκεται πίσω από την κάμερα αλλά και από μπροστά καθώς εκτελεί και χρέη ηθοποιού (είναι ο βασιλιάς Λουδοβίκος XIV) εκτός από σκηνοθέτη. Εκ πρώτης όψεως το φιλμκό κείμενο φαίνεται να έχει υψηλές προδιαγραφές.  
Η ενδυματολογία-σκηνογραφία και οι τοποθεσίες όπου πραγματοποιούνται τα εξωτερικά γυρίσματα, είναι εκθαμβωτικά. Οι πανέμορφες δασικές εκτάσεις όμως, χάνονται και αυτές όταν ξεκινά να ξετυλίγεται το κουβάρι της πλοκής. Εκεί, όχι πολύ μετά την αρχή, χανόμαστε. Η χαοτική αίσθηση που νιώθουμε, συνοδεύεται και από μια ολοκληρωτική έλλειψη ενδιαφέροντος για την οποιαδήποτε συνέχεια. Δεν υπάρχει ίχνος σασπένς 
και ουδεμία συγκίνηση ή έστω κάποιο συναίσθημα να δημιουργηθεί στο είναι του θεατή.

H ερμηνεία της αγαπημένης Kate Winslet, θυμίζει (ελάχιστα) την ερμηνεία της στο εξαιρετικό "Σφραγισμένα Χείλη" ("The Reader"), ένας ρόλος για τον οποίο βραβεύτηκε με Όσκαρ. Αναφέρομαι στη μονίμως σφιγμένη σωματική διάσταση με εκείνη την εσωτερική δύναμη που προδίδεται μέσα από το σιωπηλό βλέμμα και σώμα και που την κατάλληλη στιγμή φέρνει την έκρηξη. Εδώ, ναι μεν έχει υιοθετήσει αυτά τα στοιχεία από τον απαιτητικό ρόλο της Χάνα, μοιάζει όμως να τα χρησιμοποιεί σε υπερβολικό βαθμό (ειδικά το ταλαίπωρο βλέμμα) με αποτέλεσμα να μην φέρνει την αναμενόμενη ενθουσιώδη αίσθηση η υποκριτική της παρουσία. Και μιλάμε για την Winslet που σπάνια να περάσει απαρατήρητη από τα μάτια μας. Δίπλα της, ο μεγαλόσωμος Matthias Schoenaerts φαίνεται αμήχανος κάτω από τις μεγάλες περούκες και τις ενδυμασίες της τότε εποχής.

Δυστυχώς καταλήγουμε  πως πρόκειται για μια παντελώς αδιάφορη κaι βαρετή ταινία. Κρίμα.

Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 1.5/5

Παρασκευή 8 Μαΐου 2015

A Promise κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Patrice Leconte
Ηθοποιοί: Rebecca Hall, Alan Rickman, Richard Madden

Aντέχει η επιθυμία ενός εραστή στο πέρασμα του χρόνου; Πάνω σε αυτό το ερώτημα χτίστηκε το μυθιστόρημα του Στέφαν Τσβάιχ, "Journey Into the Past", και με τη σειρά της η νέα ταινία του Patrice Leconte, ("Μπουτίκ για αυτόχειρες",  "Ο Εραστής της Κομμώτριας"), η πρώτη αγγλόφωνη παραγωγή του σκηνοθέτη. Μια συναισθηματική ταινία με επίκεντρο τον έρωτα που αναγκαζόμαστε να κρύψουμε, να καταπιούμε. Τον έρωτα που συνεχίζει να μας πνίγει δίχως να γνωρίζουμε αν υπάρχει ή αν θα υπάρξει ένα στοιχείο ανταπόκρισης.

Γερμανία, 1912. Ένας ταπεινής καταγωγής νεαρός άντρας, βρίσκει δουλειά σε ένα εργοστάσιο χάλυβα. Ο ιδιοκτήτης, Καρλ, εντυπωσιασμένος από τη δουλειά του, κάνει το νεαρό γραμματέα του. Καθώς η υγεία του Καρλ επιδεινώνεται και παραμένει εσώκλειστος στο σπίτι του, μεταφέρεται κι ο νεαρός μαζί, για να συνεχίσει τη δουλειά του. Εκεί γνωρίζει την κατά πολύ νεότερη σύζυγο του αφεντικού του. Όσο ο καιρός περνά, την ερωτεύεται σφόδρα, αλλά δεν τολμά να αποκαλύψει τα συναισθήματα του. Όταν ο Καρλ ανακοινώνει ότι θα τον στείλει να επιβλέψει τα ορυχεία του στο Μεξικό, η πληγωμένη αντίδραση της συζύγου του, θα αποκαλύψει ότι κι εκείνη έχει αισθήματα για το νεαρό άντρα. Του δίνει την υπόσχεση ότι όταν επιστρέψει σε δύο χρόνια, θα είναι δική του. Οχτώ χρόνια αργότερα, εκείνος επιστρέφει στην πατρίδα του, και στη γυναίκα που ελπίζει ότι τον περιμένει ακόμα. Έχει αντέξει όμως ο έρωτας τους το βίαιο πέρασμα του χρόνου;

Το ερωτικό τρίγωνο πρωταγωνιστεί ανάμεσα στον επιβλητικό Alan Rickman, την όμορφη και συνεσταλμένη Rebecca Hall που τον συνοδεύει στο συζυγικό κρεβάτι με μια εξίσου δυνατή ερμηνεία και την πέτρα του σκανδάλου, Richard Madden (τον γνωρίσαμε οι περισσότεροι μέσα από το "Game of Thrones"), που ενώ πείθει, κατακλύζεται από ερμηνευτική μονοτονία.

Aυτό που σου λείπει καθώς την παρακολουθείς είναι η ένταση που δημιουργείται από την ερωτική έλξη που νιώθεις για το "λάθος άτομο" και αναγκάζεσαι να την κρύψεις όταν τον-την αντικρίζεις. Η σκηνοθεσία έχει άνευρο χαρακτήρα και σε συνδυασμό με την εξίσου άνευρη ερμηνεία του χαρακτήρα που δεν του επιτρέπεται να εκφράσει τον πόθο του, δηλαδή ο Richard Madden (όχι το συνεχώς αχανές βλέμμα δεν επαρκεί), φτιάχνουν μια υποτονική ατμόσφαιρα που σχεδόν καταστρέφει τον ρομαντισμό και το πάθος της ιστορίας.

Άδικο θα ήταν να μην αναφερθούν οι δυνατές στιγμές που προσφέρει το σενάριο αλλά και η σκηνογραφία-ενδυματολογία και φωτογραφία  για την εκπληκτική ανασύσταση της εποχής και της ψυχοσύνθεσης των χαρακτήρων, αντίστοιχα.


Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 2.5/5