Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Kristin Scott Thomas. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Kristin Scott Thomas. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 20 Αυγούστου 2015

Suite francaise κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Saul Dibb
Ηθοποιοί: Michelle Williams, Kristin Scott Thomas, Matthias Schoenaerts, Margot Robbie, Sam Riley


Βασισμένο στο μυθιστόρημα της Ιρέν Νεμιρόβσκι που κυκλοφόρησε το 2004 και έγινε πολύ σύντομα διεθνές μπεστ σέλερ. Περιγράφει τη φυγή των Γάλλων από το Παρίσι τον Ιούνιο του 1940 με επίκεντρο μια ιστορία αγάπης που γεννήθηκε μέσα στην τραγωδία του πολέμου.

Η "Γαλλική Σουίτα" διηγείται την ιστορία της όμορφης Λουσίλ, που περιμένει νέα από τον άντρα της- κρατούμενο πολέμου, ενώ ζει με την αυταρχική πεθερά της. Η ζωή της γίνεται άνω κάτω όταν θα φτάσουν μετανάστες από το Παρίσι, ακολουθούμενοι από ορδές Γερμανών στρατιωτών. Δε μπορεί να αγνοήσει το Μπρούνο, τον γοητευτικό και συνάμα καλόψυχο αξιωματικό που μένει στο σπίτι τους...

Καθώς οι πρώτες σκηνές κάνουν την εμφάνισή τους, δίνουν την ευχάριστη εντύπωση πως το έργο στηρίζεται σε γερά θεμέλια και θα μας χαρίζει ένα (σχεδόν) δίωρο γεμάτο με ενδιαφέρον οπτικοακουστικό υλικό. Σε αυτό βοηθάει και το άκρως αξιόλογο καστ, πλαισιωμένο με ονόματα όπως 
Michelle Williams, Kristin Scott Thomas και (τώρα τελευταία τον βλέπουμε συχνά) Matthias Schoenaerts. Ονόματα δυνατά που δεν έχουν περάσει σχεδόν ποτέ απαρατήρητα (ο Matthias Schoenaerts έχει έναν λόγο παραπάνω λόγω της σωματικής διάπλασης του). Πάντως δεν φαντάζουν αδιάφοροι ούτε σε αυτό το φιλμ, αν και η Williams θα μπορούσε πολύ καλύτερα, ενώ η Thomas υιοθετεί το γνωστό στρυφνό ύφος της.

Οι θεματικές που πρωταγωνιστούν στο σενάριο όπως η σχέση κυριαρχίας μεταξύ πεθεράς και νύφης,η ίντριγκα και η κακιά γλώσσα που βασιλεύουν σε κάθε κλειστή, μικρή κοινωνία (και όχι μόνο), και φυσικά ο απαγορευμένος έρωτας, είναι για το σύνολο της ταινίας όπως  ακριβώς το πρωινό γεύμα για την κάθε ημέρα, το βασικότερο συστατικό.

Δεν αργούμε δυστυχώς να συνειδητοποιήσουμε πως οι κινηματογραφιστές επαναπαύτηκαν στην εξαιρετική ενδυματολογία, στην πειστικότατη σκηνογραφία και στις τοποθεσίες που χάρις τη φωτογραφία του Eduard Grau (είχε αναλάβει το κλειστοφοβικό "Buried" το 2010), μετατρέπονται σε πίνακες ζωγραφικής. Φαίνεται να θέλουν να ξεγελάσουν το μάτι του θεατή με την πλούσια εικονοπλασία ώστε να κρύψουν τις ανασφάλειες του σεναρίου που δεν καταφέρνει να ενισχύσει τα ευαίσθητα θέματα που γεννιούνται από την ιστορία του μυθιστορήματος.

Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 2/5

Τρίτη 27 Ιανουαρίου 2015

My Old Lady κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία:  Israel Horovitz
Ηθοποιοί:  Kevin Kline, Kristin Scott Thomas, Maggie Smith



Για την παρθενική του σκηνοθετική απόπειρα, ο φημισμένος θεατρικός συγγραφέας Ισραέλ Χόροβιτς, επιλέγει το δικό του θεατρικό έργο «Ένα Σπίτι στο Παρίσι». Δραμεντί, που βασίζει την ιστορία της στο «viager», μια γαλλική νομοθεσία κατά την οποία ένα ακίνητο αλλάζει ιδιοκτησία μόνο μετά το θάνατο του ενοίκου του. Σε αυτήν την περίπτωση έχουμε τον Mathias (Kevin Kline), ένας αποτυχημένος και άφραγκος Νεοϋορκέζος, που του χαμογελά η τύχη όταν κληρονομεί  ένα διαμέρισμα στο Παρίσι από τον αποξενωμένο πατέρα του. Σύντομα όμως ανακαλύπτει ότι το διαμέρισμα είναι κατειλημμένο από τη Mathilde (Maggie Smith), μια εκλεπτυσμένη ηλικιωμένη κυρία, και την υπερπροστατευτική της κόρη (Kristin Scott Thomas). Έτσι το σπίτι θα του ανήκει ολοκληρωτικά μόνο μετά το θάνατο της ενοίκου...

Στο ξεκίνημά της η ιστορία φαίνεται γλυκιά, σαν μια τυπική γαλλική ρομαντική κομεντί. Ο looser που ενώ τα έχει χάσει όλα ξαφνικά του χαμογελά η τύχη και αποφασίζει να κάνει μια καινούρια αρχή. Τότε πέφτει πάνω στην κακιά και πονηρή "πεθερά" που τυχαίνει να της γυαλίζει το μοναδικό χρυσό ρολόι του νεοφερμένου και έτσι το ρολόι κατάσχεται. Ο Kevin Kline με "ζευγάρι" την πάντα συμπαθητική Maggie Smith δημιουργούν όμορφη χημεία μεταξύ τους ως ένας looser Αμερικανός και μία στρυφνή- καθώς πρέπει Βρετανίδα, αντίστοιχα. Ο πρώτος όμως φαίνεται να βαριέται που και που..

Όλα δείχνουν να ισορροπούν πάνω στο σχοινί του χιούμορ κάτι που κρατά σε ευχάριστη θέση τον θεατή -ο Mathias πουλάει κρυφά ότι παλιό αντικείμενο περνά από το χέρι του, ενώ υιοθετεί δική του προφορά σε επίθετα και ονόματα της γαλλικής γλώσσας. Ώσπου κάπου στα μισά της δεύτερης πράξης, το χιουμοριστικό ύφος αλλάζει ραγδαία και μετατρέπεται σε καθαρά δραματικό ως και αποπνικτικό στοιχείο σαπουνόπερας. Φαντάσματα του παρελθόντος έρχονται να στοιχειώσουν το ήρεμο παρόν. Πολύ πιθανόν αυτή η απότομη αλλαγή να λειτουργήσει αρνητικά στα μάτια του θεατή. Αρνητικά σημειώνει και το σενάριο μέσω της ακατάπαυστης φλυαρίας των μονολόγων και των αναμενόμενων εξελίξεων που παρουσιάζει. Με τούτα και με κείνα το "My old lady" κουράζει και δυστυχώς κάπου το έχουμε ξαναδεί.

Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 1.5/5