Δευτέρα 15 Φεβρουαρίου 2016

Οι νικητές των Bafta Awards

...ή αλλιώς των "Βρετανικών Όσκαρ"
Χθες (14/2) πραγματοποιήθηκε η 66η απονομή των βραβείων Bafta και ο  μεγάλος νικητής αυτών είναι η «Επιστροφή» του Alejandro Iñárritu αφού αποχώρησε από την απονομή με άλλα πέντε βραβεία  για να τα προσθέσει στην πλούσια μέχρι τώρα συλλογή της. Ο Leonardo Dicaprio κέρδισε ακόμη ένα από τα φετινά «μεγάλα» βραβεία οπότε και βρίσκεται όλο και πιο κοντά στο πολυπόθητο αγαλματίδιο του.
Δεν σημειώθηκαν ιδιαίτερες εκπλήξεις όσον αφορά τους νικητές και τις νικήτριες (πόσο ωραία θα ήταν να κέρδιζε τελικά ο «Αστακός»!) ενώ αδικημένη της βραδιάς  η εξαιρετική «Carol» και η πρωταγωνίστριά της Rooney Mara.
…Και του χρόνου λοιπόν, να είμαστε γεροί!
Αναλυτικά οι νικητές-τριες:
Καλύτερη Ταινία: «Η Επιστροφή» του Alejandro González Iñárritu
Καλύτερη Βρετανική Ταινία: "Brooklyn"
Καλύτερη Σκηνοθεσία: Alejandro González Iñárritu («Επιστροφή»)

Α’ Ανδρικός Ρόλος: Leonardo DiCaprio (» Η Επιστροφή»)
Α’ Γυναικείος Ρόλος:  Brie Larson («Δωμάτιο»)
Β’ Ανδρικός Ρόλος: Mark Rylance  («Γέφυρα των Κατασκόπων»)
Β’ Γυναικείος Ρόλος: Kate Winslet («Steve Jobs»)
Καλύτερο Ντοκιμαντέρ: «Amy»
Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: «Wild Tales»
Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων: "Inside Out"

Καλύτερο Πρωτότυπο Σενάριο: «Spotlight»
Καλύτερο Διασκευασμένο Σενάριο: «The Big Short»
Καλύτερη Φωτογραφία: Emmanuel Lubezki  («H Επιστροφή»)
Καλύτερη Καλλιτεχνική Διεύθυνση: «Mad Max: Fury Road»
Καλύτερα Κοστούμια: «Mad Max: Fury Road»
Καλύτερο Μοντάζ: «Mad Max: Fury Road»
Καλύτερα Οπτικά Εφέ: «Star Wars: The Force Awakens»
Καλύτερος Ήχος: «Η Επιστροφή»
Καλύτερο Μακιγιάζ και Κομμώσεις: «Mad Max: Fury Road»
Ανερχόμενος Σταρ:  John Boyega («Star Wars: The Force Awakens»)
Παρασκευή Γιουβανάκη

Πέμπτη 11 Φεβρουαρίου 2016

Labyrinth of Lies / Im Labyrinth des Schweigens, κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Giulio Ricciarelli
Ηθοποιοί: Alexander Fehling, Andre Szymanski, Friederike Becht, Johannes Krisch, Hansi Jochmann, Gert Voss

"Ο Λαβύρινθος της Σιωπής" κέρδισε το Βραβείο Κοινού στις 21ες Νύχτες Πρεμιέρας και ήταν η πρόταση της Γερμανίας για Όσκαρ Ξενόγλωσσης ταινίας.

Γερμανία του 1958. Κανείς δεν γνωρίζει τι συνέβη στο Άουσβιτς. Και κανείς δε ρωτά. Πρώην μέλη των Ες Ες είναι τώρα δάσκαλοι, αρτοποιοί, δημόσιοι υπάλληλοι. Κυκλοφορούν ελεύθεροι ανάμεσα στους ανυποψίαστους συμπατριώτες τους, που νομίζουν ότι οι ιστορίες για τα ολοκαυτώματα και τα βασανιστήρια στα στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν αστικοί μύθοι, ή, το πολύ, προπαγάνδα των συμμαχικών δυνάμεων.

Πρωταγωνιστής, ένας γοητευτικός νεαρός, φιλόδοξος δικηγόρος, με μικρές δόσεις έξυπνου χιούμορ. Τον υποδύεται ο Alexander Fehling, (τον γνωρίσαμε ως «Άδωξο Μπάσταρδο»-2009), και τολμά να οδηγήσει πρώην μέλη των Ες Ες στην πρώτη τους δίκη από Γερμανούς, φέρνοντας αλυσιδωτές αντιδράσεις σε μια κοινωνία που έρχεται για πρώτη φορά αντιμέτωπη με το πιο φρικτό παρελθόν της. 
Από την επιλογή και μόνο του πρωταγωνιστή, "γοητευτικός νεαρός αναζητά την αλήθεια, πάση θυσία", (έχει καταντήσει τίτλος αγγελίας) ξεκινά ένας ατελείωτος, δίχως διέξοδο, Λαβύρινθος των κλισέ!
Κινήσεις που τις έχουμε ξαναδεί (όχι απαραίτητα σε αντίστοιχες ιστορικές ταινίες) και μας έχουν κουράσει, εμφανίζονται η μία μετά την άλλη.
Ενώ, φυσικά, δίπλα στον θαρραλέο, ευπαρουσίαστο πρωταγωνιστή, στέκεται μια άκρως αδιάφορη (ως χαρακτήρας και όχι μόνο) σύντροφος, που το μόνο για το οποίο ενδιαφέρεται είναι να ράψει το ελκυστικότερο φόρεμα για τις πλούσιες καθωσπρέπει κυρίες. Διότι εντάξει, who cares about Ιστορία και δολοφονίες...Ας τρέχει ο αγαπητικός της να ξεθάψει και να αντιμετωπίσει τους Ναζί, αυτήν την νοιάζει μονάχα το ράψιμο καθότι φυσικά η αλήθεια δεν είναι δα και φλέγον ζήτημα. 

Καθόλου κολακευτικό για την απεικόνιση του γυναικείου φύλου/ενδιαφέροντος.

Σενάριο και σκηνοθεσία (Giulio Ricciarelli) έχουν εγκλωβιστεί για τα καλά στην μαύρη τρύπα των κλισέ και των ευκολιών. Η μοναδική δυνατή στιγμή βρίσκεται στη σκηνή μαρτυρίας των επιζώντων του Άουσβιτς.

Ολοκληρώνεται όπως όπως η τρίτη πράξη του "Λαβύρινθου", πέφτουν οι τίτλοι τέλους (για τους οποίους και ανυπομονούσες), και δεν σου μένει τίποτα απολύτως.
Κανένα ίχνος στιβαρού συναισθήματος: οργή για την ανθρώπινη Ιστορία και την απόκρυψη αυτής, θαυμασμό για τον νεαρό δικηγόρο που τα βάζει με όλους και τα πάντα. 
Νιώθεις όμως κούραση διότι μόλις παρακολούθησες ακόμη μια ταινία που βασίζεται στο κλασικό ακαδημαικό στυλιστικό ρεπερτόριο, ένα φιλμ όπου "τύφλα" να έχει η πανέμορφη εικόνα αλλά η πραγματική ουσία, ένα τίποτα.


Βαθμολογία 2/5
Παρασκευή Γιουβανάκη

Κυριακή 31 Ιανουαρίου 2016

The Danish Girl κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Tom Hooper
Ηθοποιοί: Eddie Redmayne, Alicia Vikander, Amber Heard, Matthias Schoenaerts, Ben Whishaw

Πρόκειται για την κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του Ντέιβιντ Έμπερσχοφ που αφηγείται μια εκδοχή της πραγματικής ιστορίας του Άιναρ Βέγκενερ (γνωστού ως Λίλι Έλμπε) την περίοδο που αποφάσισε να κάνει εγχείρηση επαναπροσδιορισμού φύλου, σοκάροντας τους ανθρώπους της εποχής και καθορίζοντας έτσι τον εαυτό της ως η πρώτη transgender γυναίκα. Ως Άιναρ ήταν παντρεμένος με τη ζωγράφο Γκέρντα Βέγκενερ  που στα έργα της τον συμπεριλάμβανε, αρχικά, ως μυστήρια, μελαχρινή κοπέλα με όμορφα πόδια. Έτσι ανακάλυψε τα θέματα σεξουαλικής ταυτότητας που είχε, αποφασίζοντας να προχωρήσει σε εγχείρηση αλλαγής φύλου και να αυτοπραγματωθεί.

Πρωταγωνιστούν δύο πολύ καλές ερμηνείες. Η μία, αυτής της Alicia Vikander, πολύ καλύτερη και με μεγαλύτερη υποκριτική ισχύ από την άλλη (Eddie Redmayne). Ο Redmayne φτάνει σε σημείο να υπερβολής με τις μούτες που υιοθέτησε ώστε να πείσει σαν γυναίκα. 
Οι δυο τους σχηματίζουν ένα άκρως ταιριαστό πρωταγωνιστικό δίδυμο, που προσπαθούν να μην χαθούν μέσα στις τεράστιες  μαύρες σεναριακές τρύπες. Και το καταφέρνουν.

Σαν θεατής, έρχεσαι αντιμέτωπος με μια τόσο δυνατή και συγκλονιστική ιστορία αλλά ακριβώς μετά τους τίτλους τέλους μένεις κενός-ή συναισθηματικά  και με αμηχανία καθώς δεν κατάλαβες/ένιωσες τις προθέσεις των συντελεστών για την τολμηρή αυτή απόφαση της Λίλη Έλμπε.
Τούτο το φιλμικό κείμενο δεν καταφέρνει να σου μεταδώσει τίποτα παραπάνω από την ομορφιά των προσεγμένων ντεκόρ που πλαισιώνουν τα πλάνα-πίνακες ζωγραφικές. Κι αυτό σε εκνευριστικό βαθμό.  Aδυνατεί να αγγίξει, ίσως και να απορρίπτει, το επίπεδο που βρίσκεται λίγο πιο κάτω από αυτό της επιφάνειας. Στοχεύει στον εντυπωσιασμό, αλλά τουλάχιστον όχι με φθηνά μέσα, με την σκηνογραφία, την ενδυματολογία και την πανέμορφη φωτογραφία, να μαγεύουν τα μάτια του θεατή και να τον μεταφέρουν πολύ πίσω στο χρόνο. Φυσικά τη μαγεία αυτή συμπληρώνει και o γλυκύτατος ήχος που πηγάζει από τις μουσικές συνθέσεις του Alexandre Desplat.

Το "Κορίτσι από τη Δανία", μοιάζει να μην δίνει δεκάρα για το (πραγματικό) Κορίτσι από τη Δανία και την ψυχοσύνθεση του, αλλά να νοιάζεται περισσότερο για την απεικόνιση της τότε εποχής στην πανέμορφη χώρα της Δανίας.

Καλή και η εξωτερική ομορφιά, αλλά ας κοιτάμε και λίγο πιο μέσα από το περιτύλιγμα, διότι στην τελική, αυτό έχει τη μεγαλύτερη σημασία.

Βαθμολογία 2/5
Παρασκευή Γιουβανάκη

Τετάρτη 27 Ιανουαρίου 2016

Σινέ- προτάσες, Ιανουάριος 2016

OLD CLASSIC, Κλασσικές ταινίες από το ’60 & πριν:
Tirez sur le pianiste (1960)

Ένας ξεπεσμένος πιανίστας που συναναστρέφεται με ανθρώπους του υποκόσμου, κουβαλώντας μέσα του το βάρος μιας προσωπικής οικογενειακής τραγωδίας, μπλέκεται σε μια βρώμικη ιστορία με γκάνγκστερς, μετά από μια μοιραία συνάντηση.
Μαύρη κωμωδία με noir στοιχεία, η δεύτερη κατά σειρά ταινία που σκηνοθέτησε και έγραψε ο επαναστατικός Francois Truffaut- το σενάριο αποτελεί διασκευή μυθιστορήματος (του David Goodis). 
Το παράδοξο:Η ταινία δεν έγινε δεχτή με ανοιχτές αγκάλες από το τότε κοινό και κριτικούς καθώς περίμεναν κάτι αντίστοιχο των "400 χτυπημάτων" που προηγήθηκαν.


Σινέ-διασκέδαση για όλους: 
Hugo (2011)


Στο Παρίσι του 1930, ο ορφανός Hugo, που ζει μέσα σε ένα σιδηροδρομικό σταθμό, πέφτει πάνω στον εφευρέτη ενός χαλασμένου ρομπότ που κληρονόμησε από τον πατέρα του. Ο Martin Scorsese διασκευάζει το παιδικό βιβλίο του Brian Selznick "the invention of Hugo Cabret" και μας εκπλήσσει με ένα φιλμ που δεν θυμίζει σε τίποτα τα προηγούμενά του. Αυτό το παραμύθι για μικρούς και μεγάλους αποτελεί έναν ύμνο στη δημιουργία και την ύπαρξη της 7ης Τέχνης. Τα παιδάκια που πρωταγωνιστούν είναι η αγνώριστη πλέον Chloe Grace Moretz και Asa Butterfield.


CINEFIL:
2046 (2004)
O Kar Wai Wong κλείνει με αυτό το αλληγορικό αριστούργημα την άτυπη τριλογία που ξεκίνησε με το ''Οι άγριες μέρες μας" ("Ah fei zing zyun").
Ο δημοσιογράφος Chow Mo Wan γράφει ένα μυθιστόρημα για το μέλλον με τίτλο 2046. Σύμφωνα με αυτό, ένα μυστήριο τρένο φεύγει για το έτος 2046 με τακτά δρομολόγια. Όλοι οι επιβάτες του έχουν τον ίδιο σκοπό: να ανακτήσουν τις χαμένες τους αναμνήσεις. Λέγεται ότι το 2046 τίποτα δεν άλλαξε. Κανείς δεν ξέρει ακριβώς τι συμβαίνει γιατί κανένας δεν επέστρεψε ποτέ. Εκτός από έναν που πήγε και επέλεξε να φύγει…
Βυθιστείτε στον ρομαντικό κόσμο του "2046" μαζί με την μαγευτικά υπέροχη μουσική του.


SMALL DIAMONDS, αληθινά διαμάντια του παγκόσμιου κινηματογράφου:
The Edukators/Die fetten Jahre sind vorbei (2004)


Σε σκηνοθεσία Hans Weingartner και πρωταγωνιστή τον αγαπημένο νεαρό Daniel Bruhl.
Με τους τρεις νεαρούς ή αλλιώς τους
"Εκπαιδευτές", που τα βάζουν με το (καπιταλιστικό) κατεστημένο, το φιλμ προειδοποιεί και απειλεί του πλούσιους πως "οι μέρες τις αφθονίας τους είναι μετρημένες" ενώ απευθύνεται σε όλους και σε όλες με σκοπό τον προβληματισμό μας.

Y.Γ. Εvery heart is a revollutionary cell.


Ταινίες χωρίς διθυραμβικές κριτικές αλλά εμείς τις γουστάρουμε:
Labyrinth (1986)
Γράφοντας τις κινηματογραφικές προτάσεις για τον Ιανουάριο του 2016, δεν γίνεται να μην αναφερθεί κάποια από αυτές που πρωταγωνίστησε κάποτε ο David Bowie...
Ο Jim Henson, πολλοί ίσως τον γνωρίζετε και ως δημιουργό του Muppet Show, σκηνοθετεί τον "Λαβύρινθο" με παραγωγό τον George Lucas στον οποίο μάλλον χρωστάει την υποψηφιότητα της ταινίας για Bafta καλύτερων ειδικών εφέ.
Σήμερα, ο φανταστικός "Λαβύρινθος" έχει μια θέση στις λίστες με τις αγαπημένες cult ταινίες, με θαυμαστές που έχουν ξεπεράσει την ηλικία των 15 και δεν χορταίνουν να ακούν τα κομμάτια του Bowie που επίσης πρωταγωνιστούν.
Το κοριτσάκι δίπλα στον Bowie είναι μία από τις πιο αξιόλογες πλέον ηθοποιούς, η Jennifer Connelly.

Καλή προβολή!
Παρασκευή Γιουβανάκη

Παρασκευή 22 Ιανουαρίου 2016

The Revenant κριτική ταινίας

Σκηνοθέτες: Alejandro Gonzalez Inarritu
Ηθοποιοί: Leonardo DiCaprio, Tom Hardy, Domhnall Gleeson

Μια από πιο πολυαναμενόμενες ταινίες της χρονιάς που φλερτάρει έντονα με το έπαθλο "ταινία του 2016" είναι βαθιά ριζωμένη και απλώνεται τόσο σε μυθοπλαστικά όσο και σε ρεαλιστικά χωράφια, καθώς κάποια από τα γεγονότα που πρωταγωνιστούν στην κάθε σκηνή, συνέβησαν και στην πραγματική ζωή του σκληροτράχηλου, ευφυέστατου ήρωα, Χιου Γκλας.
Αξίζει να συμπληρωθεί εδώ πως η βραβευμένη με τρεις Χρυσές Σφαίρες, συγκλονιστική «Επιστροφή», έφτασε να είναι προτεινόμενη για δώδεκα Όσκαρ από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου. Η σκηνοθεσία ανήκει στα έμπειρα χέρια του βραβευμένου με Όσκαρ (για το περσινό «Birdman») σκηνοθέτη του Alejandro Gonzalez Inarritu.

Βαθιά στην αχαρτογράφητη, άγρια φύση της Αμερικής, o κυνηγός Χιου Γκλας βρίσκεται βαριά τραυματισμένος και εγκαταλελειμμένος από ένα μέλος της ομάδας του, τον προδότη Τζον Φιτζέραλντ. Με ακλόνητη θέληση ως μοναδικό όπλο απέναντι στους κινδύνους, ο Γκλας περιπλανιέται σε ένα φοβερά εχθρικό περιβάλλον, μέσα στον αδίστακτο χειμώνα και περιτριγυρισμένος από εχθρικές φυλές, σε μια αδιάκοπη περιπέτεια αναζήτησης και επιβίωσης. Στόχος του: η εκδίκηση εναντίον του Φιτζέραλντ. 

Δεν χρειάστηκε να περάσει αρκετή ώρα για να μπεις στον απειλητικό κόσμο της "Επιστροφής". Η πρώτη σεκάνς, η σεκάνς όπου διαδραματίζεται μια θεόρατη μάχη, πρόκειται να σε ενημερώσει για τις προθέσεις της αλληλεπιδραστικής συνεργασίας των κινηματογραφιστών Inarritu και Emmanuel Lubezki (ο μάγος-διευθυντής φωτογραφίας) που πραγματοποιούν κινηματογραφικά θαύματα και να σε προειδοποιήσει για αυτό που πρόκειται να ακολουθήσει μέσα στις επόμενες 2μιση ώρες-κάτι το συναρπαστικό που θέλεις μονάχα να είσαι ο θεατής του και όχι ο πρωταγωνιστής του. 
Δεν θα σου το επιτρέψει. Θα ζήσεις και εσύ στο πετσί σου, όπως ακριβώς οι ήρωες, το πανδαιμόνιο αυτό. Ταραχή το λιγότερο. Θα θέλεις να σηκωθείς να φύγεις αλλά θα παραμένεις εκεί, καθηλωμένος μπροστά σε αυτό το κινηματογραφικό μεγαλείο. Ναι έχει και τη "μαύρη τρύπα" του όπου βρίσκονται οι σεναριακές υπερβολές που διηγούνται τα βασανιστήρια του Γκλας, όμως όταν πρωταγωνίστρια, εκτός από ένα ανθρώπινο ον είναι και η απέραντη φύση, μάλλον είναι αναπόφευκτες.
Το υπερφυσικό που κάνει την εμφάνιση του ανά απροσδιόριστους χρόνους είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι του σεναρίου λόγω του διττού του ρόλου. Δίνει τον απαραίτητο χρόνο στον βασανισμένο ήρωα του να αναπνεύσει και να καταφέρει να σχεδιάσει την επιβίωση του, ενώ παράλληλα υμνεί τις θεματικές του σεναρίου: ο άνθρωπος ήταν, είναι και θα είναι ένα μικρό κομμάτι του  μεγαλείου της φύσης (τα απίστευτα πανοραμικά και εξωτερικά γενικά πλάνα απαράμιλλης αισθητικής που απεικονίζουν τα χιονισμένα ερημικά τοπία αρκούν για να μας πείσουν) και όχι κάποια ανώτερη ύπαρξη. Ένα ον που ζει και επιβιώνει χάρις σε αυτήν. 

Ο πρωταγωνιστής Leonardo DiCaprio είναι εκεί πιστός στις υποκριτικές απαιτήσεις του ρόλου, τσαλακώνεται ολωσδιόλου (καμμία κομψότητα, κανένα πλάνο δεν του χαρίζεται ώστε να τονιστεί η εξωτερική του ομορφιά) και συγκλονίζει ερμηνεύοντας βουβά την περισσότερη ώρα, με το σώμα του, τα ταλαιπωρημένα μάτια του, το βογκητό του.
Τώρα, το αν θα κερδίσει τελικά το πολυπόθητο αγαλματίδιο, είναι εντελώς άλλο θέμα.

Η κινηματογραφική εμπειρία με τον τίτλο "The Revenant", γυρισμένη αποκλειστικά με φυσικό φωτισμό, ήρθε για να κόψει την ανάσα.

Βαθμολογία 4/5
Παρασκευή Γιουβανάκη