Σκηνοθεσία: Barry Jenkins
Hθοποιοί: Mahershala Ali, Shariff Earp, Trevante Rhodes, Duan Sanderson, Ashton Sanders, Alex R. Hibbert, Janelle Monae, Naomie Harris
Βραβευμένο επάξια με τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Δράματος και υποψήφιο πλέον σε 8 συνολικά κατηγορίες για το χρυσό αγαλματίδιο.
Μια διαχρονική ιστορία ανθρώπινης επαφής κι αυτογνωσίας. Ένα ζωτικό πορτρέτο, σε τρία κεφάλαια, της σύγχρονης ζωής ενός αφροαμερικανού κι ένας ποιητικός διαλογισμός επάνω στην ταυτότητα, την οικογένεια, τη φιλία, την αγάπη, πλημμυρισμένος με βαθιά συμπόνια και καθολικές αλήθειες.
Αυτό που χρειάζεται επειγόντως, πρώτο πρώτο, να ειπωθεί είναι πως το "Moonlight" αρνείται να μπει στην ομάδα των τυπικών δραματικών ταινιών, με queer θεματική/αισθητική.
To σενάριο είναι βασισμένο στο ακυκλοφόρητο θεατρικό του Tarell Alvin McCraney που έχει έναν άκρως γοητευτικό τίτλο "In Moonlight Black Boys Look Blue". O Tarell Alvin McCraney έγραψε την ιστορία ενός αγοριού που μεγαλώνει στο Μαιάμι αναζητώντας την ταυτότητα του μέσα από την άκρως δυστυχισμένη και άθλια σχέση με τη ναρκομανή μητέρα του, μέσα από το συνεχές bullying που δέχεται από τα παιδιά της γειτονίας και του σχολείου του.
Ο σκηνοθέτης Barry Jenkins πρόσθεσε ακόμη ένα κεφάλαιο στην ιστορία του "Little", αυτό της ενηλικίωσης.
Και κάπως έτσι, παρακολουθούμε μαγεμένοι την πονεμένη ιστορία του μικρού "Little", του έφηβου "Chiron" και του ενήλικα"Black". Τα γεγονότα εξελίσσονται ομαλά και κυρίως δίχως αναδρομές στο παρελθόν ή προοικονομίες, μέσα σε τρία κεφάλαια: το πρώτο ξεκινάει με τον του Little στην ηλικία των 10 ετών, που τον βρίσκει και τον παίρνει υπό την προστασία του ο Χουάν, μαζί με την κοπέλα του, Τερέσα.
Στο δεύτερο, ο Σάιρον γνωρίζει τον έρωτα στο πρόσωπο του συμμαθητή του Κέβιν, βλέπει τη μητέρα του να εξασθενεί όλο και περισσότερο και βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα γεγονός που θα αλλάξει την πορεία της ζωής του.
Ενώ το τρίτο κεφάλαιο μας μεταφέρει στην ενηλικίωση του χαρακτήρα.
Σενάριο και σκηνοθεσία χτίζουν ένα ρομάντζο που δεν θυμίζει σε τίποτα κάποιο άλλο φιλμ του είδους, καθώς το πρώτο δεν χρησιμοποιεί ούτε ένα κλισέ στην εξέλιξη της ιστορίας του. Και το υπέροχο είναι πως δεν απουσιάζουν μονάχα οι στερεοτυπικές ευκολίες ενός ρομάντζου αλλά και του κάθε είδους τα κλισέ. Οποιαδήποτε μορφή "ταμπέλας" παραμένει εξαφανισμένη.
Μια σκηνοθεσία που γεμάτη αυτοπεποίθηση παίζει με τις εκκωφαντικές σιωπές και το ανεβοκατέβασμα των ηχητικών κυμάτων στις καταλληλότερες στιγμές, ώστε να απογειωθεί η εσωτερική ένταση τόσο των σεναριακών προσώπων όσο και των θεατών.
Σκηνές γεμάτες συμβολισμούς συνοδεύονται με μια απαράμιλλης ποικιλόμορφης αισθητικής, μουσική επένδυση, που δημιουργούν ένα ολόδικο τους σύμπαν. Εσύ ναι μεν είσαι θεατής της αλλά ο τόσο ειλικρινής και καθαρός (εύσημα στη μαγευτική διεύθυνση φωτογραφίας) χαρακτήρας της σε κάνει αμέσως κομμάτι της.
Alex R. Hibbert, Ashton Sanders και Trevante Rhodes είναι οι 3 ηθοποιοί που υποδύονται τον εσωστρεφή κεντρικό χαρακτήρα στα τρία διαφορετικά κεφάλαια της ζωής του. Αυτές οι τρεις ξεχωριστές ερμηνείες δένουν υπέροχα μεταξύ τους λες και προέρχονται από τον ίδιο ηθοποιό. Ο Mahershala Ali, που είναι υποψήφιος για το όσκαρ Β' Ανδρικού ρόλου, έχοντας υιοθετήσει μια χαλαρή και κυρίως άτυπη εικόνα ντίλερ και δίχως μελαδραματισμούς ερμηνεία, καταφέρνει να μη γίνει τίποτα άλλο εκτός από την αντισυμβατική πατρική φιγούρα στην οποία ο "μικρός" βρίσκει μια αγκαλιά. Εξαιρετική είναι και Naomie Harris που παρουσιάζεται ως ο τραγικός χαρακτήρας της μητέρας.
Το πανέμορφο φινάλε έρχεται να φέρει τα πάνω κάτω.
Όλη η ένταση, όλη η (κρυφή) έλξη, όλος ο πόθος, η γοητεία, η αλήθεια, που τόσο καιρό δεν τολμούσαν να βγουν στην επιφάνεια, εκρήγνυνται λες και είναι ηφαίστεια, στην τελευταία σκηνή.
Βγαίνεις από την αίθουσα (βασικά δεν θέλεις να βγεις, δεν θέλεις να τελειώσει), γεμάτος-η εκστασιασμό και μαγεία.
Nιώθεις ότι ήταν η πρώτη φορά που παρακολούθησες μια δραματική ταινία. Και όντως αυτό ακριβώς συνέβη. Πρώτη φορά παρακολούθησες μια ΤΕΤΟΙΑ δραματική ταινία.
Βαθμολογία 5/5
Παρασκευή Γιουβανάκη
1. Arrival/"Η Άφιξη" του Denis Villeneuve
Ο Denis Villeneuve που μας καθήλωσε με τα προηγούμενα "Μέσα από τις φλόγες", "Prisoners", "Enemy", "Sicario", καταπιάνεται για πρώτη φορά με sci-fi story που βιβλίο, αρνείται κατηγορηματικά να το πλάσει ως ένα συνηθισμένο μπλοκμπάστερ-αυτό είναι κάτι που το περιμέναμε έτσι και αλλιώς και προς ευχαρίστησή μας...μας τινάζει τα μυαλά στον αέρα. Ένα φιλμ που όχι απλά το ζεις στο πετσί σου αλλά δίνει νόημα στη δική σου ζωή μέσα από τα υπαρξιακά ερωτήματα που καλείσαι να απαντήσεις.
Ένα αριστούργημα.
2. The Neon Demon του Nicolas Winding Refn
Ένα φιλμ που δεν διστάζει να προκαλέσει, βασικά δεν φαίνεται να το νοιάζει καν (και γιατί άλλωστε;). Μιλά για τον ανταγωνισμό, τον ναρκισσισμό, το πάθος, το φθόνο, τη ψύχωση που ναρκώνει το μυαλό και την άρνηση του ανθρώπινου είδους μπροστά σε κάθε δισταγμό, με μοναδική σκέψη και στόχο να πιάσει την κορυφή.
Εν ολίγοις, στέλνει τα μηνύματα του και σε όποιον-α παραδοθούν.
3. The Handmaiden/"Η Υπηρέτρια" του Chan-wook Park
Ο σκηνοθέτης του ασύγκριτου "Οld Boy" Chan-wook Park επιστρέφει,
διασκευάζoντας το ανατρεπτικό βιβλίο "Fingersmith" της Sarah Waters.
To original story διαδραματίζεται στην Αγγλία της Βικτωριανής εποχής, όμως ο κινηματογραφιστής το μεταφέρει στην υπό Ιαπωνικής αποικιοκρατίας Κορέα του ’30.
Το αποτέλεσμα; Ένα φιλμικό κείμενο απόλυτου ερωτισμού και απαράμιλλης αισθητικής.
Ο Park έπλασε την πιο όμορφα παθιασμένη ταινία της χρονιάς.
Ερεθίζει όχι μόνο το σώμα μα και το μυαλό, την καρδιά. Και αυτό ακριβώς προκαλεί ο απόλυτος ερεθισμός.
4. La La Land του Damien Chazelle
Το "La La Land" απλώνεται ομοιόμορφα σαν ένα γλυκό όνειρο στη μεγάλη οθόνη.
Ένας φόρος τιμής στο παραμελημένο πλέον είδος του μιούζικαλ.
Έχουμε ανάγκη από τέτοιο κινηματογράφο, τέτοιες Ταινίες.
5. Rams/"Δεσμοί αίματος" του Grimur Hakonarson
Ένα φιλμ-διαμάντι που σε παίρνει στην αγκαλιά του, σε κρατά γερά και σφικτά και σου διηγείται την ιστορία του με έναν τρόπο, πέρα για πέρα ανθρώπινο και έτσι μπολιασμένο με πετυχημένο μαύρο χιούμορ όπως είναι, μπορεί να θεωρηθεί μια καθορόαιμη σκανδιναβική ταινία που σέβεται τον εαυτό της. Βραβεύτηκε με τον Χρυσό Αλέξανδρο στο 56ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης αλλά και με το βραβείο "Ένα Κάποιο Βλέμμα" στις Κάννες.
6. The Red Turtle του Michael Dudok de Wit.
Δίχως πολλά λόγια, σχεδόν καθόλου λόγια βασικά, η "Κόκκινη Χελώνα" μας κρατά καθηλωμένους για όση ώρα έχει να μας διηγηθεί την ιστορία της. Και έχει πολλά να μας πει. Μόνο με εικόνες. Γιατί, μία εικόνα, χίλιες λέξεις.
7. Toni Erdmann της Maren Ade
Ένας πατέρας, μία κόρη και το χιούμορ-μαύρο ή άσπρο δεν έχει σημασία.
Μέσα από το ευφυέστατο δημιούργημα της Maren Ade συνειδητοποιούμε για τα καλά πόσο απαραίτητο στοιχείο για τη ζωή μας είναι η οικειότητα που (μπορεί να) νιώθουμε με τα άλλα άτομα και κυρίως αυτά της οικογένειας μας.
8. The Revenant /"Η Επιστροφή" του Alejandro G. Inarritu
O άνθρωπος ήταν, είναι και θα είναι ένα μικρό κομμάτι του μεγαλείου της φύσης (τα απίστευτα πανοραμικά και εξωτερικά γενικά πλάνα απαράμιλλης αισθητικής που απεικονίζουν τα χιονισμένα ερημικά τοπία αρκούν για να μας πείσουν) και όχι κάποια ανώτερη ύπαρξη. Ένα ον που ζει και επιβιώνει χάρις σε αυτήν. Η κινηματογραφική εμπειρία με τον τίτλο "The Revenant", γυρισμένη αποκλειστικά με φυσικό φωτισμό, μας έκοψε την ανάσα.
9. Elle/"Εκείνη" του Paul Verhoeven
Προκλητική, αδίστακτη, ακομπλεξάριστη και σαρδόνια, η μεγαλειώδης επιστροφή του Verhoeven στις επιτυχίες, έχοντας μία ασυναγώνιστη Ιζαμπέλ Ιπέρ στο πρωταγωνιστικό ρόλο.
10. I, Daniel Blake του Ken Loach
Ένας σκηνοθέτης που τολμά να αγγίξει την πραγματικότητα αρνούμενος να την ωραιοποιήσει με γλυκανάλατες ευκολίες, ώστε να αρέσει στα μάτια μας. Ταινία συγκλονιστική, αληθινή, μα πάνω από όλα, επίκαιρη.
Δεν ξεχνάμε:
-The VVitch: A New-England Folktale του Robert Eggers
Το ανατριχιαστικό κομψοτέχνημα που 'κανε το '16 ακόμη πιο τρομαχτικό.
Φτάνει πια με τις ταινίες τρόμου που τις βλέπουμε και γελάμε.
-The BFG του Steven Spielberg
Όμορφο και καλογυρισμένο παραμύθι με κοινωνικά μηνύματα και συμπαθέστατους πρωταγωνιστές.
Γιατί χρειαζόμαστε και αυτές τις ταινίες.
-Room/"Το δωμάτιο" του Lenny Abrahamson
Για τον πεντάχρονο Τζακ, το Δωμάτιο είναι ο κόσμος.
Ταινία με δύο υπέροχες ερμηνείες να πρωταγωνιστούν,
μια της Brie Larson που κέρδισε το Όσκαρ, και μία από τον Jacob Tremblay που είναι ακόμη μια σταλιά αγοράκι.
Παρασκευή Γιουβανάκη
Σκηνοθεσία: Stephanie Di Giusto
Hθοποιοί: Soko, Gaspard Ulliel, Melanie Thierry, Lily-Rose Melody Depp, Francois Damiens, Louis-Do de Lencquesaing, Amanda Plummer, Denis Menochet
Σκηνοθεσία: Stephanie Di Giusto
Hθοποιοί: Soko, Gaspard Ulliel, Melanie Thierry, Lily-Rose Melody Depp, Francois Damiens, Louis-Do de Lencquesaing, Amanda Plummer, Denis Menochet
Tην είδαμε πριν από ένα περίπου μήνα στην τελετή Λήξης του 57ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, με την παρουσία των συντελεστών (ανάμεσα τους και η Soko!) και τώρα ήρθε η ώρα για το ταξίδι της στις κινηματογραφικές αίθουσες.
"Η Χορεύτρια" βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Τζιοβάνι Λίστα, και είναι ένα γαλλικό βιογραφικό μουσικό δράμα σε σενάριο και σκηνοθεσία της πρωτοεμφανιζόμενης κινηματογραφίστριας, Stephanie Di Giusto.
Τίποτα από το παρελθόν και την ιστορία της Λόι Φούλερ δεν
προμήνυε ότι θα γινόταν σύμβολο της Μπελ Επόκ, πόσο μάλλον χορεύτρια στην Όπερα του Παρισιού. Ακόμη και μπροστά στο φόβο του μόνιμου τραυματισμού ή της τύφλωσης, η φλογερή Λόι δε σταματούσε σε τίποτα, προκειμένου να τελειοποιήσει το χορό της. Η συνάντηση της με την Ισαντόρα Ντάνκαν, μιας νεαρής γεμάτη ταλέντο και φιλοδοξία, θα σημάνει την αρχή της πτώσης της.
Αυτή είναι η ιστορία της Λόι Φούλερ, μιας ταπεινής χωρικής που γεννήθηκε στις Μεσοδυτικές πολιτείες της Αμερικής, προσγειώθηκε στα ευρωπαϊκά σαλόνια της Μπελ Επόκ και κατέκτησε την Παρισινή Όπερα.
Ήταν η μούσα του Ροντέν, του Τουλούζ Λωτρέκ και των αδελφών Λυμιέρ, της πρώτης χορεύτριας που θεώρησε εαυτόν καλλιτέχνιδα κι όχι διασκεδάστρια. Αυτή είναι η ιστορία ενός σώματος που υπέφερε κάτω από 350 μέτρα υφάσματος, αλλά και μιας βασανισμένης ψυχής που μαράθηκε μετά από τη συνάντησή της με την Ισιδώρα Ντάνκαν – μιας προβολής του εαυτού της που δεν θα μπορούσε ποτέ να φτάσει. Αυτή είναι η απίστευτη ιστορία ενός ειδώλου του μοντερνισμού, μα –πάνω απ’ όλα– μιας αποφασισμένης γυναίκας.
Στο ρόλο της Λόι Φούλερ, βλέπουμε τη Soko, τη γνωστή αλλά και ταλαντούχα τραγουδοποιό που τώρα τελευταία σημειώνει και ορισμένες επιτυχημένες κινηματογραφικές εμφανίσεις. Μία από αυτές είναι σίγουρα και η "Χορεύτρια".
Σηκώνει στους ώμους της το βάρος όχι μόνο των δύο ξύλων που χρησιμοποιεί ώστε να ολοκληρώσει το χορευτικό της θαύμα αλλά και ολόκληρης της ταινίας. Όντας άτονη σε σημεία, άτολμη και βαρετή η σκηνοθεσία της Di Giusto, η καλλιτέχνιδα Soko καταφέρνει να κλέψει την παράσταση και να σώσει την ταινία. Δυνατά σημεία του φιλμ είναι και οι σκηνές όπου εκτυλίσσονται οι χορευτικές παραστάσεις της Φούλερ, οι οποίες έχουν κινηματογραφηθεί με έντονο ψυχρό φωτισμό με αποτέλεσμα το θέαμα να είναι εκθαμβωτικό.
Παρασκευή Γιουβανάκη
Bαθμολογία 2.5/5
Σκηνοθεσία: Garth Davis
Hθοποιοί: Rooney Mara, Nicole Kidman, David Wenham, Nawazuddin Siddiqui, Dev Patel
Στη βόρεια Ινδία, ο πεντάχρονος Σαρού μπαίνει στο λάθος τρένο και ταξιδεύει τρομοκρατημένος και μόνος χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι του, στην χαοτική Καλκούτα. Εκεί γίνεται ένα από τα ημι-άγρια παιδιά του δρόμου και σαν από θαύμα καταφέρνει να επιβιώσει από πολλούς κινδύνους, καταλήγοντας σε ένα ορφανοτροφείο. Τελικά ο Σαρού υιοθετείται από ένα ζευγάρι Αυστραλών, οι οποίοι τον μεγαλώνουν με αγάπη. Ο Σαρού, όμως, δεν μπορεί να αφήσει πίσω του το παρελθόν, και αποφασίζει να εντοπίσει το παλιό του σπίτι και μαζί του την οικογένειά του.
Σκηνοθεσία και σενάριο καταπιάνονται με μία, το λιγότερο σοβαρή, πραγματική ιστορία.
Ενώ όμως καταφέρνουν να εξιστορήσουν ολόκληρη την τραγική ιστορία του μικρού παιδιού και να φέρουν στα μάτια των θεατών την κατάληξη αυτής, υπάρχουν στιγμές που την αγγίζουν εντελώς επιφανειακά, παραλείποντας στοιχειώδη πράγματα.
Για παράδειγμα, "βουτάμε" ξαφνικά στα 20+ χρόνια του χαρακτήρα, δίχως να μας αποκαλυφθεί κάποιο κομμάτι της εφηβείας του-μιας αρκετά σημαντικής περιόδου για έναν άνθρωπο.
Το πολύ δυνατό κομμάτι του φιλμ είναι αναμφισβήτητα το καστ.
Ανάμεσα στους ηθοποιούς βλέπουμε και μεγάλα ονόματα όπως αυτό της Nicole Kidman και της Rooney Mara. Η πρώτη, είναι ένα χάρμα οφθαλμών. Η ερμηνεία της είναι απλά εξαιρετική. Ανυπομονείς να έρθει η επόμενη σκηνή στην οποία θα εμφανιστεί ο χαρακτήρας που υποδύεται. Ένας χαρακτήρας δραματικός, τραυματικός. Είναι η γυναίκα-μητέρα που υιοθετεί μαζί με τον άντρα της, δύο αγοράκια από έναν εντελώς διαφορετικό και συνάμα ξένο κόσμο. Αποδεικνύει περίτρανα πως ακόμη είναι μία από τις καλύτερες ηθοποιούς της γενιάς της.
Εμφανίζεται δυνατή και ανατριχιαστική σε κάθε της σκηνή.
Η δεύτερη, η Rooney Mara παραμένει δυστυχώς, ανεκμετάλλευτη.
Τα σημεία όπου εμφανίζεται αρκούν μεν για να αποδείξουν το υποκριτικό της ταλέντο και να προδώσουν το γεγονός πως η Mara δεν είναι μια τυχαία ηθοποιός, αλλά δεν επικεντρώνονται σε αυτήν όσο της αρμόζει.
Το ότι δεν είναι μια τυχαία ηθοποιός όλοι και όλες το γνωρίζουμε πλέον-ειδικά μετά το αξέχαστο "Carol". Έχει πολλά να προσφέρει από ερμηνευτικής απόψεως, ενώ καταφέρνει με το εκφραστικότατο της βλέμμα να τραβήξει την προσοχή των θεατών σε κάθε σκηνή. Αυτό ακριβώς όφειλαν να σκεφτούν και οι συντελεστές. Οι λίγες σκηνές, δεν αρκούν ούτε για να αναπτυχθεί καταλλήλως ο σεναριακός της χαρακτήρας. Παραμένει απλά ως η κοπέλα που ερωτεύτηκε ο πρωταγωνιστής...
O (σχεδόν) πρωταγωνιστής τώρα, Dev Patel, γνωστός μας από το επιτυχημένο "Slumdog Millionaire", υποδύεται τον Σαρού που πλέον έχει ενηλικιωθεί και ετοιμάζεται να φύγει από το σπίτι για σπουδές. Είναι συγκρατημένος και σοβαρός σαν χαρακτήρας. Το βλέμμα του προδίδει την ανασφάλεια, τη μοναξιά, στοιχεία που εκφράζουν τον ενήλικα πλέον Σαρού.
Κάπου στις 2 ώρες, έρχεται η πολυπόθητη και πολυαναμενόμενη στιγμή σε μια σκηνή που (επιτέλους) καταφέρνει να συγκεντρώσει όλο τον συναισθηματισμό και τη συγκίνηση που πλημμυρίζουν τους χαρακτήρες. Είναι αδύνατο να παραμείνεις ασυγκίνητος-η.
Όσον αφορά το σύνολο, το "Λιοντάρι" καλό θα ήταν να φανέρωνε όλη την επιθετικότητα και δύναμη που κρύβει.
Βαθμολογία 2.5/5
Παρασκευή Γιουβανάκη
Από τις ελάχιστες ταινίες που ανήκουν στο είδος της κωμωδίας που οδηγήθηκαν στον δρόμο των Όσκαρ και μάλιστα τιμήθηκαν με αυτό της Καλύτερης ταινίας. Απολαυστική, έξυπνη και με υπέροχες ερμηνείες.
- H Τζ. Ντεντς κέρδισε το Όσκαρ Β' Γυναικείου, ως Βασίλισσα Ελισάβετ, αν και η παρουσία της στην οθόνη δεν ξεπερνούσε τα 6 λεπτά σε τέσσερις συνολικά σκηνές. Αυτή είναι η δεύτερη πιο μικρή σε διάρκεια ερμηνεία που κέρδισε το συγκεκριμένο βραβείο με μικρότερη όλων την ερμηνεία της Μπεατρίς Στρέιτ στο «Δίκτυο» (1976), που διαρκούσε μόλις πέντε λεπτά.
- Στην πρώτη σκηνή βλέπουμε τον Σαίξπηρ να σκίζει χειρόγραφες σελίδες, να τις κάνει μπάλες και να τις πετά προς διάφορες κατευθύνσεις στο δωμάτιό του. Τα σημεία όπου πέφτουν οι χάρτινες μπάλες δεν είναι τυχαία επιλεγμένα, αλλά αυτοαναφορικά στα έργα του συγγραφέα. Η πρώτη μπάλα πέφτει δίπλα από ένα κρανίο (αναφορά στον «Άμλετ»), ενώ η δεύτερη προσγειώνεται σε ένα σεντούκι (αναφορά στον «Έμπορο της Βενετίας»).
- Η ταινία κέρδισε συνολικά 7 Όσκαρ, ανάμεσα τους και αυτό της Καλύτερης ταινίας, κερδίζοντας το ρεκόρ για ταινία που τιμήθηκε με τα περισσότερα αγαλματάκια, αλλά όχι το βραβείο σκηνοθεσίας. Εκείνη τη χρονιά είχε κερδίσει ο Στίβεν Σπίλμπεργκ για τη «Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν».
- Η Paltrow είχε βρει τυχαία το σενάριο του «Ερωτευμένου Σαίξπηρ» στο γραφείο της Γουινόνα Ράιντερ και τη ρώτησε αν μπορούσε να το διαβάσει. Τελικά, κέρδισε το ρόλο χωρίς καν να ομολογήσει το ενδιαφέρον της στη φίλη της. Φυσικά η φιλία τους έληξε εκεί. Ο εγωισμός της Paltrow την οδήγησε στο Όσκαρ Α' Γυναικείου ρόλου.
- Η Kare Winslet απέρριψε το ρόλο της Βαιόλα μετά την τεράστια επιτυχία του «Τιτανικού» (1997). Αντί αυτού προτίμησε την ταινία της Τζ. Κάμπιον «Ιερός Καπνός» (1999).
- Ο Ben Afflect δέχτηκε τον ρόλο του μόνο και μόνο για να βρίσκεται κοντά στην Πάλτροου, την τότε σχέση του.
- H Τζούντι Ντεντς είχε ενθουσιαστεί τόσο πολύ με το πανομοιότυπο σκηνικό για το Θέατρο του Ρόδου που δημιουργήθηκε για τις ανάγκες του φιλμ, που η Miramax της το χάρισε μετά το τέλος των γυρισμάτων. Το Variety αναφέρει πως στις αρχές του 1999, η ηθοποιός έψαχνε χρηματοδότηση ώστε να μετατρέψει το αντίγραφο σε κανονική θεατρική σκηνή.
- To 1998 έμεινε στην κινηματογραφική ιστορία ως η μοναδική χρονιά όπου δύο ηθοποιοί υπήρξαν υποψήφιοι για τον ίδιο χαρακτήρα σε δύο διαφορετικές ταινίες: η Τζούντι Ντεντς και η Κέιτ Μπλάνσετ για το ρόλο της Βασίλισσας Ελισάβετ Α' στον «Ερωτευμένο Σαίξπηρ» και το «Elizabeth» (1998) του Σεχάρ Καπούρ, αντίστοιχα.
Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός πως ο Τζόζεφ Φάινς υποδύθηκε τον εραστή και στις δυο ταινίες, ενώ ο Τζέφρεϊ Ρας υποδύθηκε τον θεατράνθρωπο στον «Ερωτευμένο Σαίξπηρ», τον μυστηριώδη συμβουλάτορα στο «Elizabeth» και υπήρξε υποψήφιος για BAFTA και για τις δυο ερμηνείες του, κερδίζοντας τελικά για το «Elizabeth».
- Οι Τζόντι Φόστερ, Έλεν Χαντ, Νικόλ Κίντμαν, Νταϊάν Λέιν, Μισέλ Φάιφερ, Ρόμπιν Ράιτ, Μέγκ Ράιαν και Ντέμπρα Γουίνγκερ ήταν επίσης υποψήφιες για το ρόλο της Βαιόλα, Όπως και η Κιμ Μπέισινγκερ, που απορρίφθηκε λόγω... ηλικίας, πράγμα περίεργο αν αναλογιστεί κανείς πως άλλη προτεινόμενη ήταν 5 χρόνια μεγαλύτερη της.
- Περίπου έξι χρόνια πριν τη δημιουργία της ταινίας, η Julia Roberts πέρασε από καστ για το ρόλο της Βαιόλα και ταξίδεψε μέχρι τη Μ. Βρετανία με σκοπό να πείσει τον Ντάνιελ Ντέι-Λιούις να αναλάβει τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο Λιουίς τελικά αρνήθηκε καθώς προτίμησε τον ρόλο στο «Εις το Όνομα του Πατρός» (1993). Τα στούντιο της Universal παράτησαν το πρότζεκτ λόγω μη εναλλακτικής πρότασης. Χρόνια μετά ο Τζόζεφ Φάινς ήταν ο μόνος ηθοποιός που πέρασε από καστ για τον ρόλο του Σαίξπηρ.
Παρασκευή Γιουβανάκη
Σκηνοθεσία: Barry Jenkins
Alex R. Hibbert, Ashton Sanders και Trevante Rhodes είναι οι 3 ηθοποιοί που υποδύονται τον εσωστρεφή κεντρικό χαρακτήρα στα τρία διαφορετικά κεφάλαια της ζωής του. Αυτές οι τρεις ξεχωριστές ερμηνείες δένουν υπέροχα μεταξύ τους λες και προέρχονται από τον ίδιο ηθοποιό. Ο Mahershala Ali, που είναι υποψήφιος για το όσκαρ Β' Ανδρικού ρόλου, έχοντας υιοθετήσει μια χαλαρή και κυρίως άτυπη εικόνα ντίλερ και δίχως μελαδραματισμούς ερμηνεία, καταφέρνει να μη γίνει τίποτα άλλο εκτός από την αντισυμβατική πατρική φιγούρα στην οποία ο "μικρός" βρίσκει μια αγκαλιά. Εξαιρετική είναι και Naomie Harris που παρουσιάζεται ως ο τραγικός χαρακτήρας της μητέρας.
