Σε συνέντευξη του ένας από τους δύο δημιουργούς, ο Matt Duffer, δήλωσε πως η συνέχεια του πρώτου κύκλου της σειράς που μας πήρε τα μυαλά έτσι απλά, «Πρόκειται να είναι κάπως πιο διαφορετική…και περισσότερο σκοτεινή».
Μέχρι όμως να έρθει αυτός ο κύκλος στις οθόνες μας, δηλαδή μέχρι να έρθει ο Οκτώβρης, ας απαντήσουμε σε ορισμένα φλέγοντα ερωτήματα:
-Είναι νεκρή η Eleven;
Σχεδόν όχι. Ναι μεν την είδαμε να αντιμετωπίζει μέχρι τελικής πτώσεως και να αφανίζει τον «demongorgon», στο «Μετά από ένα μήνα» του τελευταίου (8ου) επεισοδίου ο Chief Hopper εμφανίζεται να τοποθετεί το αγαπημένο φαγητό της μικρής ηρωίδας (βάφλα) σε ένα μαρμάρινο κιβώτιο μέσα στο δάσος.
Σύμφωνα με τις δηλώσεις του Matt Duffer στο περιοδικό Variety, «προφανώς και κάτι συνέβη στην Eleven μετά τη μάχη και δεν γνωρίζουμε που πήγε. Μας αρέσει όμως η ιδέα μιας ενδεχόμενης ένωσης του Hopper με την Eleven.
– Τι θα συμβεί στον Will;
Ο μικρός Will τελικά επέζησε, όμως έχει ακόμη παραισθήσεις από τον εγκλεισμό του στο «Upside Down» και όχι μόνο. Έχοντας λοιπόν εγκλωβιστεί σε αυτό το απόκοσμο μέρος για μια ολόκληρη εβδομάδα είναι φυσιολογικό αυτό να επηρεάσει τη ψυχολογία του του αλλά και την υγεία του. Ο Ross Duffer δήλωσε «Θέλουμε στη δεύτερη σεζόν να εξερευνήσουμε τι επίδραση μπορεί να έχει κάτι τέτοιο (ο εγκλωβισμός σε εκείνο το μέρος) στο ψυχισμό του Will.»
– Eπιστρέφει ο «Papa»;
To κακό της υπόθεσης, Dr. Martin Brenner, τον είδαμε τελευταία φορά να δέχεται κατά μέτωπο επίθεση από το τέρας. Το πλάνο έκλεισε δίχως να ξέρουμε τι ακριβώς συνέβη. Ο ηθοποιός που τον υποδύεται ανέφερε μονάχα
«Ω ναι θα υπάρξει δεύτερη σεζόν».
Τον περιμένουμε…
-Θα συναντηθεί η Eleven με τη μητέρα της τελικά;
Είναι πολύ πιθανόν να συμβεί κάτι τέτοιο στον 2ο κύκλο.
Είδαμε για πολύ λίγο τη μητέρα της (καταλάβαμε από τα συμφραζόμενα πως είναι αυτή η μητέρα της Eleven), μια γυναίκα βυθισμένη στην κατάθλιψη της περιμένοντας να δει το κοριτσάκι της μετά από 12 ολόκληρα χρόνια.
-Τι συμβαίνει με τον Hopper;
Ο μόνος λόγος που οι κουστουμάτοι κακοί (επιστήμονες) επέτρεψαν τελικά τον Hopper και τη μητέρα του Will, Joyce, να μπουν στον «Κάτω Κόσμο», ήταν η συμφωνία μεταξύ των να μην ξεστομίσουν τίποτα απολύτως για το τι είδαν αφού καταφέρουν και επιστρέψουν.
Στον «Ένα μήνα μετά» όμως, βλέπουμε τον Hopper να μπαίνει δίχως αντίρρηση στο αμάξι μαζί με δύο μπράβους της εταιρείας Hawkins.
Κάπως έτσι γεννιέται το ερώτημα και η ανησυχία, αν έχει κάνει κάποιου άλλου είδους συμφωνία μαζί τους.
– Σε ποια χρονική περίοδο θα βασίζεται η 2η σεζόν;
«Θα μεταφερθούμε ένα χρόνο αργότερα», δήλωσε ο Matt Duffer, κάτι που θεωρεί αναγκαίο καθώς ο μικρός που υποδύεται τον Dustin, Gaten Matarazzo, έχει μεγαλώσει στην πραγματικότητα τόσο όσο να αλλάξει η φωνή του.
-Πως δημιουργήθηκε το τέρας;
Ο Ross Duffer πρόσφατα ανέφερε σε συνέντευξη του πως στον δεύτερο κύκλο θα παραλείψουν την ιστορία προέλευσης του τέρατος επειδή φαίνεται να είναι αρκετά πολύπλοκη (σύμφωνα με ένα έγγραφο 30 σελίδων που έχουν στα χέρια τους) ώστε να τη διηγηθούν και να την εξηγήσουν!
...Και το μόνο σίγουρο; Αναμένουμε με κομμένη την ανάσα!.
Παρασκευή Γιουβανάκη
*Το κείμενο περιέχει (λίγα) σποιλερ.
Ή αλλιώς, η καλύτερη, η πιο δυνατή, η πιο ευαίσθητη (ναι γίνεται να είσαι ευαίσθητος αλλά και δυνατός παράλληλα) σεζόν της μέχρι τώρα πορείας της επιτυχημένης σειράς του Νetflix.
Αρχικά να πούμε πως σε αυτόν τον κύκλο δεν έχουμε νέους χαρακτήρες όσον αφορά τις κρατούμενες της φυλακής (όπως συνέβη σε προηγούμενους κύκλους), σεναριακή επιλογή που λειτουργεί θετικά καθώς μαθαίνουμε, ερχόμαστε πιο κοντά, σχεδόν νιώθουμε, τις σταθερές γυναικείες παρουσίες που πρωταγωνιστούν τα πέντε τελευταία χρόνια, καθ' όλη τη διάρκεια της σειράς δηλαδή.
Βρίσκουμε τους χαρακτήρες εκεί ακριβώς που μας άφησαν την προηγούμενη σεζον: η Daya (Dascha Polanco) να κρατά το όπλο με στόχο τον φύλακα Humphrey (ναι νιώθουμε το μίσος σας). Η εξέγερση των κρατούμενων δεν αργεί να έρθει, με πρωτομάστορα την Τaystee να ζητά δικαιοσύνη για την αδικοχαμένη φίλη της αλλά και για όλες τις συγκρατούμενες της ώστε να καταφέρει την όσο το δυνατό ανθρώπινη παραμονή τους στη φυλακή αλλά και την διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους. Ο χαρακτήρας της Τaystee είναι ο μοναδικός που τολμά να κάνει την αλλαγή για το κοινό καλό. Εδώ, πρέπει οπωσδήποτε να αναφερθεί το πόσο εκπληκτικά ερμηνεύτηκε αυτός ο χαρακτήρας από την ηθοποιό Danielle Brooks. Ένα ρεσιτάλ ερμηνείας που η αλήθεια είναι δεν αποτελεί έκπληξη καθώς η συγκεκριμένη ηθοποιός από την 3η σεζόν έδειξε πως έχει την ικανότητα να εξελίξει κατά πολύ τον χαρακτήρα που καλείται να υποδυθεί.
Όσον αφορά το υπόλοιπο μέρος της πλοκής, δεν θα ειπωθούν παραπάνω λεπτομέρειες, εκτός από το ότι υπάρχουν θετικές αλλά και αρνητικές εξελίξεις για κάποιους ήρωες, με κίνητρο να παρακολουθήσετε τη σειρά όσοι-ες δεν το έχετε κάνει ήδη.
Αποκορύφωμα της τελευταίας σεζόν, είναι το τελευταίο επεισόδιο, η τελευταία σκηνή, όπου υπό τους ήχους του υπέροχου κομματιού "To built a Home" από τους The Cinematic Orchestra, ενημερωνόμαστε έμμεσα πως οι χαρακτήρες δύσκολα θα βρουν ξανά το 'σπίτι ' τους και ειδικά σε μια κοινωνία τόσο μα τόσο άδικη.
Τέλος, μπορεί οι κρατούμενες να μην νίκησαν ολοκληρωτικά, νίκησε όμως, με διαφορά, η διαφορετικότητα.
Αναμένουμε τον επόμενο, 6ο κατά σειρά κύκλο, με τρομερή ανυπομονησία!
Παρασκευή Γιουβανάκη
Mε αφορμή την παγκόσμια ημέρα προσφύγων
Σκηνοθεσία/Σενάριο: Rainer Werner Fassbinder
Φωτογραφία: Jurgen Jurges
Μουσική: Rainer Werner Fassbinder
Μοντάζ: Thea Eymesz
Ηθοποιοί: Brigitte Mira, El Hedi ben Salem, Barbara Valentin, Irm Hermann
O Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ αποτίει με το «Ο Φόβος Τρώει τα Σωθικά» φόρο τιμής στον Ντάγκλας Σερκ και το ρομαντικό μεγαλείο του «All That Heaven Allows», με μια ταινία που μιλά για την «αγάπη που ουσιαστικά είναι κάτι το απίθανο, παρ’ όλα αυτά, όμως, και μια κάποια πιθανότητα».
Η ταινία έχει τιμηθεί με το Βραβείο Οικουμενικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών.
YΠΟΘΕΣΗ
Μία μοναχική χήρα γερμανικής καταγωγής και ένας πολύ μικρότερος σε ηλικία εργάτης από το Μαρόκο γνωρίζονται σε ένα μπαρ, ερωτεύονται παράφορα και παντρεύονται. Θα χρειαστεί να παλέψουν, ωστόσο, με τις ρατσιστικές προκαταλήψεις του περίγυρού τους και τη δυσκολία τους να ενταχθούν σε μια κοινωνία που τους εχθρεύεται.
Έχουμε δύο χαρακτήρες που χωρίζονται λόγω ηλικίας αλλά και φυλής, όμως
ένα πολύ σημαντικό πράγμα τους ενώνει: αρέσουν πολύ ο ένας τον άλλον, σε έναν κόσμο «κρύο» που αρνείται να δεχτεί το διαφορετικό.
Η σχέση τους όμως δυσλειτούργησε λόγω της απίστευτης κοινωνικής κριτικής που δέχτηκαν σαν ύπαρξη ζευγαριού οπότε και αυτό τους οδήγησε, κυρίως την Emmi την οποία αγνοούσαν επιδεικτικά οι γύρω της μετά την ανακοίνωση του γάμου της με τον Μαροκινό Ali, σε στιγμές αδυναμίας και ανικανότητας να ανταπεξέλθουν σε αυτό. Χαρακτηριστική σκηνή είναι η σκηνή όπου ξεσπά η Emmi σε λυγμούς, με την ερμηνεία της Brigitte Mira να είναι το λιγότερο εκπληκτική-από το σημείο αυτό και έπειτα, η σχέση τους αλλάζει προς το χειρότερο.
Υπάρχει μια διαρκή ακινησία στην τόσο προσεκτική πλανοθεσία του σκηνοθέτη, στο πως έχουν στηθεί τα οπτικά μέσα/σκηνικά. Ο Fassbinder (έχοντας δηλώσει στο παρελθόν πόσο μεγάλος θαυμαστής του σκηνοθέτη Douglas Sirk είναι) ακολουθεί τον τρόπο κινηματογράφησης του, δεν τον αντιγράφει όμως, ως προς το σχηματισμό και τα όρια του κάδρου στα πλάνα. Τα πλάνα σε 'πνίγουν' καθώς έχουν ασφυκτικά όρια και αυτό συμβαίνει για να νιώσουμε/καταλάβουμε, τους (κοινωνικούς) περιορισμούς στους οποίους ζουν καθημερινά οι δύο αυτοί χαρακτήρες. Τους περιορισμούς που δεν τους αφήνουν καμία απολύτως ελευθερία έκφρασης και επιλογής. Πιο συγκεκριμένα, οι χαρακτήρες φαίνονται να κινούνται με δυσκολία, με περιορισμό κινήσεων, μέσα στους χώρους του σπιτιού (και όχι μόνο) που τοποθετούνται- ειδικά ο χαρακτήρας του Ali που φαίνεται συνέχεια "μαγκωμένος".
Είναι σημαντικό να αναφερθεί πως όταν παρουσιάζεται το ζευγάρι, πάντα σε πρώτο πλάνο εμφανίζεται η Emmi, σαν όμηρος του κάδρου, και σε αμέσως επόμενο πλάνο ο Ali, εξίσου μαγκωμένος. Δεν έχουν το περιθώριο να μετακινηθούν έστω κάποια εκατοστά, μονάχα αν βγουν από τα όρια του κάδρο. Δεν έχουν επιλογές. Επίσης, η «διάθεση» και τα χρώματα της φωτογραφίας στο σύνολο της ταινίας, παραμένουν μουντά.
Ο Fassbinder καταφέρνει να συμπτύξει δύο είδη ρατσισμού στην ταινία. Τη ρατσιστική συμπεριφορά απέναντι σε ένα «αταίριαστο» ζευγάρι και τη ρατσιστική αντιμετώπιση ενός αλλοδαπού μετανάστη. Τοποθετώντας ένα «προβληματικό» ζευγάρι σε μία κοινωνία που δεν είναι έτοιμη να δεχτεί τέτοιου είδους αλλαγές, ενεργοποιεί ξενοφοβικές αντιδράσεις και τάσεις κοινωνικού αποκλεισμού.
Θέλει από τους θεατές να δουν πέρα από την ταινία, να δούμε και να συνειδητοποιήσουμε πόσο παράλογο είναι αυτό-οι χαρακτήρες να μην έχουν άλλες (θετικές) επιλογές, να μην έχουν το δικαίωμα να ζήσουν το αυτονόητο, την αγάπη που τους ενώνει.
Μας προτρέπει/προκαλεί να κοιτάξουμε εκεί ακριβώς στη οθόνη, στο κάδρο, αυτά τα δύο πλάσματα που έχουν εγκλωβιστεί μέσα σε ένα απειλητικό και αφιλόξενο περιβάλλον, χωρίς καμία ελπίδα ή παρηγοριά για κάτι το θετικό, για μια οποιαδήποτε αλλαγή προς το καλύτερο.
Παρασκευή Γιουβανάκη
Σκηνοθεσία: Zachary Sluser
Hθοποιοί: Anton Yelchin, Zooey Deschanel, Frank Langella, John Hawkes
Ένα περίεργο, ιδιόρρυθμο δημιούργημα φαντασίας σε σκηνοθεσία Zachary Sluser, κάνει τα αδύνατα δυνατά ώστε να μας τραβήξει την προσοχή αλλά και να μας κρατήσει το κρατήσει το ενδιαφέρον ζωντανό.
Ο Pierre (Anton Yelchin) αφού επέστρεψε στον τόπο που γεννήθηκε και μεγάλωσε μετά το θάνατο των γονιών του, ερωτεύεται παράφορα αλλά και επικίνδυνα ένα μυστηριώδες κορίτσι, τη Stella (Zooey Deschanel). Καθώς η σχέση τους ολοένα και γίνεται πιο βαθιά και ουσιαστική, ο Pierre εμπλέκεται σε μια επικίνδυνη διαμάχη με έναν εγκληματία που βίαια άλλαξε την πορεία της ζωής της Stella.
Συνήθως οι αλλόκοτες, ανεξάρτητες ταινίες, που τα τελευταία χρόνια έχουν πληθύνει ενώ θα λέγαμε πως έχουν γίνει και τις μόδας, έχουν κάτι να δώσουν στους θεατές εν τέλει. Μια δόση γέλιου (όπως το πολύ πρόσφατο "Swiss Army Man"), έναν προβληματισμό, μια σπίθα ελπίδας, μιαμιση ώρα ψυχαγωγίας, έστω κάτι. Το συγκεκριμένο όμως κινηματογραφικό πείραμα σε αφήνει με την απορία 'τι περιμένω/τι θα πάρω' μέχρι και το τελευταίο του πλάνο.
Παρά το ενδιαφέρον καστ ηθοποιών-ο πρόσφατα αδικοχαμένος Anton Yelchin, η ηθοποιός που πάντα σε μαγνητίζει με το βλέμμα της, Zooey Deschanel και ο αξιόλογος ηθοποιός Frank Langella (η επιλογή του θα σχολιαστεί στη συνέχεια), η υπόθεση της ταινίας δεν εκτυλίσσεται με κανένα απολύτως κινηματογραφικό ενδιαφέρον. 
Παράλληλα, η επιλογή των ηθοποιών δεν φαίνεται να έχει γίνει με ιδιαίτερη φροντίδα και ειδικά η περίπτωση του Frank Langella, που είναι ένας ηθοποιός μιας κινηματογραφικής εμβέλειας και κινηματογραφικού κύρους, εντελώς διαφορετικών από αυτά των "Aδιέξοδων δρόμων". Η εξωτερική εμφάνιση του Langella βγάζει ένα κύρος, κάτι το ιπποτικό, κάτι το σοβαρό, δεν κολλάει να τον βλέπεις να παίζει τον περίεργο ηλικιωμένο που ανάβει φωτιές καθισμένος σε μια πέτρα φορώντας παλιόρουχα. Μονάχα η επιλογή των δύο νεαρών ηθοποιών είναι εύστοχη-ο Anton Yelchin ταίριαζε πάντα σε τέτοιους χαμηλών τόνων, ρόλους, αλλά και θα ταιριάζει για πάντα στο μυαλό μας...
Το "The driftless area" θα παραμείνει ένα κινηματογραφικό πείραμα που κάπου στην ανάμειξη μπερδεύτηκαν οι ουσίες του.
Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 1.5/5
1. Η κάθε σεζόν, ολοκληρώνεται στο κατάλληλο σημείο, δίχως σεναριακές σάλτσες.
2. Είναι άκρως εθιστική.
3. Για τις υπέροχες ερμηνείες των πρωταγωνιστών Reese Witherspoon, Nicole Kidman, Shailene Woodley (που' ναι μόλις 26 χρονών και παίζει εκπληκτικά μία μητέρα που μεγαλώνει μόνη της τον 5χρονο γιο της και έχοντας ένα αρκετά σκοτεινό παρελθόν), Alexander Skarsgard (η μεγάλη έκπληξη!), Laura Dern, αλλά και ολόκληρου του καστ.
4. Επειδή σου δίνει τροφή για σκέψη μέσα από την πετυχημένη κοινωνική σάτιρα του.
5. Γιατί έχει θάρρος και βλέπει κατάματα τις αντιξοότητες και τις ανωμαλίες που υπάρχουν και παραμένουν καλά κρυμμένες πίσω από κλειστές πόρτες.
6. Την αφήνει παγερά αδιάφορη το να προκαλέσει τους θεατές επίτηδες και δίχως ουσιαστικό λόγο.
7. Eπιτέλους μια σειρά που αποδεικνύει πως είναι εφικτό να υπάρξει και πραγματική φιλία ανάμεσα σε γυναίκες- όχι μόνο ζήλιες ή ίντριγκες που συνηθίζαμε να βλέπουμε.
8. Δεν σε αφήνει στιγμή να αδιαφορήσεις ή να χαλαρώσεις με τα τρελά παιχνίδια που κάνει το μοντάζ της.Ειδικά στο τελευταίο επεισόδιο δεν παίρνεις ούτε ανάσα.
9. Διότι ασχολείται με τόλμη και σοβαρότητα με τις προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει μια γυναίκα (επαγγελματίας, μητέρα).
Τις αναγνωρίζει, αγνοώντας επιδεικτικά κάθε ταμπού και τους δίνει λύσεις.
10. Έχει υπέροχο soundtrack με κομμάτια που έχουν επιλεχτεί πανέξυπνα για την κάθε σκηνή.
11. Γιατί μπορεί να φαίνεται μια "γυναικεία" σειρά αλλά απευθύνεται σε όλους μέσα από τον ανθρωπισμό που την χαρακτηρίζει.
12. Γιατί κάποια στιγμή θα αναδειχθεί η καλύτερη σειρά του 2017. Θυμηθείτε με. *
*update: Και ναι κέρδισε το Emmy της Καλύτερης Σειράς το 2017!
Παρασκευή Γιουβανάκη
