Σάββατο 26 Δεκεμβρίου 2015

Ένας άλλος κόσμος/Worlds Apart, κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία/Σενάριο:  Xριστόφορος Παπακαλιάτης
Hθοποιοί: J.K.Simmons,  Μαρία Καβογιάννη, Χριστόφορος Παπακαλιάτης, Andrea Osvart, Μηνάς Χατζησάββας, Tawfeek Barhom, Νίκη Βακάλη 

Λίγο πριν κλείσει ακόμη μία (κινηματογραφική) χρονιά, μια από τις πολυαναμενόμενες για τον ελληνικό πληθυσμό, ταινίες, πήρε τη θέση της ανάμεσα στις προγραμματισμένες προβολές για τη μεγάλη οθόνη. Η νέα ταινία του διόλου αδιάφορου για πολλούς, Χριστόφορου Παπακαλιάτη, που έχει και αγγλικό τίτλο καθώς υπάρχουν βλέψεις γα προβολές στο εξωτερικό, είναι εδώ για να μας προβληματίσει.

Τρεις γενιές Ελλήνων αναζητούν τον έρωτα στο δύσκολο σήμερα. Τρεις γενιές ξένων βρίσκουν τον έρωτα στη χώρα μας. Οι άνθρωποι. Οι ματιές τους. Οι ιστορίες τους και η συνάντησή τους με την Ιστορία.

Aς ξεκινήσουμε από τον τίτλο "Ένας άλλος Κόσμος", ο οποίος συνειδητοποιούμε (από τα πρώτα λεπτά) πως έχει παραπλανητικό χαρακτήρα. 
Ο 'Άλλος Κόσμος" χτίζεται από τον κεντρικό πυρήνα του φιλμ, δηλαδή τη σημερινή κατάντια της Ελλάδας που αποτελεί τη βάση της αλληλοεπίδρασης των τριών όχι τόσο διαφορετικών μεταξύ τους, ιστοριών.

Ο κινηματογραφιστής Xριστόφορος Παπακαλιάτης, στήνει τις τρεις ιστορίες του που πλαισιώνουν το σενάριο, με έναν όχι και τόσο πρωτότυπο και ευρηματικό χαρακτήρα.
Όμως παρά την πικρή γεύση που μας μένει από τα αναμενόμενα γεγονότα, γευόμαστε και μια άλλη, πιο γλυκιά γεύση, αυτή της ελπίδας. Διότι κακά τα ψέματα η ελπίδα είναι αναγκαία και τη χρειαζόμαστε ενώ δεν είναι καθόλου τυχαία η φράση που όλοι-ες ξέρουμε και όλοι-ες έχουμε χρησιμοποιήσει "Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία".
Είναι από τις σπάνιες φορές που τα κλισέ αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του σεναρίου, λειτουργούν λυτρωτικά στα μάτια και στο μέσα των θεατών ενώ οι εξίσου αναμενόμενες καταλήξεις των χαρακτήρων δεν μπορoύμε να πούμε πως απέχουν κατά πολύ από την πραγματικότητα (της χώρας) μας.


Οι  ήρωες αν και δεν είναι καταλλήλως αναπτυγμένοι, παραμένουν πειστικοί ως επί το πλείστον, κυρίως η τετράδα που πρωταγωνιστεί στις δύο τελευταίες ιστορίες. Η πρώτη ιστορία, είναι ίσως η πιο αδύναμη τόσο σκηνοθετικά όσο και σεναριακά. Όσον αφορά το πρώτο, ορισμένες σκηνές θυμίζουν έντονα  μουσικό βιντεοκλίπ ενώ για τη περίπτωση του σεναρίου, οι τόσες συμπτώσεις καταντούν κουραστικές ενώ φυσικά, βρίσκονται αρκετά ρεαλιστικά μίλια μακριά.
Η πιο δυνατή στιγμή του έργου παρουσιάζεται ολοκληρωμένα και καλαίσθητα μέσα από την τρίτη και τελευταία ιστορία-αυτή του J.K.Simmons σε ρόλο Γερμανού καθηγητή και της πάντα υπέροχης Μαρία Καβογιάννη που υποδύεται εδώ μια πνιγμένη οικονομικά, Ελληνίδα νοικοκυρά. 
Οι δύο αυτοί ηθοποιοί, αποτελούν δίχως υπερβολές μία υποκριτική έκρηξη ενώ είναι και η ιστορία που αγγίζει περισσότερο τους θεατές.

Ένα ακόμη δυνατό στοιχείο που περιτυλίγει  τη σκηνοθετική λογική του Παπακαλιάτη, στο οποίο και στηρίζεται ολόκληρο το δημιούργημά του, 
είναι ότι ο κύριος Έρωτας, έχει τεράστια ισχύ. 
Ας μείνουμε σε αυτό, ας παραλείψουμε την μη κατάλληλη εμβάθυνση και απλοποιημένη μορφή των κακών κειμένων που παρουσιάζονται, 
και ας το χαράξουμε στις ζωές μας.

Υ.Γ. Αντίο κύριε Χατζησάββα.

Βαθμολογία 3/5
Παρασκευή Γιουβανάκη

Παρασκευή 25 Δεκεμβρίου 2015

*Χριστουγεννιάτικες κινηματογραφικές προτάσεις.

Τα φετινά Χριστούγεννα γιορτάστε παρέα με όμορφες χριστουγεννιάτικες ταινίες της τελευταίας 25ετίας -και μία έκπληξη.


-Polar Express (2004)
Ο σκηνοθέτης του κλασικού Forrest Gump, Robert Zemeckis, μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το παραμύθι του Κρις Βαν Όλσμπεργκ (Jumanji) και με την τεχνική motion capture fvgb πρωταγωνιστής Tom Hanks είναι σαν αληθινός! Το εικαστικό αποτέλεσμα είναι πέρα για πέρα όμορφο και σε προσκαλεί να μπεις στην οθόνη σαν επιβάτης του μαγικού Polar Express!


- A Christmas Carol (2009)



Ακόμη ένα φιλμ από τον εμπνευσμένο Robert Zemeckis που τοποθετεί τον Jim Carrey σε μια απολαυστική μεταμόρφωση, να ενσαρκώνει και τον γνωστό σε όλ@ μας τσιγκούνη των Χριστουγέννων αλλά και τα τρία Χριστουγεννιάτικα Πνεύματα! Η ταινία παραμένει πιστή στο πνεύμα της κλασικής ιστορίας του Charles Dickens και των γιορτινών ημερών και τολμά να είναι όσο σκοτεινή χρειάζεται.



-Edward Scissorhands (1990)
Μια φορά κι ένα καιρό σε ένα κάστρο ζούσε ένας εφευρέτης με το δημιούργημά του, τον Edward. Δυστυχώς όμως ο εφευρέτης πέθανε αφήνοντας τον Edward ημιτελή, με κοφτερά ψαλίδια στη θέση των χεριών του. Το σπαρακτικό παραμύθι του Tim Burton είναι μία από τις πιο ρομαντικές, σουρεαλιστικές ιστορίες αγάπης της μεγάλης οθόνης.


-Nightmare before Christmas (1993)
Ακόμη ένας Burton στη λίστα- αυτή τη φορά σε ρόλο παραγωγού. Τα λόγια μάλλον περισσεύουν για την συγκεκριμένη ταινία, που είναι σκηνοθετημένη από τον Χένρι Σέλικ και είναι γυρισμένη με την τεχνική του stop-motion. Αφήστε τον Jack Skellington, βασιλιά του Halloween town, να γίνει επιτέλους ο Αι-Βασίλης που επιθυμεί!


-Home Alone (1990) & Home Alone 2 (1992)
Ίσως δεν είναι υπερβολή να πούμε πως δεν γίνεται να υπάρξει χριστουγεννιάτικη λίστα χωρίς την αναφορά αυτής της ταινίας. Είναι ένα από τα τυπικότερα έργα της γιορτινής περιόδου των Χριστουγέννων καθώς είναι ντυμένη με τα καταλληλότερα ρούχα για αυτήν την εποχή. Χριστουγεννιάτικα τραγούδια σε όλο το εύρος της ταινίας το κάνουν ακόμη πιο Χριστουγεννιάτικο (αγαπημένη η σκηνή με το "Rocking Around the Christmass Tree" στο σίκουελ).


-Love Actually (2003)
Ένα γλυκύτατο φιλμ που το έχουμε συνδυάσει άμεσα με τις γιορτές των Χριστουγέννων, αν και μπορεί να φαντάζει ιδανικό και για την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου! Σπονδυλωτή ταινία που παρουσιάζει 8 ιστορίες ζευγαριών που μπλέκουν με άξονα τον έρωτα, κάπου στο γκρίζο Λονδίνο, παραμονές Χριστουγέννων. Με μια παρέλαση από stars, αποτελεί μία από τις ιδανικότερες επιλογές για αυτές τις μέρες, αφού σφύζει από γιορτινή διάθεση και ατμόσφαιρα. Δείτε την οπωσδήποτε με παρέα!


 -Les Choristes‎ (2004)
Mπορεί να μην έχει τα χαρακτηριστικά ενός τυπικού χριστουγεννιάτικου έργου, αλλά προσφέρει την καλύτερη ευκαιρία για μια οικογενειακή βραδιά. Γλυκιά, ισορροπημένη και κοινωνικά ευαίσθητη, το τραγούδι των «Παιδιών της Χορωδίας» ταιριάζει απόλυτα στο πνεύμα των εορτών!



-Harry Potter and the Philosopher's stone (2001)
Έχετε σκεφτεί την πρώτη και πιο "αθώα" ταινία της σειράς περιπετειών του μικρού μάγου ως μια χριστουγεννιάτικη ταινία; Ίσως τελικά να μην είναι τυχαίο που σκηνοθέτης της είναι ο Cris Colombus -ο ίδιος που σκηνοθέτησε και τα δύο πρώτα-και πιο επιτυχημένα, Home Alone. Και μόνο η σκηνή της μεγάλης τραπεζαρίας που είναι από άκρη σε άκρη στολισμένη με τεράστια χριστουγεννιάτικα δέντρα και οι γεμάτοι με γιορτινή διάθεση θαμώνες της, αρκούν!



-Carol (2015)


Μια ιστορία αγάπης που ξετυλίγεται στην
καρδιά του χειμώνα, κάπου ανάμεσα στα χιόνια και στα χριστουγεννιάτικα στολίδια, με ένα νοσταλγικό soundtrack που περιλαμβάνει και κλασικά χριστουγεννιάτικα κομμάτια, στοιχείο που το κάνει ακόμη πιο εποχιακό.



Υστερία (1974). Για το τέλος άφησα μια όχι και τόσο χαρούμενη ταινία αλλά ένα θρίλερ. Σε μια μικρή πανεπιστημιούπολη κάπου στη Βόρεια Αμερική, τα κορίτσια μίας αδελφότητας γιορτάζουν τα Χριστούγεννα. Δεν γνωρίζουν όμως ότι ενώ εκείνες διασκεδάζουν κάποιος μπήκε στο σπίτι...

Παρασκευή Γιουβανάκη
*το κείμενο αναδημοσιεύτηκε και στο www.cinemag.gr/

Πέμπτη 24 Δεκεμβρίου 2015

Joy κριτική ταινίας


Σκηνοθεσία/Σενάριο: David O. Russell
Ηθοποιοί:  Jennifer Lawrence, Dascha Polanco, Bradley Cooper, Robert De Niro, Elisabeth Röhm

Μετά τον οσκαρικό «Οδηγό Αισιοδοξίας» και τον βραβευμένο με 3 Χρυσές Σφαίρες «Οδηγό Διαπλοκής», το πλέον συνεργατικό δίδυμο σκηνοθέτη-ηθοποιού, David O. Russell-Jennifer Lawrence, επιστρέφει πιστό στο ετήσιο ραντεβού του, με το"Joy", με ταπεινό σκοπό να αποδείξει για ακόμη μια φορά πως η νεαρή Lawrence, είναι όλα τα (υποκριτικά) λεφτά!

Εμπνευσμένο από την ζωή και την ραγδαία εξέλιξη της εφευρέτη και επιχειρηματία, Τζόι Μαγκάνο, το «Joy» ακολουθεί την εκκεντρική πορεία μιας σκληρά εργαζόμενης αλλά μισο-διαλυμένης οικογένειας και του νεαρού κοριτσιού που με το σπαθί της γίνεται τελικά η λαμπερή ηγέτης τους. Με δίψα για δημιουργία αλλά και την πίεση να φροντίσει τους γύρω της, η Τζόι βιώνει την προδοσία, τη δολιότητα, την απώλεια της αθωότητας και τα τραύματα που αφήνει πίσω η αγάπη, ενώ βρίσκει την δύναμη και την πίστη στον εαυτό της για να ακολουθήσει τα καταπιεσμένα όνειρά της. Το αποτέλεσμα είναι μια συναισθηματική, βαθιά ανθρώπινη κωμωδία για την ζωή μιας γυναίκας που αντιμετωπίζει τον αμείλικτο κόσμο του εμπορίου, το χάος της οικογένειας και τα μυστήρια της δημιουργίας, βρίσκοντας στην πορεία μια ανεξάντλητη πηγή χαράς.

Δίχως υπερβολές, όλη η ταινία είναι η ηθοποιός που κλήθηκε να υποδυθεί τον κεντρικό χαρακτήρα, την Joy. Kαι αυτή είναι η  Jennifer Lawrence, η οποία στηρίζει γερά στις υποκριτικές της πλάτες έναν αρκετά απαιτητικό ρόλο ο οποίος εκτός των άλλων, φθάνει να έχει τα διπλάσια χρόνια της! Η ηθοποιός δείχνει να σέβεται και να αγαπά την ηρωίδα της και με όπλο το τελείως ώριμο σκεπτικό της μπαίνει για τα καλά στη ζωή της Joy και στην προβληματική οικογένεια που την ακολουθεί.
"Είναι κάτι που έχω ξαναδεί" ενδέχεται να σκεφτεί κάποιος ή κάποια θεατής. Και ναι, ούτε καν η ίδια η ταινία δεν προσπαθεί να πρωτοτυπήσει. Αυτό που σε μαγνητίζει και σε μαγεύει όμως στην περίπτωση του "Joy" είναι η αστείρευτη αισιοδοξία και ελπίδα που μεγαλώνουν σιγά σιγά μετά το τέλος της κάθε σκηνής, παρά τα αμέτρητα εμπόδια που (φυσικά) συναντάει η πρωταγωνίστρια-Joy. Παράλληλα,  είναι αναγκαίο να προστεθεί και η αληθοφάνεια που συνοδεύει την ακολουθία των γεγονότων καθώς το σενάριο πατάει γερά στην πραγματική έννοια της επιτυχίας: 
Για να αγγίξεις την απόλυτη επιτυχία  πρέπει να σου βγει η πίστη. Και πόσο μάλλον όταν ανήκεις στο γυναικείο φύλο.

Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 3/5

Πέμπτη 17 Δεκεμβρίου 2015

Durak/The Fool κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία/Σενάριο: Yury Bykov
Ηθοποιοί: Artyom Bystrov, Natalya Surkova, Yuriy Tsurilo, Sergei Artsybashev, Boris Nevzorov, Dariya Moroz, Nina Antyukhova, Pyotr Barancheev, Nikolay Bendera 

Ο σκηνοθέτης Yury Bykov, που πλέον θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Ρώσους κινηματογραφιστές, με όπλο τον ρεαλισμό και εχθρό τον δισταγμό και τον συμβιβασμό, βιντεοσκοπεί την σύγχρονη Ρωσία, η οποία καμία διαφορά δεν έχει από τις υπόλοιπες "πολιτισμένες" Ευρωπαικές αλλά και παγκόσμιες χώρες. Μετά το ανεπανάληπτο "Leviathan"-γροθιά στη σημερινή απανθρωπιά, έρχεται ο " Ηλίθιος", ίσως όχι με την ίδια δυναμική, να μας φέρει αντιμέτωπους με την καθημερινότητα μας αλλά και με τον ίδιο μας τον εαυτό.

Ένας υδραυλικός, ο αθώος και ιδεαλιστής Ντίμα αφιερώνει τον ελεύθερο χρόνο του μελετώντας για να γίνει μηχανικός. Ένα βράδυ πηγαίνοντας σε μια εργατική πολυκατοικία για μια διαρροή αντιλαμβάνεται ότι το πολυώροφο κτίριο όπου στοιβάζονται δεκάδες οικογένειες  πρέπει να εκκενωθεί γιατί υπάρχει άμεσος κίνδυνος να καταρρεύσει. Τρέχει να ειδοποιήσει τη δήμαρχο και τις δημοτικές αρχές, όμως καταλαβαίνει ότι τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται. Ο Ντίμα περνάει όλη τη νύχτα κυνηγώντας τους διεφθαρμένους τοπικούς αξιωματούχους σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να σώσει εκείνους που η καλή κοινωνία έχει αποφασίσει να ξεχάσει. 

 Φυσικά, ο τίτλος έχει ειρωνικό χαρακτήρα. Ο πρωταγωνιστής παλεύει για το κοινωνικό καλό. Τοποθετεί το κοινό καλό σε ανώτερο επίπεδο από αυτό που βρίσκεται το ατομικό. Προσπαθεί με νύχια και δόντια, γεμάτος τόλμη, να σώσει 800 ζωντανές ψυχές. Και για αυτό, όπως φαίνεται τη σήμερον ημέρα είναι..ηλίθιος! 

Το σκληρό και ανθρωποκεντρικό δημιούργημα του Bykov (έχει αναλάβει και το σενάριο) ενώ δεν εκκρεμεί σε ένταση μοιάζει σε ορισμένα σεναριακά σημεία να κάνει κοιλιά, έρχονται όμως κάποιοι τόσο μα τόσο δυνατοί διάλογοι:
"Δεν καταλαβαίνεις;
Ζούμε και πεθαίνουμε σαν ζώα γιατί δεν νοιαζόμαστε για τον διπλανό μας!" 
(κανένας και καμιά που θέλει να θεωρεί τον εαυτό του-της "νοήμον ον" δεν γίνεται να μην σταθεί σε αυτή την πρόταση για τουλάχιστον λίγα λεπτά!)
και σε κάνουν να προσπεράσεις αυτό το μειονέκτημα αμέσως. Ώσπου στο τέλος και της τρίτης πράξης αναρωτιέσαι: "Άραγε άξιζε ο τόσος κόπος του "Ηλίθιου";"

Ένα έργο-γνήσιο ηθικό δίδαγμα. Στην σημερινή "ανθρώπινη" κοινωνία όταν κάνεις το ανθρώπινης φύσεως σωστό, ανταμείβεσαι και με το παραπάνω...

Βαθμολογία 3.5/5
Παρασκευή Γιουβανάκη

Κυριακή 13 Δεκεμβρίου 2015

Ευρωπαϊκά Βραβεία 2015


Στην 28η Απονομή των Βραβείων της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας που πραγματοποιήθηκε χθες (12/12/2015) στο Βερολίνο, βραβεύτηκε για δεύτερη φορά ο Ιταλός σκηνοθέτης Πάολο Σορεντίνο μετά την "Τέλεια Ομορφιά" του, τόσο για τη σκηνοθεσία όσο και για την Καλύτερη ταινία της (Ευρωπαικής) χρονιάς. Nα σημειώσουμε εδώ πως στην ίδια κατηγορία (ταινίας) βρίσκονταν ταινίες-διαμάντια όπως "Rams"(Hrutar), "The Lobster" και "Μustang"-το βραβείο όμως δόθηκε στη μεγαλοπρεπή "Νιότη".

Ο Σερ Μάικλ Κέιν τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο ερμηνείας του στην ιστορία των ευρωπαϊκών βραβείων-ίσως η φετινή χρονιά των Όσκαρ να είναι δική του.
Διπλή είναι η χαρά για τον "Αστακό"-από τα καλύτερα σημεία της βραδιάς, καθώς βραβεύτηκε για το ευφυέστατο σενάριο (Γιώργος Λάνθιμος και Ευθύμης Φιλίππου) του αλλά και για την καλύτερη σχεδίαση κουστουμιών!
Αναλυτικά τα βραβεία:
ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΤΑΙΝΙΑ:
 Νιότη του Πάολο Σορεντίνο


ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΚΩΜΩΔΙΑ:
Eνα Περιστέρι Eκατσε σε Ενα Κλαδί Συλλογιζόμενο την Υπαρξή του του Ρόι Αντερσον


PEOPLE'S CHOICE AWARD: Το Μικρό Νησί του Αλμπέρτο Ροντρίγκες

ΕΥΡΩΠΑΙΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Πάολο Σορεντίνο -«Νιότη»

ΕΥΡΩΠΑΙΑ ΗΘΟΠΟΙΟΣ:
Σαρλότ Ράμπλινγκ -«45 Χρόνια»


ΕΥΡΩΠΑΙΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ: Μάικλ Κέιν -«Νιότη»
ΕΥΡΩΠΑΙΟΣ ΣΕΝΑΡΙΟΓΡΑΦΟΣ: Γιώργος Λάνθιμος και Ευθύμης Φιλίππου-«Αστακός»
ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ - ΒΡΑΒΕΙΟ FIPRESCI:  Mustang της Ντενίζ Γκαμζέ Εργκιουβέν

ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ:
Amy -Ασίφ Καπάντια


ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΤΑΙΝΙΑ ΚΙΝΟΥΜΕΝΩΝ ΣΧΕΔΙΩΝ: Song of the Sea του Τομ Μουρ
EΥΡΩΠΑΪΚΗ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΤΑΙΝΙΑ: Picnic του Γεράρδο Χερέρο

CARLO DI PALMA - ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ: Μάρτιν Γκσλάχτ για το «Goodnight Mommy» 

ΕΥΡΩΠΑΙΟΣ ΜΟΝΤΕΡ: Γιάτσεκ Ντρόσιο για το «Body» από την Πολωνία

EΥΡΩΠΑΙΟΣ ΜΟΥΣΙΚΟΣ: Cat's Eyes για το «The Duke of Burgundy» του Πίτερ Στρίκλαντ

ΕΥΡΩΠΑΙΟΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ:
Σιλβί Ολιβέ για το «The Brand New Testament»

ΕΥΡΩΠΑΙΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΤΗΣ ΚΟΣΤΟΥΜΙΩΝ: Σάρα Μπλένκισοπ για το «The Lobster» 


ΕΥΡΩΠΑΙΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΤΗΣ ΗΧΟΥ: Βάσκο Πιμεντέλ και Μιγκέλ Μαρτίνς για το «Arabian Nights - Vols I-III»