Pride κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Matthew Warchus
Ηθοποιοί:  Ben Schnetzer, Andrew Scott, Bill Nighy, Dominic West, Imelda Staunton, Paddy Considine, George MacKay

Ομοφυλόφιλοι ακτιβιστές στο Ηνωμένο Βασίλειο πολεμούν στο πλευρό των ανθρακωρύχων της Εθνικής Ένωσης Μεταλλευτών που απεργούν για τα δικαιώματά τους κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1984.

Ο σκηνοθέτης Matthew Warchus, που είναι γνωστός για την επιτυχία του στο χώρο του θεάτρου, μας εξιστορεί ένα πραγματικό γεγονός που συνέβη κατά τη διάρκεια της προεδρίας της Θάτσερ (περίοδος που πολλοί θέλουν να ξεχάσουν) στη Βρετανία. Ένα από τα πολύ καλά πάντως εκείνης της δεκαετίας ήταν και η δημιουργία ενός από τα σημαντικότερα και πλέον κλασικά συγκροτήματα, των Smiths.
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών στο φετινό φεστιβάλ κινηματογράφου των Καννών και κέρδισε τον Φοίνικα για την καλύτερη ομοφυλοφιλική ταινία του φεστιβάλ. Έχει τιμηθεί με τρία από τα φετινά βρετανικά βραβεία ανεξάρτητου κινηματογράφου.

Με την κατάλληλη ποσότητα μελοδραματισμού (όταν τη δείτε θα καταλάβετε) και με εξαιρετική πολιτική τοποθέτηση πάνω στην έννοια της αλληλεγγύης, τα γεγονότα μπαίνουν στη σειρά και εμείς για ακόμη μια φορά, ερχόμαστε αντιμέτωποι με την ανθρώπινη ηλιθιότητα που καλά κρατεί μέχρι και σήμερα. Χάρης όμως την αισιοδοξία και τη γλυκύτητα που χαρακτηρίζουν το σενάριο, μένουμε με μια γλυκιά γεύση και συνεχίζουμε να ελπίζουμε για το καλύτερο. Το στοιχείο της αλληλεγγύης είναι το μοναδικό που μπορεί να μας σώσει.

Οι ηθοποιοί είναι ακόμη ένα κομμάτι που ξεχωρίζει στην ταινία. Ο νεαρός Ben Schnetzer είναι εξαιρετικός ως ο αρχηγός της ομάδας των ομοφυλόφιλων ακτιβιστών Mark Ashton, που δυστυχώς πέθανε σε ηλικία μόλις 26 ετών μέσα στα πρώτα, σκοτεινά χρόνια του AIDS. Ο Schnetzer βγάζει αυτήν ακριβώς την ενέργεια και το θάρρος που ταιριάζει στον ρόλο. Και φυσικά ξεχωρίζουν οι προγενέστεροι, Imelda Staunton και Bill Nighy.

Το soundtrack που περιέχει επιτυχίες από Smiths, την κομματάρα "Υοu spin me round and round", και άλλα, gay friedly κυρίως κομμάτια (αυτό ακριβώς που χρειάζεται και ταιριάζει στην ταινία), σε κάνει να αγαπήσεις ακόμη περισσότερο το γενναίο Pride!

To φιλμ βροντοφωνάζει "Αλλυλεγγύη!" (είδος υπό εξαφάνισης στης μέρες μας!).
Όμορφο, γεμάτο αισιοδοξία και δύναμη.

Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 4/5

Jimmy’s Hall κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Ken Loach
Hθοποιοί: Barry Ward, Simone Kirby, Andrew Scott, Jim Norton, Brían F. O'Byrne

O πολιτικοποιημένος και ανθρωπιστής σκηνοθέτης από την Ιρλανδία, επιστρέφει με την (ίσως) τελευταία ταινία του και μας διηγείται μια συγκλονιστική, αληθινή ιστορία που διαδραματίζεται αμέσως  μετά το αριστουργηματικό και βραβευμένο με Χρυσό Φοίνικα «Ο Άνεμος Χορεύει το Κριθάρι»(2006), που αποτελεί κομμάτι της συνεργασίας του με τον επί χρόνια σεναριογράφο του Paul Laverty.

Υπόθεση: "Ιρλανδία, 1921. Ο Jimmy Gralton χτίζει έναν χώρο, όπου οι νέοι μπορούν να παρακολουθήσουν μαθήματα, να συζητήσουν, να ονειρευτούν και πάνω από όλα να χορέψουν. Η εκκλησία όμως και ορισμένοι πολιτικοί έχουν αντιρρήσεις και ο Jimmy αναγκάζεται να φύγει από τη χώρα."

Aσπρόμαυρα πλάνα από την Αμερική συνοδευόμενα με τζαζ νοσταλγικούς ήχους σημειώνουν την έναρξη της ταινίας. Μεταφερόμαστε αμέσως στον τόπο που εκτυλίσσεται η ιστορία, την Ιρλανδία του μεσοπολέμου, μέσα από ένα γενικό πλάνο, καθαρό, που αναδεικνύει την ομορφιά του τόπου. Εκεί συναντάμε για πρώτη φορά τον κεντρικό ήρωα της ιστορίας, τον ακτιβιστή και επαναστάτη, Jimmy.

Η ιστορία όπως ανέφερα και πιο πάνω διαδραματίζεται την περίοδο του μεσοπολέμου, δηλαδή πολλά χρόνια πριν. Και όμως, τα γεγονότα της είναι τόσο επίκαιρα. Παρακολουθώντας την δεν νιώθεις πως βλέπεις μια ταινία εποχής αλλά κάτι που θυμίζει σε μεγάλο και ανησυχητικό βαθμό το σήμερα. 

Η αληθοφάνεια των σκηνών μέσω της σκηνοθετικής ματιάς του Loach ανατριχιάζει καθώς καταφέρνει να προκαλέσει τα συναισθήματα αυτά που εύλογα γεννιούνται με τέτοιες καταστάσεις που βιώνουν οι χαρακτήρες: απογοήτευση, οργή προς τα αντικείμενα που αντιπροσωπεύουν διάφορες μορφές εξουσίας όπως η εκκλησιαστική, η πολιτική κ.α.

Οι χαρακτήρες του σεναρίου είναι στο σύνολο τους πολιτικά φορτισμένοι και αυτοί που βρίσκονται στη μειονεκτική θέση είναι άξιοι θαυμασμού για το κουράγιο τους. Οι ηθοποιοί που φαίνονται μέσα από τους χαρακτήρες και συμπληρώνουν το ερμηνευτικό κομμάτι μπορούν να χαρακτηριστούν το λιγότερο αξιόλογοι. Ο σχετικά άγνωστος πρωταγωνιστής Barry Ward  έχει μπει για τα καλά στο πετσί του ρόλου, με το παρουσιαστικό του να φωνάζει από μέτρα μακριά την ακτιβιστική  και πιο εκσυγχρονισμένη αντίληψη του. Δυνατή ερμηνεία δίνει και ο Jim Norton που υποδύεται τον πατέρα Sheridan αλλά και οι μικροί ηθοποιοί που παίρνουν μέρος, με τη ζωντάνια τους και την τόλμη τους να συνεχίσουν το έργο του της αίθουσας του Jimmy, παρά τις αντιδράσεις των μεγαλυτέρων τους.

Η "αίθουσα του Jimmy", καταλλήλως  λιτά σκηνογραφημένη τόσο που μαγεύει και ταξιδεύει το θεατή σε εκείνη την εποχή. Ένας απλός και άνετος χώρος χωρίς περιττά διακοσμητικά αντικείμενα, ώστε να μπορούν οι θαμώνες του να εκφράζονται με οποιονδήποτε τρόπο ελεύθερα. 

Η αριστερή ιδεολογία του σκηνοθέτη απλώνεται σε όλο το μήκος του "Jimmy's Hall". Μια καθαρόαιμη ταινία για την έννοια του  προσωπικού αγώνα, της αυτοθυσίας και άλλων παρόμοιων αγαθών, που αφυπνίζει το θεατή.


Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 3.5/5