Τhe Post, κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Steven Spielberg
Hθοποιοί:  Meryl Streep, Tom Hanks, Sarah Paulson, Bob Odenkirk

Για πρώτη φορά, βλέπουμε Meryl Streep και Tom Hanks μαζί, στο ίδιο κάδρο. Για πρώτη φορά παρακολουθούμε αυτά τα δύο τεράστια ονόματα της κινηματογραφικής βιομηχανίας, να πρωταγωνιστούν στην ίδια ταινία. Πίσω από την κάμερα βρίσκεται ο Steven Spielberg. Τρεις λόγοι για να έχουν όλοι οι θεατές μεγάλες προσδοκίες. 

Καταιγιστικό και γρήγορο σαν θρίλερ, εμπεριστατωμένο και διακριτικό όπως ένα καλό  κοινωνικό δράμα, γυρισμένο με τον γλυκό και σε σημεία μαγικό τρόπο όπως μόνο ο Spielberg μπορεί.

Το «The Post» είναι η πρώτη ταινία του συγκεκριμένου δημιουργού που προδίδει τόσο έντονα τις πολιτικές και κοινωνικές του διαθέσεις ενώ την ίδια ακριβώς στιγμή εκφράζεται και η δυσφορία του προς τον σύγχρονο πολιτικό κόσμο της χώρας του. Και το κάνει με απίστευτα ατμοσφαιρικό και επιτυχημένο τρόπο. 

O Steven Spielberg εξιστορεί τα πραγματικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν το καλοκαίρι του 1971 στην Αμερική, γύρω από τη δημοσιοποίηση των απόρρητων φακέλων του Πενταγώνου, με αποκαλύψεις, σκάνδαλα και κυβερνητικές συνωμοσίες. Πιο συγκεκριμένα, η ταινία, «The Post: Απαγορευμένα Μυστικά», αφηγείται την ιδιαίτερη συνεργασία ανάμεσα στην πρώτη γυναίκα εκδότη εφημερίδας, Κέι Γκράχαμ, και στον άτεγκτο συντάκτη Μπεν Μπράντλι, στην προσπάθεια τους να αποκαλύψουν και να δημοσιεύσουν ένα τεράστιο σκάνδαλο από κυβερνητικά μυστικά τριών δεκαετιών και τεσσάρων Αμερικανών Προέδρων. Οι δυο τους καλούνται να γεφυρώσουν τις διαφορές τους, προκειμένου να ρίξουν φως σε κρυμμένα μυστικά του κράτους, θέτοντας όμως σε κίνδυνο τόσο τις καριέρες τους, όσο και την προσωπική τους ελευθερία.

Απόλυτα επίκαιρο το θέμα του, καθώς οι αποφάσεις της κυβέρνησης του Τραμπ, για τις ενέργειες του αμερικάνικου Τύπου δεν θα λέγαμε πως έχουν ιδιαίτερα δημοκρατικό χαρακτήρα. Πέρα από την ιστορία της αποκάλυψης (ή μη) των πολιτικών μυστικών, παρακολουθούμε και μία ακόμη ιστορία. Αυτή της Κάθριν Γκράχαμ που την ενσαρκώνει η, το λιγότερο, εκθαμβωτική, Meryl Streep. Η ιστορία μιας γυναίκας που τη δεκαετία του '70 ήταν η επικεφαλής αυτής της εφημερίδας και που στην κυριολεξία προσπαθούσε να επιβιώσει επαγγελματικά μέσα σε έναν ασφυκτικά ανδροκρατούμενο χώρο. Παρατηρείστε απλά τα πλάνα όταν η Γκράχαμ εμφανίζεται σε χώρους όπου επρόκειτο να παρθούν ζωτικής σημασίας αποφάσεις για το μέλλον της Washington Post. Με μια λιτή μα κυρίως απρόβλεπτη και γεμάτη ειλικρίνεια ερμηνευτική προσέγγιση, η Κυρία του αμερικανικού κινηματογράφου δίνει τη φεμινιστική χροιά που αρμόζει στην πραγματική ιστορία της ταινίας.

Ο Τom Hanks στέκεται με άνεση δίπλα στην συμπρωταγωνίστρια του και μας μιλάει με την ιδιαίτερη υποκριτική του φωνή. 

Η σκηνοθεσία του Spielberg μαζί με την εξίσου προσεγμένη δουλεία της φωτογραφίας του Janusz Kaminski έχουν δώσει ιδιαίτερη σημασία ακόμη και στην πιο μικρή (για τα μάτια του θεατή) λεπτομέρεια. Από τις ενδυματολογικές επιλογές της πρωταγωνίστριας μέχρι και τα αποτσίγαρα των ακούραστων δημοσιογράφων της Post, τα πάντα τοποθετούνται με τέτοια προσοχή μέσα στο κάδρο ώστε μεταμορφώνονται σιγά σιγά σε πρωταγωνιστές των σκηνών.

Ειδική μνεία στη μουσική του John Williams, μόνιμο και πιστό συνεργάτη του Spielberg, που μας έχει χαρίσει απερίγραπτες κινηματογραφικές στιγμές με τις μελωδίες του.

Τέλος, παρά το άκρως συναρπαστικό της όλης υπόθεσης, θα θέλαμε σίγουρα να βλέπαμε πολύ περισσότερο από τη Sarah Paulson ("Carol", "American Horror Story") που υποδυόταν τη γυναίκα του Μπεν Μπράντλι, καθώς έχει αποδείξει πολλάκις πως είναι ικανή να προσφέρει πολλά με την ερμηνευτική της παρουσία.

Το σίγουρο είναι πως πρόκειται για ένα φιλμικό κείμενο το οποίο η επικαιρότητα έχει μεγάλη ανάγκη.

Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 4/5

Οι δέκα καλύτερες ταινίες του 2017.

-Get out, σκηνοθεσία Jordan Peele
Πρωτότυπη ταινία τρόμου με (δυστυχώς ακόμη και σήμερα) επίκαιρο θέμα, μιλά με μαύρο χιούμορ για τις φυλετικές διακρίσεις που δεσπόζουν στην Αμερική και στην κυριολεξία, προκαλούν κοινωνικές καταστροφές.

-RAW, σκηνοθεσία Julia Ducournau
Κανιβαλισμός, ενηλικίωση, τρόμος και χιούμορ διασταυρώνονται σε ένα οπτικά εντυπωσιακό και θεματικά τολμηρό θρίλερ. Η σεξουαλική ταυτότητα, οι αδερφικοί δεσμοί, οι κοινωνικές τάξεις, το ποθητό και το απαγορευμένο παίρνουν εδώ μια ονειρική, εφιαλτική όσο και καθαρά σωματική διάσταση, με την πρωτοεμφανιζόμενη σκηνοθέτιδα να επιδεικνύει θαυμαστή αφηγηματική αυτοπεποίθηση.

-I am not your negro, σκηνοθεσία Raoul Peck
 Tο ντοκιμαντέρ αυτό βρέθηκε υποψήφιο για Όσκαρ ενώ αποτελεί την επιτομή του «black power». Μιλώντας για τους τραγικούς θανάτους των ηγετών του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα Μάλκολμ Εξ, Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και Μέντγκαρ Έβερς, καταδεικνύει το πώς η εικόνα (και η πραγματικότητα) των έγχρωμων στη σημερινή Αμερική είναι κατασκευασμένη και επιβεβλημένη. Με ανατριχιαστικά καίριες εικόνες αρχείου από το παρελθόν αλλά και το παρόν, αποκαλύπτει πως η ανάγκη για φυλετική και κοινωνική ισότητα παραμένει πιο επιτακτική από ποτέ.

-Moonlight, σκηνοθεσία Barry Jenkins
Το περσινό όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Μια διαχρονική ιστορία ανθρώπινης επαφής κι αυτογνωσίας. Ένα ζωτικό πορτρέτο, σε τρία κεφάλαια, της σύγχρονης ζωής ενός αφροαμερικανού κι ένας ποιητικός διαλογισμός επάνω στην ταυτότητα, την οικογένεια, τη φιλία, την αγάπη, πλημμυρισμένος με βαθιά συμπόνια και καθολικές αλήθειες. Βγαίνεις από την αίθουσα (βασικά δεν θέλεις να βγεις, δεν θέλεις να τελειώσει), γεμάτος-η εκστασιασμό. Nιώθεις ότι ήταν η πρώτη φορά που παρακολούθησες μια δραματική ταινία. Και όντως αυτό ακριβώς συνέβη. Πρώτη φορά παρακολούθησες μια ΤΕΤΟΙΑ δραματική ταινία.

-Blade Runner, σκηνοθεσία Denis Villeneuve
Αυτό που μπορούμε να πούμε με μια δόση σιγουριάς είναι πως ο σκηνοθέτης Denis Villeneuve (τον αγαπήσαμε από τα "Prisoners" και "Sicario", ενώ πέρυσι έπλασε την καλύτερη ταινία της χρονιάς, το"Arrival",) έδειξε απόλυτο σεβασμό προς την πρωτοτυπία και το κύρος  του πρώτου αριστουργήματος ("Blade Runner") και τώρα, μας παρουσιάζει το δικό του όραμα για τη συνέχεια του, το "Blade Runner 2049". Ένα κινηματογραφικό θαύμα που εμβαθύνει σε υπαρξιακά θέματα και φανερώνει το φόβο του προς ένα ζοφερό μέλλον όπου η ανθρωπότητα πολτοποιείται μπροστά σε μεγάλους κινδύνους όπως η απώλεια των πραγματικών εννοιών της ανθρωπιάς, του έρωτα, της ψυχής. 

-Lady Macbeth, σκηνοθεσία William Oldroyd
Μέσα σε λιγότερο από 90 λεπτά, κατορθώνει την επαρκή εξιστόρηση της ζοφερής και τραγικής ιστορίας της νεαρής ηρωίδας Κάθριν, που τολμά και τα βάζει με τον πατριαρχισμό με ανορθόδοξους και ακραίους τρόπους μεν, αλλά η πικρή αλήθεια είναι πως πολλές φορές είναι απαραίτητο να φτάσεις στα άκρα για να καταφέρεις να ακουστείς. Ο μινιμαλισμός αλλά και το μαύρο χιούμορ που χρησιμοποιεί ανά στιγμές ο δημιουργός, ανυψώνονται σαν γροθιά μέσα στις σκηνές, απροσδόκητα, με στόχο το πρόσωπο του εξευτελιστικού καθωσπρεπισμού εκείνης και όχι μόνο, εποχής.

-Τhe Florida project, σκηνοθεσία Sean Baker
Γυρισμένη και με ένα...iPhone (!). 
Μια ταινία που σε αφήνει ανίκανο-η να βρεις τις κατάλληλες λέξεις για να την περιγράψεις. Βαθιά συγκινητική και ρεαλιστική, μα ταυτόχρονα και μαγική. Ένα συγκινητικό πορτραίτο των αμερικανών αστέγων, που μοιάζουν αόρατοι.
Χάρις τη δυνατή ιστορία και τις εντυπωσιακές ερμηνείες από τους ερασιτέχνες ηθοποιούς, ο σκηνοθέτης αποτυπώνει εξαιρετικά όσους και όσες προσπαθούν να επιβιώσουν σε ένα δυσλειτουργικό κοινωνικό πλαίσιο.

-Nocturnal Animals, σκηνοθεσία Tom Ford.
Mε λίγα λόγια, είναι ένα φιλμ για την εκδίκηση, τον έρωτα, τη βία, την απάτη. Mε περισσότερα λόγια, είναι ένα φιλμ που παλεύει με τον ίδιο του τον εαυτό. Ένα φιλμ που ο σκηνοθέτης του παλεύει με τον ίδιο του τον εαυτό (ο Tom Ford έχει δηλώσει σε συνέντευξη του "Η Susan είμαι εγώ").  Aπόμακρος, απόλυτα μελαγχολικά στολισμένος ο κόσμος του Ford, ανοίγει την εξώπορτά του με μια εναρκτήρια σεκάνς, γεμάτη ειλικρίνεια και θράσος. Με τούτη την ταινία ο Ford μας υπενθυμίζει πόσο εξαιρετικός κινηματογραφιστής είναι.

-120 BPM, σκηνοθεσία Robin Campillo.
Μια πολιτική δήλωση που ξεχειλίζει από αγάπη. Ένα ντοκιμαντερίστικης ακρίβειας και μεγάλης συναισθηματικής φόρτισης κοινωνικό δράμα με πολιτική ευαισθησία.
Ο σκηνοθέτης ξαναγράφει την ιστορία της Αct Up, με μια ταινία τόσο λυτρωτικά συγκινητική όσο και βαθιά πολιτική και σοκαριστικά επίκαιρη. Αφοπλιστική όσο λίγες ταινίες τα τελευταία χρόνια,κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στο 70ό Φεστιβάλ Καννών. 

-Coco, σκηνοθεσία Lee Unkrich, Adrian Molina 
To νέο παραμύθι της Pixar τολμά να μιλήσει για το θάνατο, σφύζοντας από ζωή!Ένα φαντασμαγορικό ταξίδι στην καρδιά της μεξικανικής κουλτούρας με την κινηματογραφική σφραγίδα ποιότητας της Pixar.


*Ειδική αναφορά:

-Hell or High Water, σκηνοθεσία David Mackenzie.
Σε μια ιστορία για τη σύγκρουση της Παλαιάς με τη Νέα Δύση, δυο αδέλφια, ο Τόμπι, ένας διαζευγμένος πατέρας που προσπαθεί να φτιάξει μια καλύτερη ζωή για τοn γιο του, και ο Τάνερ, ένας ευέξαπτος, πρώην κατάδικος, θα συνεργαστούν, για να ληστέψουν τα υποκαταστήματα της τράπεζας που έχει κάνει κατάσχεση στην οικογενειακή τους περιουσία. 

Παρασκευή Γιουβανάκη

Blade Runner 2049, κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Denis Villeneuve
Ηθοποιοί: Ryan Gosling, Harrison Ford, Ana de Armas, Robin Wright, Sylvia Hoeks, Dave Bautista, Mackenzie Davis, Jared Leto

Πριν μιλήσουμε για το κινηματογραφικό θαύμα με τον τίτλο "Blade Runner 2049", δεν γίνεται να μην αναφερθούμε σε εκείνο το παλιό, πολυαγαπημένο και άκρως γοητευτικό φιλμ από το οποίο ξεκίνησαν όλα.
Το 1982, ο Ridley Scott, εμπνευσμένος από το βιβλίο "Ηλεκτρικό Πρόβατο" ("Do Androids Dream of Electric Sheep?") του Philip K. Dick, παρουσίασε στο κοινό μία από τις πιο εμβληματικές ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου: το διορατικό "Blade Runner". Ένα φιλμ που εγκαινίασε περίτρανα ένα νέο κινηματογραφικό είδος, το νέο-νουάρ επιστημονικής φαντασίας, με πρωτόγνωρες εικόνες, πανκ αναφορές και ανεξίτηλα ερωτήματα για την ανθρώπινη φύση και μοίρα.

Αυτό που μπορούμε να πούμε με μια δόση σιγουριάς είναι πως ο σκηνοθέτης Denis Villeneuve (τον αγαπήσαμε από τα "Prisoners" και "Sicario", ενώ πέρυσι έπλασε την καλύτερη ταινία της χρονιάς, το"Arrival",) έδειξε απόλυτο σεβασμό προς την πρωτοτυπία και το κύρος  του πρώτου αριστουργήματος ("Blade Runner") και τώρα, μας παρουσιάζει το δικό του όραμα για τη συνέχεια του, το "Blade Runner 2049". Ένα ακόμη πράγμα που μπορούμε να πούμε με την ίδια σιγουριά είναι πως οποιαδήποτε προσπάθεια/σκέψη προς σύγκριση των δύο  φιλμικών κειμένων θα ήταν άκρως περιττή αλλά και γελοία.  

Βρισκόμαστε 30 χρόνια μετά τα γεγονότα της πρώτης ταινίας, ένας νέος blade runner, ο αστυνομικός Κ, ξεσκεπάζει ένα παλιό μυστικό που μπορεί να οδηγήσει ό,τι έχει απομείνει από την κοινωνία στο απόλυτο χάος. Η ανακάλυψη αυτή τον οδηγεί στην αναζήτηση του Rick Deckard (Harrison Ford), έναν άλλο blade runner της αστυνομίας του Λος Άντζελες, που έχει εξαφανιστεί τα τελευταία 30 χρόνια. 

Ξεκινώντας από το υποκριτικό κομμάτι, ο Ryan Gosling/ αστυνομικός Κ, δίνει την καλύτερη ερμηνεία της μέχρι τώρα καριέρας του-όχι αυτή του "La La Land" δεν ήταν η καλύτερη του. Ο Gosling περιφέρεται επιβλητικά ανάμεσα στις σκηνές, ψάχνοντας για την αλήθεια, τόσο την ατομική όσο και τη συλλογική. Η ενδυματολογία τον έχει ντύσει με ένα επιβλητικότατο μακρύ, μαύρο πανωφόρι, που τονίζει τη μυστηριώδη και μοναχική παρουσία του. Στη συνέχεια, Robin Wright και Harrison Ford παραμένουν πιστοί και ειλικρινείς με τους ρόλους τους. Ο Jared Leto, ο απειλητικός της ιστορίας, πείθει μεν υποκριτικά αλλά ο ρόλος του δεν του δίνει περαιτέρω περιθώρια για κάτι παραπάνω, έτσι όπως χάνεται μέσα στις φλύαρες φιλοσοφίες, τείνει να προκαλέσει μηδενικό ενδιαφέρον.
H Sylvia Hoeks όμως είναι αυτή που κάνει την τεράστια διαφορά υποδυόμενη το μοχθηρό, τυφλά πιστό στον αφέντη του, ανδροειδές. Μια ηθοποιός που ενώ δεν γνωρίζαμε πολλοί-ες, μας προκαλεί να τη μάθουμε αμέσως κιόλας.

Συνεχίζουμε με τη σκηνοθεσία. Ο Denis Villeneuve καταφέρνει να χτίσει έναν κόσμο, το λιγότερο υποβλητικό, υπνωτιστικό και συνάμα υπνωτισμένο, ενώ δεν διστάζει να παρουσιάσει έντονα τις επιρροές του οι οποίες ποικίλουν όσον αφορά τα είδη: ανάμεσα στον υγρό και σκοτεινό κόσμο του "2049" βρίσκουμε στοιχεία από το animation "Wall-e" του Andrew Stanton μέχρι και το «Her» του Spike Jonze. Γίνονται φανερές και ομοιότητες με την "Άφιξη" του ως προς την ατμόσφαιρα μέσα στην οποία δένονται και χάνονται οι σκηνές-μια ατμόσφαιρα ηδονικά απειλητική αλλά και απείρως θελκτική. Και εδώ, στο "2049", η ματιά του Villeneuve παραμένει προσηλωμένη στην ανθρώπινη ύπαρξη που μοιάζει με μινιατούρα μπροστά στο χάος του σύμπαντος.

Σκηνοθεσία, φωτογραφία και μοντάζ παρουσιάζουν ένα εικονικό mindfuck παραλήρημα γεμάτο αντιθέσεις. Η σκηνοθεσία δένει άρτια με τη διεύθυνση φωτογραφίας του Roger Deakins, που από τις ζεστές, κίτρινες αποχρώσεις μας μεταφέρει απότομα σε απόλυτα ψυχρές διαστάσεις, όπου βασιλεύουν το μπλε και το μωβ, καταφέρνοντας έτσι να εμβαθύνει σε υπαρξιακά θέματα και να φανερώσει το φόβο της προς ένα ζοφερό μέλλον όπου η ανθρωπότητα πολτοποιείται μπροστά σε μεγάλους κινδύνους όπως το να χαθούν οι πραγματικές έννοιες της ανθρωπιάς, του έρωτα, της ψυχής. Απειλητική ομίχλη, σκοτεινές παρουσίες, ελπιδοφόρες σταγόνες βροχής και συγκίνηση (απίστευτες οι σκηνές με τις προσωπικές στιγμές του κεντρικού χαρακτήρα "Κ") σε όλο το εύρος της ταινίας.

Τέλος, δεν γίνεται να παραλειφθεί το soundtrack, το οποίο γράφτηκε από τους Hans Zimmer και Benjamin Wallfisch. Ήχοι που εισβάλουν στα αφτιά όπως ακριβώς και οι αντίστοιχες σκηνές που λειτουργούν σαν μαχαιριές στο οπτικό σου πεδίο αλλά και στην καρδιά σου. Ήχοι σκοτεινοί, ελκυστικοί, ατμοσφαιρικοί αλλά σε σημεία μονότονοι και άτολμοι. Ίσως ο Johann Johannsson που ήταν η πρώτη επιλογή για το soundtrack, να έδινε κάτι πολύ παραπάνω, όπως ακριβώς έκανε και στην "Άφιξη".

Ταινία-εθισμός.

Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 4/5

10+3 λόγοι για να δείτε το Ozark του Netflix.

- Laura Linney. Mία υπέροχη ηθοποιός.
Αλλά και μία ηθοποιός που την έχουν αδικήσει αρκετά όσον αφορά τους περισσότερους ρόλους της, ειδικά τα τελευταία χρόνια. Για παράδειγμα, μία από τις τελευταίες εμφανίσεις της ήταν για ένα μόνο μικρό χρονικό διάστημα στα "Νυκτόβια Πλάσματα" (2016).
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η Linney μπορεί να δώσει πολλά παραπάνω και της δίνεται επιτέλους η ευκαιρία να το αποδείξει.

- Jason Bateman. Με την υποκριτική αλλά και τη σκηνοθετική του παρουσία (έχει σκηνοθετήσει μερικά από τα επεισόδια), ξεπερνά κάθε προσδοκία.

-Για την άκρως επιβλητική μουσική του.
Θα αναφερθεί μονάχα ένα όνομα: οι σκοτεινοί και μαγευτικοί "Βlack Αngels".

-Για την άκρως επιβλητική και σκοτεινή του ατμόσφαιρα που κυριαρχεί σε κάθε επεισόδιο ξεχωριστά.

-Πικάντικα χαρακτηριστικά: περιπέτεια, θρίλερ, δολοπλοκίες, μαύρο χιούμορ, ενδιαφέρουσα πλοκή που δεν τη βαριέσαι στιγμή, ότι πρέπει δηλαδή για την καυτή καλοκαιρινή εποχή που διανύουμε.

-Θαρραλέοι γυναικείοι χαρακτήρες ανεξαρτήτου ηλικίας.

- Γιατί έχει κοινά χαρακτηριστικά με το αξεπέραστο "Breaking Bad".

- Για τα κοινωνικοπολικτικά μηνύματα που δεν διστάζει να στείλει στους θεατές.

- Για τους ενδιαφέροντες, καλογραμμένους δεύτερους χαρακτήρες που παρουσιάζονται σε κάθε επεισόδιο και πλέκουν σιγά σιγά το δικό τους στόρι.

- Για τις δύο εκπληκτικά σκηνοθετημένες εναρκτήριες σκηνές, η μία ακριβώς μετά την άλλη, του 5ου επεισοδίου!

- Γιατί δηλώνει ξεκάθαρα: "Είναι ok να είσαι outsider!"

- Για τον κοφτό, στακάτο ρυθμό του σεναρίου.

-Και τέλος, Julia Garner. 
Την προσέξαμε στο "Grandma" (2015).
Στο Ozark λοιπόν, μπορεί να πρωταγωνιστούν δύο μεγάλα ονόματα (Linney+Bateman), αλλά την παράσταση κλέβει τούτη η νεαρή που με το αγγελικό της πρόσωπο έχει την ικανότητα να μεταμορφώνεται σε κάτι εντελώς διαφορετικό και απειλητικό...


Παρασκευή Γιουβανάκη

TΙ ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ ΣΤΟΝ 2ο ΚΥΚΛΟ ΤΟΥ STRANGER THINGS;

Σε συνέντευξη του ένας από τους δύο δημιουργούς, ο Matt Duffer, δήλωσε πως η συνέχεια του πρώτου κύκλου της σειράς που μας πήρε τα μυαλά έτσι απλά, «Πρόκειται να είναι κάπως πιο διαφορετική…και περισσότερο σκοτεινή».
Μέχρι όμως να έρθει αυτός ο κύκλος στις οθόνες μας, δηλαδή μέχρι να έρθει ο Οκτώβρης, ας απαντήσουμε σε ορισμένα φλέγοντα ερωτήματα:


-Είναι νεκρή η Eleven;

Σχεδόν όχι.  Ναι μεν την είδαμε να αντιμετωπίζει μέχρι τελικής πτώσεως και να αφανίζει τον «demongorgon», στο «Μετά από ένα μήνα» του τελευταίου (8ου) επεισοδίου ο Chief Hopper εμφανίζεται να τοποθετεί το αγαπημένο φαγητό της μικρής ηρωίδας (βάφλα) σε ένα μαρμάρινο κιβώτιο μέσα στο δάσος.
Σύμφωνα με τις δηλώσεις του  Matt Duffer στο περιοδικό Variety, «προφανώς και κάτι συνέβη στην Eleven μετά τη μάχη και δεν γνωρίζουμε που πήγε. Μας αρέσει όμως η ιδέα μιας ενδεχόμενης ένωσης του Hopper με την Eleven.

– Τι θα συμβεί στον Will;

Ο μικρός Will τελικά επέζησε, όμως έχει ακόμη παραισθήσεις από τον εγκλεισμό του στο «Upside Down» και όχι μόνο. Έχοντας λοιπόν εγκλωβιστεί σε αυτό το απόκοσμο μέρος για μια ολόκληρη εβδομάδα είναι φυσιολογικό αυτό να επηρεάσει τη ψυχολογία του του αλλά και την υγεία του. Ο Ross Duffer δήλωσε «Θέλουμε στη δεύτερη σεζόν να εξερευνήσουμε τι επίδραση μπορεί να έχει κάτι τέτοιο (ο εγκλωβισμός σε εκείνο το μέρος) στο ψυχισμό του Will.»

– Eπιστρέφει ο «Papa»;

 To κακό της υπόθεσης, Dr. Martin Brenner, τον είδαμε τελευταία φορά να δέχεται κατά μέτωπο επίθεση από το τέρας. Το πλάνο έκλεισε δίχως να ξέρουμε τι ακριβώς συνέβη. Ο ηθοποιός που τον υποδύεται ανέφερε μονάχα
«Ω ναι θα υπάρξει δεύτερη σεζόν».
Τον περιμένουμε…

-Θα συναντηθεί η Eleven με τη μητέρα της τελικά;

Είναι πολύ πιθανόν να συμβεί κάτι τέτοιο στον 2ο κύκλο.
Είδαμε για πολύ λίγο τη μητέρα της (καταλάβαμε από τα συμφραζόμενα πως είναι αυτή η μητέρα της  Eleven), μια γυναίκα βυθισμένη στην κατάθλιψη της περιμένοντας να δει το κοριτσάκι της μετά από 12 ολόκληρα χρόνια.

-Τι συμβαίνει με τον Hopper;
Ο μόνος λόγος που οι κουστουμάτοι κακοί (επιστήμονες) επέτρεψαν τελικά τον Hopper και τη μητέρα του Will, Joyce, να μπουν στον «Κάτω Κόσμο», ήταν η συμφωνία μεταξύ των να μην ξεστομίσουν τίποτα απολύτως για το τι είδαν αφού καταφέρουν και επιστρέψουν.
Στον «Ένα μήνα μετά» όμως, βλέπουμε τον Hopper να μπαίνει δίχως αντίρρηση στο αμάξι μαζί με δύο μπράβους της εταιρείας Hawkins.
Κάπως έτσι γεννιέται το ερώτημα και η ανησυχία, αν έχει κάνει κάποιου άλλου είδους συμφωνία μαζί τους.

– Σε ποια χρονική περίοδο θα βασίζεται η 2η σεζόν;

«Θα μεταφερθούμε ένα χρόνο αργότερα», δήλωσε ο Matt Duffer, κάτι που θεωρεί αναγκαίο καθώς ο μικρός που υποδύεται τον Dustin, Gaten Matarazzo, έχει μεγαλώσει στην πραγματικότητα τόσο όσο να αλλάξει η φωνή του.

-Πως δημιουργήθηκε το τέρας;

Ο Ross Duffer πρόσφατα ανέφερε σε συνέντευξη του πως στον δεύτερο κύκλο θα παραλείψουν την ιστορία προέλευσης του τέρατος επειδή φαίνεται να είναι αρκετά πολύπλοκη (σύμφωνα με ένα έγγραφο 30 σελίδων που έχουν στα χέρια τους) ώστε να τη διηγηθούν και να την εξηγήσουν!

...Και το μόνο σίγουρο; Αναμένουμε με κομμένη την ανάσα!.


Παρασκευή Γιουβανάκη