"Love, Simon" κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Greg Berlanti

Hθοποιοί: Nick Robinson, Jennifer Garner, Josh Duhamel, Katherine Langford 

Όλ@ αξίζουν μια ιστορία αγάπης. Για τον 17χρονο Σάιμον Σπάιερ, όμως, τα πράγματα είναι λίγο πιο πολύπλοκα: ακόμα δεν έχει πει στους γονείς ή στους φίλους του πως είναι ομοφυλόφιλος και δεν έχει ιδέα για την πραγματική ταυτότητα του ανώνυμου συμμαθητή του που έχει ερωτευτεί μέσω διαδικτύου. Η προσπάθεια να λύσει αμφότερα τα προβλήματα αποβαίνει αστεία, τρομακτική και του αλλάζει μια για πάντα τη ζωή.

Το «Με Αγάπη, Σάιμον» είναι μια αστεία, ειλικρινής ιστορία ενηλικίωσης για την προσπάθεια που κάνουμε να βρούμε τον εαυτό μας αλλά και να διαχειριστούμε τον έρωτα, βασισμένη στο διεθνώς αναγνωρισμένο βιβλίο της Μπέκι Αλμπερτάλι.

Οι σεναριογράφοι Elizabeth Berger και Isaac Aptaker, ενώ δεν ξεφεύγουν από τα γλυκανάλατα κλισέ και τα αφηγηματικά μοτίβα μιας εφηβικής rom-com, "αφουγκράζονται" με προσοχή το πάθος και το ξέφρενο ρυθμό της εφηβικής ηλικίας και αποδίδουν τις καταστάσεις με πετυχημένο χιούμορ -χαρακτηριστικό παράδειγμα η σεκάνς όπου οι πρωταγωνιστές πρέπει να ομολογήσουν  πως είναι...ετεροφυλόφιλοι! Αυτή η έξυπνη χρήση των αφηγηματικών κλισέ του είδους, βοηθά τους θεατές να περπατήσουν σε γνώριμα κινηματογραφικά μονοπάτια και έτσι να μην τους φανεί περίεργος ή ξένος ο queer χαρακτήρας της ταινίας.

Η μη στερεοτυπική αναπαράσταση του ομοφυλόφιλου χαρακτήρα βασίζεται σε μεγάλο βαθμό και στην ερμηνεία του πρωταγωνιστή Nick Robinson, ο οποίος δεν επιτρέπει στον χαρακτήρα του να υποκύψει σε υπερβολικές κινήσεις, ή στις ξεπερασμένες πλέον χολιγουντιανές στερεοτυπικές συμπεριφορές ενός gay χαρακτήρα. Αντιθέτως, καταφέρνει με την ερμηνεία του να αναδημιουργήσει τις πτυχές της αναπάντεχης ανακάλυψης και εξερεύνησης ενός ατόμου που είναι queer. Και όπως τονίζει πολλάκις ο ίδιος, "Είμαι ακριβώς σαν και εσάς και ζω μια άκρως νορμάλ ζωή όπως ακριβώς και εσείς". 

Είναι πολύ σημαντικό το γεγονός πως σε ένα σύγχρονο εφηβικό δημιούργημα του Hollywood ο ομοφυλόφιλος έρωτας και το ομοφυλόφιλο ζευγάρι παρουσιάζονται μη στερεοτυπικά. Αυτό φανερώνει σημαντική πρόοδο.

Καλή προβολή!

Παρασκευή Γιουβανάκη

*το παραπάνω κείμενο βρίσκεται και στο https://parallaximag.gr/

«Τιτανικός»: μικρά trivia μιας μεγάλης ταινίας

 

- Τα χέρια που φαίνονται να ζωγραφίζουν το γυμνό σώμα της Ρόουζ, δεν ανήκουν στον ΝτιΚάπριο αλλά στον σκηνοθέτη Τζέιμς Κάμερον.

- Όταν έμαθε πως έπρεπε να εμφανιστεί γυμνή μπροστά στο συμπρωταγωνιστής της ΝτιΚάπριο, η Κέιτ Γουίνσλετ αποφάσισε να σπάσει τον πάγο όταν πρωτογνωρίστηκαν, κάνοντας ακριβώς το ίδιο σ' αυτόν. 

- Οι σκηνές που διαδραματίζονται το 1912, δηλαδή σχεδόν ολόκληρο το φιλμ, διαρκούν συνολικά 2 ώρες και 40 λεπτά. Αυτή ήταν και η ακριβής διάρκεια μέχρι να καταλήξει το υπερωκεάνιο στα βάθη του ωκεανού.  Επίσης, η σύγκρουση με το παγόβουνο διήρκησε στην πραγματικότητα 37 δευτερόλεπτα, όσο διαρκεί και η αντίστοιχη σκηνή στο φιλμ!

- Στη σκηνή όπου ο Τζακ ετοιμάζεται να ζωγραφίσει το πορτραίτο ης γυμνής Ρόουζ, της λέει κατά λάθος «Ξάπλωσε στο κρεβάτι...καναπέ!». Η ατάκα αυτή ειπώθηκε όντως κατά λάθος από τον ΝτιΚάπριο (η πραγματική ατάκα του σεναρίου ήταν «Ξάπλωσε στον καναπέ»). Στον σκηνοθέτη άρεσε αυτός ο αυθορμητισμός και η ειλικρίνεια του πρωταγωνιστή, έτσι και έμεινε στην τελική κόπια.

- Η εταιρεία παραγωγής Paramount αναγκάστηκε να στείλει εκ νέου μπομπίνες για την ταινία στις αίθουσες, καθώς οι πρώτες είχαν, στην κυριολεξία, φαγωθεί από την πολύ χρήση.

- Τα στούντιο θέλησαν τον Μάθιου Μακόναχι για το ρόλο του Τζακ, αλλά ο Κάμερον άσκησε βέτο για τον ΝτιΚάπριο.

- Ο ρόλος του Τζακ προτάθηκε και στον Τζόνι Ντεπ, ο οποίος όμως τον απέρριψε. Απόφαση που μάλλον του προκάλεσε μεγάλη δυσαρέσκεια στη συνέχεια.

- Μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων, η Γουίνσλετ δήλωσε: «Πρέπει να με πληρώσετε πάρα πολλά για να ξανασυνεργαστώ με τον Κάμερον».

- Ο «Τιτανικός» ενώ είχε συγκεντρώσει τις περισσότερες υποψηφιότητες Όσκαρ, δεν κατάφερε να κερδίσει σε καμία από τις κατηγορίες ερμηνείας.

- «I'm the King of the World!»: Μια από τις δημοφιλέστερες ατάκες της ταινίας οφείλεται στον αυτοσχεδιασμό του ΝτιΚάπριο. Η ατάκα ψηφίστηκε στην 4η θέση της λίστας «Οι 100 Καλύτερες  Κινηματογραφικές Ατάκες» από το περιοδικό «Premiere» το 2007.  Το Αμερικάνικο Ινστιτούτο Κινηματογράφου την τοποθέτησε στη θέση 100.

- Στη σκηνή όπου ο Καλ και η Ρόουζ πίνουν τον καφέ τους και στη συνέχεια καυγαδίζουν, ο Μπίλι Ζέιν αυτοσχεδιάζοντας, τίναξε το τραπέζι στον αέρα  με αποτέλεσμα η τρομαγμένη αντίδραση της Γουίνσλετ να είναι εντελώς αληθινή.

- Η Γκλόρια Στιούαρτ έγινε η μεγαλύτερη σε ηλικία ηθοποιός (87 ετών) που προτάθηκε ποτέ για βραβείο ερμηνείας από την Ακαδημία. 

- Eίναι η πρώτη ταινία που κυκλοφόρησε σε βίντεο (DVD/VHS) ενώ ακόμη παιζόταν στις αίθουσες.

- Στο φιλμ η Μόλυ Μπράουν (Κάθι Μπέιτς), δανείζει στον Τζακ ένα κουστούμι το οποίο είχε αγοράσει από την Ευρώπη, ώστε να το κάνει δώρο στο γιο της που ήταν κοντά σε ηλικία και σωματότυπο με τον Τζακ. Η πραγματική Μόλυ Μπράουν είχε όντως έναν υιό που ήταν 24 ετών, όταν βυθίστηκε ο Τιτανικός.

- Ο Κάμερον είχε αρχικά αποφασίσει να μην βάλει κανένα τραγούδι στην ταινία, ούτε καν στους τίτλους τέλους. Ο συνθέτης του σάουντρακ Τζέιμς Χόρνερ είχε κανονίσει κρυφά μια συνάντηση με τη Σελίν Ντιόν, ώστε να ηχογραφήσουν το «My Heart Will Go On». Η αντίδραση του Κάμερον όταν το άκουσε ήταν (προφανώς)  άκρως θετική. Το τραγούδι έγινε ένα από τα πιο επιτυχημένα όλων των εποχών και κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερου Τραγουδιού.

- Τόσο ο ΝτιΚάπριο, όσο και ο Τζέισον Μπάρι (υποδύθηκε τον φίλο του Τζακ, Τόμι Ράιαν) τραυματίστηκαν όταν γύριζαν τη σκηνή όπου ξηλώνουν ένα παγκάκι για να ανοίξουν την κλειδωμένη καγκελόπορτα. Ο Μπάρι χτύπησε σοβαρά το σαγόνι του, ενώ ο ΝτιΚάπριο τραυμάτισε τον ώμο του.

- Ο Κάμερον ταξίδεψε ο ίδιος μέχρι τον βυθισμένο Τιτανικό. Κατέληξε να περάσει περισσότερο χρόνο στο πλοίο, από αυτόν των πραγματικών επιβατών του.

Παρασκευή Γιουβανάκη
*το άρθρο βρίσκεται και στο http://www.cinemag.gr/

Persepolis - αφιέρωμα.

Σκηνοθεσία: Marjane Satrapi, Vincent Paronnaud 

Το είχα δει για πρώτη φορά όταν ήμουν ακόμη 19 χρονών. Έκτοτε, το βλέπω σχεδόν κάθε χρόνο για μια φορά τουλάχιστον. Τo αγάπησα από την πρώτη κιόλας προβολή.

Αρχικά να πούμε πως είναι βασισμένο στο αυτοβιογραφικό κόμικ της Ιρανής Marjane Satrapi και παρακολουθεί τη γέννηση του νέου Ιράν μέσα από τα μάτια ενός μικρού κοριτσιού. Eίναι γυρισμένο σε ασπρόμαυρο σχέδιο, όπως ακριβώς και το κόμικ. Είναι πρωτότυπη ιστορία ενηλικίωσης, που παράλληλα θίγει θέματα όπως η ξενοφοβία, η απάνθρωπη θέσης της γυναίκας στην Ανατολή, το θάρρος και η σημασία του να μπορείς να ξεχωρίζεις.

Κεντρικός χαρακτήρας, μια άκρως θαρραλέα κοπέλα η οποία παλεύει να ακουστεί με τους δικούς της τρόπους σε μια χώρα που έχει ξεχάσει τι σημαίνει "Ανθρώπινα Δικαιώματα". Το μόνο σίγουρο είναι πως την θαυμάζεις για τα κότσια της.

Πρόκειται για ένα κοινωνικοπολιτικό φιλμ κινουμένων σχεδίων με γνήσιο και έξυπνο χιούμορ, που είχε προταθεί  για Όσκαρ αλλά και για πολλά ακόμη βραβεία, ενώ πολεμήθηκε από τις κυβερνήσεις των Ιράν και Ταυλάνδης -το πρώτο δε, έκοψε έξι (!!!) σκηνές από το σύνολο και μόνο έτσι επέτρεψε την προβολή του!

Ενδιαφέρον παρουσιάζει το ότι τα κακώς κείμενα της κοινωνίας απεικονίζονται με καυστικό χιούμορ και όχι με μελοδραματικό ύφος. Αυτό το χαρακτηριστικό σε συνδυασμό με το γενονός ότι αυτοσυστήνεται με έναν υπόγειο σουρεαλισμό και αυτοσαρκάζεται ασταμάτητα, καθιστά το "Persepolis" ικανότατο να επικοινωνήσει με όλον τον κόσμο σε ολόκληρη την Γη. 

Εν ολίγοις, η ανατολίτικη στωικότητα στην αφήγηση του σεναρίου παντρεύεται με τη στακάτη ροκ οπτική στην εικονογράφηση με αποτέλεσμα ένα χρονικό γεμάτο ειλικρίνεια και αποφασιστικότητα.

Ένα φιλμικό κείμενο γεμάτο ενέγειες προς μίμηση διότι μόνο με θάρρος και αποφασιστικότητα έρχονται οι αλλαγές προς το καλύτερο!

Υ.Γ Ο τίτλος αποτελεί αναφορά στην ιστορική Περσέπολη.

Παρασκευή Γιουβανάκη

Οι δέκα ταινίες που αγάπησα (και θα αγαπώ) από την δεκαετία που μόλις ολοκληρώθηκε.

Καλή Χρονιά σε όλους και σε όλες! Μόλις ολοκληρώθηκε ένας χρόνος αλλά και μία ολόκληρη δεκαετία. Μία δεκαετία με άπειρες αναμνήσεις μα και ταινίες, φυσικά. Θα ήτανε άδικο λοιπόν, να μην αφιέρωνα λίγο χρόνο για τα φιλμ τα οποία με άγγιξαν  (και συνεχίζουν) μέσα από αυτή τη δεκαετία.  
Μετά από αρκετή σκέψη για την τελική 10αδα, ιδού οι ταινίες που αγάπησα:

Νούμερο 10: Shoplifters του Hirokazu Kore-eda

Δεν θα ξεχάσω ποτέ: Την ανατριχίλα που μου προκάλεσε o μονόλογος της πρωταγωνίστριας στην σκηνή της ανάκρισης, όπου εκφράζει την εκδοχή της για την έννοια της  μητρότητας-μητέρα δεν είναι μόνο αυτή γεννά αλλά και εκείνη που μεγαλώνει το παιδί.


Νούμερο 9: The Lobster του Γιώργου Λάνθιμου

Δεν θα ξεχάσω ποτέ: Την ατάκα "We dance alone. That's why we only play electronic music."


Νούμερο 8: La La Land του Damien Chazelle

 Δεν θα ξεχάσω ποτέ: Την εναρκτήρια σεκάνς.


Νούμερο 7: Moonlight του Barry Jenkins

Δεν θα ξεχάσω ποτέ: Την ατάκα "You are the only man that's ever touched me."


Νούμερο 6: Crimson Peak του Guillermo del Toro

Δεν θα ξεχάσω ποτέ: Tην απίστευτα όμορφα σκηνοθετημένη σκηνή όπου η Εdith συναντά το φάντασμα του Thomas και τελικά απομακρύνεται από το Crimson Peak...


Νούμερο 5: XENIA του Πάνου Κούτρα

Δεν θα ξεχάσω ποτέ: "Rumore Rumoreeee"

Νούμερο 4: The Handmaiden του Chan-wook Park

Δεν θα ξεχάσω ποτέ: Tα επιβλητικά τράβελλινγκ της κάμερας και το soundtrack.


Νούμερο 3: Arrival του Denis Villeneuve 

Δεν θα ξεχάσω ποτέ: Την σκηνή της συνάντησης με το Άγνωστο και (φυσικά) το soundtrack.


Νούμερο 2: Call me by your name του Luca Guadagnino

Δεν θα ξεχάσω ποτέ: Οι σκηνές όπου ακούγεται το "Love my Way" των Psycedelic Furs και το τελευταίο μονοπλάνο....


Νούμερο 1: Carol του Todd Haynes

Δεν θα ξεχάσω ποτέ: Tην τελευταία σκηνή. Τα βλέμματα.

υ.γ. ε τελικά δεν γίνεται να περιοριστώ μόνο σε 10, οπότε:

+ Τhe Florida Project του Sean Baker
Δεν θα ξεχάσω ποτέ: Tο ουράνιο τόξο ως μεταφορά της ελπίδας.

+ Drive του Nicolas Winding Refn
Δεν θα ξεχάσω ποτέ: Το (επιτέλους!) φιλί στο ασανσέρ και την σκηνή της βόλτας με το αμάξι όπου ακούγεται το κομμάτι "A Real Hero".

Παρασκευή Γιουβανάκη

Oι δέκα καλύτερες ταινίες του 2018.

10. Η Διαδοχή (Hereditary) 
σε σκηνοθεσία και σενάριο Ari Aster.

Νοσηρό ντεμπούτο του Ari Aster που μεταμορφώνει ένα στιβαρό οικογενειακό δράμα σε ένα, το λιγότερο, επιβλητικό φιλμ τρόμου. Η πρωταγωνίστρια Toni Collette, δίνει δίχως αμφιβολία μία από τις καλύτερες ερμηνείες της κινηματογραφικής χρονιάς.




9. You Were Never Really Here
σε σκηνοθεσία και σενάριο Lynne Ramsay.
Mια σχεδόν αφόρητα έντονη 90-λεπτη ταινία, δίχως στιγμή πλατιασμού αφού η Ramsay δεν σου δίνει ούτε ένα δευτερόλεπτο για να αναπνεύσεις. Απακαλύπτει τα κενά που οι περιθωριοποιημένοι άνθρωποι προσπαθούν να καλήψουν σε αυτόν εδώ τον αινιγματικό και κακό κόσμο. 




8. Lady Bird  
σε σκηνοθεσία και σενάριο Greta Gerwig.

«Θα ήθελα πολύ να σου αρέσω», λέει η κόρη. «Φυσικά και σ’ αγαπάω», απαντά η μαμά της. «Ναι, αλλά σου αρέσω;», ρωτάει η κόρη. «Απλά θέλω να γίνεις η καλύτερη δυνατή εκδοχή του εαυτού σου», εξηγεί η μαμά. «Και τι γίνεται αν αυτή είναι η καλύτερη δυνατή εκδοχή;», αναρωτιέται η νεαρή. Με μια γκριμάτσα αποδοκιμαστική του στυλ «Έλα τώρα», κλείνει την κουβέντα η μαμά... 
Μήπως ταυτιστήκατε;
Το σκηνοθετικό ντεπούτο της Greta Gerwig αποτελεί αναμφισβήτητα ένα αληθοφανές, συγκινητικό πορτρέτο της γλυκόπικρης εφηβείας και κυρίως της ανεπανάληπτης εμπειρίας του λάθους.


7. Phantom Thread
σε σκηνοθεσία και σενάριο Paul Thomas Anderson.

Όταν ο Reynolds είναι άρρωστος, φαντάζεται τη μητέρα του να στέκεται άκαμπτα με το νυφικό που έραψε γι 'αυτήν, σε έναν τοίχο δίπλα στην πόρτα της κρεβατοκάμαράς του. 
“Are you here? Are you always here? I miss you. I think about you all the time.”, αναρωτιέται. Αυτός είναι ο κεντρικός κόμβος του έργου, που δείχνει ένα μυστήριο που κανένας-καμία από εμας ίσως να μην μπορέσει ποτέ να λύσει, μια ειλικρινή έκφραση ελπίδας μέσα στη μοναξιά από την οποία προσπαθούμε να ξεφύγουμε, ενώ την ίδια στιγμή αρνούμαστε να αγαπήσουμε ο ένας τον άλλον.

6. The Shape of Water σε σκηνοθεσία και σενάριο Guillermo del Toro.
Η νεαρή κοπέλα προσπαθεί να σώσει την αγάπη της βάζοντας τα με θεοποιημένες "αυθεντίες" και δαίμονες. Μέσα από αυτή τη φαινομενικά άνιση μάχη, θα κερδίσουν η ανθρωπιά και η συμπόνια. Ένα ενήλικο παραμύθι που μας προτρέπει να αγαπήσουμε και αν μη τι άλλο, να μην φοβόμαστε το κάθε τι διαφορετικό. Όσοι-ες από εμάς γνωρίζουμε το έργο του Guillermo del Toro, δεν περιμέναμε τίποτα λιγότερο. Ειλικρινά. 

5. The Post: Απαγορευμένα 
Μυστικά 
Σκηνοθεσία: Steven Spielberg
Σενάριο: Liz Hannah, Josh Singer

Το «The Post» είναι η πρώτη ταινία του συγκεκριμένου δημιουργού που φανερώνει τόσο έντονα τις πολιτικές και κοινωνικές του ανησυχίες καθώς εντοπίζεται η δυσφορία του τόσο για τον σύγχρονο πολιτικό κόσμο της χώρας του όσο και για την αναπαράσταση και θέση των φύλων.


4. Three Billboards Outside Ebbing, Missouri
Σκηνοθεσία και Σενάριο: Martin McDonagh

To "Three Billboards Outside Ebbing, Missouri" είναι μια από αυτές τις πραγματικά σπάνιες ταινίες που χωρίς να προσπαθούν με τρόπο χειραγωγικό, γίνονται άκρως εμπνευσμένες. Δυνατό, με μία από τις πιο ανατριχιαστικές στιγμές που έχουμε παρακολουθήσει ποτέ-αυτή της εξομολόγησης: «Η κόρη μου βιάστηκε και κάηκε πριν επτά μήνες. Η τοπική αστυνομία προτιμά να βασανίζει μαύρους παρά να εξιχνιάζει εγκλήματα».

3. Annihilation σε σκηνοθεσία και σενάριο Alex Garland.
Το "Annihilation" μας μιλά με τον δικό του πρωτότυπο τρόπο για την αυτοκαταστροφή, τη βιολογική εξέλιξη, την συν-εξάρτηση και όλα εκείνα που μας φοβίζουν περισσότερο. Είναι μία από τις καλύτερες sci-fi ταινίες των τελευταίων χρόνων που αφορά εξολοκλήρου τον ίδιο τον άνθρωπο και που σίγουρα θα παραμείνει στο μυαλό μας για αρκετό καιρό.
Ένα φιλμικό κείμενο που θα αφήσει διαφορετική ερμηνεία και σημασία στον κάθε θεατή ξεχωριστά. 



2. Call me by your Name 

Σκηνοθεσία: Luca Guadagnino
Σενάριο: James Ivory
Με φόντο τη λουσμένη από φως καλοκαιρινή ιταλική εξοχή και ένα ονειρικό εξοχικό σπίτι (μέρος που ευχόμαστε να ζούσαμε για πάντα!) το φιλμ εκφράζει με οικουμενική ευαισθησία την ιδέα του να αφήνεσαι στον έρωτα και στην ομορφιά του, ακόμα κι αν αυτό έχει ως αποτέλεσμα τον πόνο. Ρισκάρεις. Θέλεις να το ζήσεις όπως και να'χει.

1. Shoplifters 

σε σκηνοθεσία και σενάριο Hirokazu Koreeda.
Πως ορίζεται η οικογένεια; Ποια γυναίκα έχει το δικαίωμα να θεωρείται η πραγματική μητέρα ενός παιδιού; To τελευταίο μισάωρο του "Shoplifters" είναι μία από τις πιο δυνατές, συναισθηματικές κινηματογραφήσεις που έχουμε δει. Η δεξιοτεχνία του σκηνοθέτη και οι υπέροχες ερμηνείες του εκπληκτικού cast προσφέρουν μία άκρως νατουραλιστική αφήγηση.


Ειδική μνεία:
-Πρόσωπα & Ιστορίες (Faces Places) 
σε σκηνοθεσία και σενάριο JR και Agnès Varda

-Roma 
σε σκηνοθεσία και σενάριο Alfonso Cuarón

Παρασκευή Γιουβανάκη