Πέμπτη 14 Ιανουαρίου 2016

Νοτιάς, κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Τάσος Μπουλμέτης
Πρωταγωνιστούν: Γιάννης Νιάρρος, Θέμης Πάνου, Μαρία Καλλιμάνη, Ταξιάρχης Χάνος, Αργύρης Ξάφης, Ερρίκος Λίτσης, Όμηρος Πουλάκης


Η «Πολίτικη Κουζίνα" έχει χαρακτεί στην ιστορία του Ελληνικού Κινηματογράφου ως η πιο εμπορική ταινία της τελευταίας εικοσαετίας
και η αλήθεια είναι ότι χαράχτηκε και στις καρδιές πολλών Ελλήνων θεατών. Ο Τάσος Μπουλμέτης, δώδεκα χρόνια μετά την τεράστια αυτή επιτυχία, παρουσιάζει τη νέα του δημιουργία, με τον παραπλανητικό τίτλο, "Νοτιάς". Αντικρύζοντας το πρώτο κιόλας πλάνο του "Νοτιά", καταλαβαίνεις ποιος είναι ο σκηνοθέτης του δίνοντας του έτσι τον χαρακτήρα μιας γνήσιας ταινίας δημιουργού. Ο σκηνοθέτης έχει υπογράψει και το σενάριο, όπου συναντώνται και αυτοβιογραφικές πινελιές. Η γοητεία που περικλείει την οθόνη είναι απερίγραπτη...


Από τη μέρα που εμφανίζονται στον Σταύρο οι πρώτες ερωτικές ανησυχίες φουντώνει και η επιθυμία του να λέει ιστορίες με ένα δικό του, ανατρεπτικό, τρόπο. Οι ταραχώδεις, αλλά και ταυτόχρονα πολλά υποσχόμενες για την Ελλάδα, δεκαετίες του ‘60,’70 και ‘80 πυροδοτούν τη φαντασία του ασταμάτητα. Στο ταξίδι από την εφηβεία προς την ενηλικίωση, για να κατακτήσει αυτά που ποθεί, θα σκαρφιστεί ιστορίες για αρχαίους μύθους, μακρινά ταξίδια και όμορφες γυναίκες. Όταν έρθει αντιμέτωπος με την πραγματικότητα, θα κάνει τις ιστορίες του εικόνες, και θα ανακαλύψει τον εαυτό του.

Φυσικά ο "Νοτιάς" δεν θα ήταν τόσο γοητευτικός δίχως την εξαιρετική δουλειά της φωτογραφίας, της σκηνογραφίας και της ενδυματολογίας.
Και έχει σημειωθεί όντως σοβαρή δουλειά σε αυτούς τους τομείς, στο πως να απεικονιστεί πειστικότατα η Ελλάδα του τότε (κουστούμια, χτενίσματα, εξωτερικοί χώροι, τρόποι συμπεριφοράς) που φαίνεται να έχουν παραμεληθεί άλλοι, εξίσου σημαντικοί, όπως αυτός του σεναρίου.
Το σενάριο, μπολιασμένο όπως είναι με μικρές και έξυπνες δόσεις χιούμορ, πολιτικού (κυρίως) και κοινωνικού περιεχομένου, παραμένει ως επί το πλείστον ευχάριστο. Όσο ευχάριστο και ψυχαγωγικό αν είναι, δεν καταφέρνει να καλύψει το κενό  που (δυστυχώς) διακρίνεται και αυτό δεν είναι άλλο από την απουσία της απαιτούμενης εμβάθυνσης των κεντρικών χαρακτήρων.

Τον λιγομίλητο-"σιγανό ποταμάκι" ήρωα Σταύρο, που μεγαλώνει σε μια Ελλάδα των σημαδιακών δεκαετιών '60, '70 και '80, για τον οποίο χτίζεται όλη η ιστορία-μυθολογία, ίσως τον συμπαθήσεις ίσως και όχι. Αλλά ίσως και να τον περάσεις στα αδιάφορα καθώς δεν φαίνεται να είναι τοποθετημένος πάνω σε γερά θεμέλια ώστε να ταυτιστείς έστω και λίγο μαζί του. Ενδέχεται μάλιστα, να σου αφήσει μια άνοστη και αδιάφορη γεύση ο εγωκεντρισμός του που πηγάζει σίγουρα από την ασταμάτητη ονειροπόληση του. 

Το soundtrack είναι ένας βασικός παράγοντας δημιουργίας της νοσταλγικής και γοητευτικής ατμόσφαιρας που περιτυλίγει όλη την ταινία. Η Ευανθία Ρεμπούτσικα (όνομα-ποιοτική εγγύηση), αναλαμβάνει για ακόμη μια φορά τη μουσική επένδυση σε ταινία του σκηνοθέτη Τάσου Μπουλμέτη και δημιουργεί ένα πανέμορφο ηχητικό σύμπαν. Η μουσική της θα σου μείνει καρφωμένη στο μυαλό για πολύ καιρό μετά την προβολή, όπως ακριβώς συνέβη και με την ανεπανάληπτη ηχητική ομορφιά της "Πολίτικης Κουζίνας".
Ένα soundtrack που αξίζει μια θέση στη δισκοθήκη μας.

Το σίγουρο είναι πως ο "Νοτιάς" φυσάει δυνατά, νοσταλγία και αισιοδοξία. 

Βαθμολογία 3/5
Παρασκευή Γιουβανάκη

Rams, κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία/ Σενάριο: Grímur Hákonarson
Πρωταγωνιστούν:  Sigurður Sigurjónsson, Theodór Júlíusson, Charlotte Bøving

Ένα απροσδόκητο διαμάντι που σε παίρνει στην αγκαλιά του, σε κρατά γερά και σφικτά και σου διηγείται την ιστορία του με έναν τρόπο, πέρα για πέρα ανθρώπινο, και έτσι μπολιασμένο με πετυχημένο μαύρο χιούμορ όπως είναι, μπορεί να θεωρηθεί μια καθορόαιμη σκανδιναβική ταινία που σέβεται τον εαυτό της. Η ταινία βραβεύτηκε με τον Χρυσό Αλέξανδρο στο πρόσφατο φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης αλλά και με το βραβείο "Ένα Κάποιο Βλέμμα" στις Κάννες.

Σε μια απομακρυσμένη κοιλάδα στην Ισλανδία, ο Γκάμι και ο Κίντι, δύο αδέλφια που ζουν δίπλα-δίπλα, μοιράζονται την ίδια γη και έχουν παρόμοιο τρόπο ζωής, έχουν να μιλήσουν 40 χρόνια! Τα πρόβατα που έχουν κληρονομήσει θεωρούνται από τα σημαντικότερα είδη ζώου της περιοχής κι εκείνοι έχουν βραβευθεί πολλές φορές για τα κριάρια τους, που έλκουν μια μακρινή, αρχαία καταγωγή. Όταν μια θανατηφόρα ασθένεια προσβάλει τα πρόβατα του Κίντι και εξαπλώνεται στην περιοχή ως ιός, οι αρχές αποφασίζουν να θανατωθούν όλα τα πρόβατα της κοιλάδας ώστε να σταματήσει εκεί η απειλή...


Ο Grímur Hákonarson είναι ο δημιουργός ετούτης της ιστορίας που μιλά για δύο πεισμωμένα, ηλικιωμένα πλέον, αδέρφια που έρχονται ξανά κοντά μετά από 40 χρόνια. Η καταγωγή του σκηνοθέτη από αυτές τις βόρειες, παγωμένες χώρες, έπαιξε σημαντικό ρόλο στο στήσιμο των "Δεσμών" το οποίο πραγματοποιήθηκε με απλά κινηματογραφικά υλικά. Η σκανδιναβική ατμόσφαιρα επεκτείνεται σε όλο το έργο με μια φωτογραφία που δεν αποχωρεί ποτέ από την παγωμένη χώρα του Ισλανδικού Βορρά. Την ιστορία των δύο αδερφών που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στην εκτροφή κριαριών, την παρακολουθούμε κυρίως μέσα από την οπτική του ενός από τους δύο. Δύο χαρακτήρες, χαντακομμένοι στην ξεροκεφαλιά τους και παραδομένοι στο έλεος της, τόσο αυτοί όσο και οι υπόλοιποι κάτοικοι της περιοχής, προσπαθούν να επιβιώσουν μετά τραγικό γεγονός που κάνει την εμφάνισή του. Οι δύο κεντρικοί ρόλοι ερμηνεύονται εξαίσια από τους δύο πρωταγωνιστές, Sigurður Sigurjónsson και Theodór Júlíusson.

Το σενάριο, με στόχο να παραμείνει πιστό στη σοβαρότητα του θέματος και να αποφύγει τους μελοδραματισμούς, αγγίζει την χαοτικότητα των ανθρώπινων σχέσεων αλλά και τη σχέση του ανθρώπου που μπορεί δημιουργήσει με τα ζώα-φύση. 
Η κορύφωση έρχεται ομαλά στην σπαρακτική τελευταία σκηνή όπου άνθρωπος και φύση γίνονται το απόλυτο ένα.

Ένα φιλμικό κείμενο που όπως λέει και ο δημιουργός της "Μας αφορά όλους" καθώς όλοι είμαστε δέσμιοι αίματος.

Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 3.5/5

Κυριακή 10 Ιανουαρίου 2016

The Hateful Eight κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία/Σενάριο: Quentin Tarantino

Ηθοποιοί: Samuel L. Jackson, Jennifer Jason Leigh, Kurt Russell, Tim Roth, Michael Madsen, Bruce Dern

Ένα φιλμ που φωνάζει από μακριά ποιος είναι ο πατέρας του. Ο σκηνοθέτης που συγκεντρώνει επιτυχημένα στοιχεία από μια ποικιλία κινηματογραφικών ειδών, μας παρουσιάζει το όγδοο κατά σειρά παιδί του, (έξυπνο λογοπαίγνιο με τον τίτλο), ταραντινικά αιματοβαμμένο, που μεγαλώνει σιγά σιγά και αποπνικτικά μέσα σε ένα παγωμένο δωμάτιο.
Το καλύτερο; Το όγδοο παιδί γεννήθηκε σε φιλμ 70 mm με συνδυασμό τους μοναδικής αισθητικής, αναμορφικούς φακούς Panavision (πλέον θεωρούνται κλασικοί) και εδώ, χαρίζουν πλούσια σε "άσπρη" ομορφιά σινεμασκόπ πλάνα.
Μια τεχνική, που είχε χρόνια να φανεί στη μεγάλη οθόνη-συγκεκριμένα από τις δεκαετίες '50-'60. 

Πάντα ανήσυχος σαν κινηματογραφιστής, αυτή τη φορά πλάθει ένα παραμύθι με σύγχρονες αναφορές και έναν βαθύτατα κοινωνικό προβληματισμό, στο οποίο πρωταγωνιστούν οχτώ (και παραπάνω) όχι και τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους, τύποι. To πρόσφατο ρατσιστικό συμβάν που σημειώθηκε αυτή τη φορά στην πόλη του Σικάγο, φαίνεται να είναι καρφωμένο στο σεναριακό του νου, καθώς συνδέεται έμμεσα και άμεσα με την επικαιρότητα του φιλμ.


Έξι ή οχτώ ή δώδεκα χρόνια μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο, μία άμαξα διασχίζει σαν αστραπή το χειμωνιάτικο τοπίο του Ουαϊόμινγκ. Οι επιβάτες, ο κυνηγός επικηρυγμένων Τζον Ρουθ  και η «Κρατούμενη» Ντέιζι Ντόμεργκιου, πηγαίνουν στην πόλη Red Rock, όπου ο Ρουθ, γνωστός στα μέρη αυτά ως ο «Κρεμάλας», σκοπεύει να φέρει την Ντόμεργκιου ενώπιον της δικαιοσύνης. Στο δρόμο, συναντούν δύο ξένους: τον ταγματάρχη Μαρκίς Ουόρεν, έναν μαύρο πρώην στρατιώτη του στρατού των Βορείων που πλέον έχει γίνει διαβόητος «Κυνηγός Κεφαλών», και τον Κρις Μάνιξ, έναν Νότιο αντάρτη που υποστηρίζει ότι είναι ο νέος «Σερίφης» της πόλης.

Οι μακροσκελείς διάλογοι που τρέχουν σαν ποτάμι σε όλο το μήκος του σεναρίου, έχουν σταράτη γλώσσα ενώ πετούν έξυπνα υπονοούμενα αναφερόμενα στις τότε φυλετικές διακρίσεις, που δυστυχώς καλά κρατούν ακόμη.

Το σενάριο στηρίζεται εξ ολοκλήρου στους ηθοποιούς. Οχτώ εκπληκτικοί ηθοποιοί. Ξεχωρίζουν, ο Samuel L. Jackson που βασίζει την ερμηνευτική του εμφάνιση στο τρομερό του βλέμμα και δίνει μία από τις καλύτερες μέχρι τώρα ερμηνείες του (ειλικρινά δεν μπορούμε να σκεφτούμε άλλον ηθοποιό στη θέση του) και η Jennifer Jason Leigh ως «Κρατούμενη» Ντέιζι Ντόμεργκιου, που δεν φοβάται τίποτα απολύτως και μάλλον για αυτό τον λόγο "τις τρώει" συνεχώς από την ανδροκρατούμενη παρέα. Ευχάριστος είναι και ο Tim Roth υιοθετώντας μια υποκριτική μανιέρα που θυμίζει τον αξέχαστο "κακό" Christoph Waltz.
Το ενδιαφέρον για την εξέλιξη της ιστορίας των μη συμπαθητικών ηρώων, δυναμώνει όταν μετά τα μισά, μια αλά Αγκάθα Κρίστι ατμόσφαιρα δημιουργείται (ποιος σκότωσε ποιον;) και με εμβόλιμα flashbacks (συνηθισμένη τεχνική αφήγησης στα έργα του) γινόμαστε μάρτυρες γεγονότων που κόβουν μαχαίρι τα προηγούμενα γελάκια που μας προκάλεσε το ιδιαίτερο χιούμορ του Tarantino δια στόματος των ηρώων του.

Και υπάρχει και η μουσική. Μία διόλου τυχαία επιλογή συνθέτη. Ο θρυλικός Ennio Moricone δημιουργεί ένα original score γεμάτο μυστήριο και απειλητικούς ηχοχρωματισμούς. Μυστήριο και απειλή είναι τα δύο χαρακτηριστικά στοιχεία των οχτώ πρωταγωνιστών. Ένα soundtrαck υψηλών προδιαγραφών που  συγκεντρώνει όλο τον εσωτερικό χαοτισμό του φιλμ μέσα σε ένα ηχητικό πανδαιμόνιο και αποτελεί ξεκάθαρα ένα από τα δυνατότερα κομμάτια των "Μισητών".

Υπάρχει όμως και το αρνητικό κομμάτι. Αρκετοί θεατές ενδέχεται να μην καταφέρουν να ανεχθούν και αντίθετα, να κουραστούν με την μεγάλη διάρκεια των "Μισητών".

Y.Γ. Ας μην ξεχνάμε πως οι λόγοι του δημιουργού για να παραδώσει τρεις ώρες οπτικοακουστικό υλικό, είναι (και) προσωπικοί, όπως ισχύει και για κάθε δημιουργό. 

Βαθμολογία 3.5/5
Παρασκευή Γιουβανάκη

Τετάρτη 30 Δεκεμβρίου 2015

Top 10: The Best Movies of 2015

10. Crimson Peak 
Σκοτεινό, αιματοβαμμένο γοτθικό ρομάντζο, που δεν σε αφήνει σε ησυχία ακόμη και μετά, που έχεις πλέον φύγει από την αίθουσα. Ένα ακόμη φιλμικό κείμενο, πιστό στην οραματική σκηνοθετική φύση του Del Toro που αποτελεί φόρο τιμής στο είδος ταινιών με στοιχειωμένα σπίτια.

9. Gett: The Trial of Viviane Amsalem 

Ούτε μια στιγμή δεν γίνεται κουραστική η πλοκή του που περιορίζεται σε ολιγάριθμα πρόσωπα και μακροσκελείς διαλόγους, ή το γεγονός ότι είναι γυρισμένη εξ'ολοκλήρου στον κλειστό χώρο του θρησκευτικού δικαστηρίου. 
Σε κουράζει όμως η βλακεία των ανθρώπων, που πηγάζει και από έναν εγωισμό που δεν αφήνει το μυαλό να αναπνεύσει.
Συγκλονιστικό φιλμ. Ουμανιστικό, αληθινό. Μπουνιά στο απάνθρωπο σύστημα συμπεριφοράς εναντίον των γυναικείων δικαιωμάτων που επικρατεί μέχρι και σήμερα. 


8. Tangerines/Mandariinid 
Το «Tangerines» είναι μια καθαρά αντιπολεμική ταινία, επίκαιρη όσο ποτέ, γεμάτη ανθρωπιά και αμείωτο θάρρος που έφερε μάλιστα για πρώτη φορά την Εσθονία υποψήφια για Όσκαρ στην κατηγορία καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. 
Συγκλονίζει με την πλοκή του ενώ καταφέρνει να σε μαγνητίσει με την απλότητά του.



7. Ex Machina
Ήταν η κινηματογραφική έκπληξη της χρονιάς. 

Το σενάριο του sci-fi θρίλερ, χρησιμοποιεί τους χαρακτήρες για τη διερεύνηση θεμελιωδών ανθρώπινων και ψυχολογικών θεμάτων, αποφεύγει τον εύκολο (σεναριακό) δρόμο και παραδίδει έναν φιλμ γεμάτο κοινωνικό προβληματισμό.


6. Inside Out
Μοναδικό. Απερίγραπτα συγκινητικό, αριστουργηματικά δομημένο, με τα στοιχεία-όπλα που μόνο η Pixar γνωρίζει πολύ καλά πως να μεταχειρίζεται ώστε οι "παιδικές" ταινίες να μην απευθύνονται και να μην γοητεύουν μονάχα τις παιδικές ηλικίες.



5. The Lobster
Το αλληγορικό φιλμ του Γιώργου Λάνθινου, μας βάζει να σκεφτούμε και δίχως ιδιαίτερα δυσκολία, να καταλήξουμε πως ζούμε και θα ζούμε σε μια κοινωνία που μας σκλαβώνει με ηλίθιους κανόνες και στερεότυπα για το πως να χτίσουμε τη ζωή μας, πολλές φορές "για το καλό μας". 
Και κάπως έτσι οδηγηθήκαμε στο να είμαστε ολοένα και πιο ατομικιστές, σταρχιδιστές και στη δημιουργία λυκοφιλιών.

4. Timbuktu 
Με μια άκρως επίκαιρη υπόθεση, ταράζει και εύλογα προβληματίζει.
Δολοφονικές πράξεις και εγκληματικές λογικές, στο όνομα της θρησκείας.
Το λυρικό και υπόκωφο δράμα του Abderrahmane Sissako, που είναι στηριγμένο σε αληθινά γεγονότα, έκλεψε τις εντυπώσεις της κινηματογραφικής χρονιάς του '15.




3. Leviathan
Πολιτική παραβολή και σκληρό δράμα, με κέντρο τη σύγχρονη Ρωσία. Ειρωνική όσο είναι απαραίτητο, αποτελεί εξ' ολοκλήρου μια αυστηρή κριτική για την κάθε μορφή εξουσίας και κερδίζει τον θαυμασμό και τον προβληματισμό (μακάρι) των θεατών. 
Είναι αναμφισβήτητα ένα κινηματογραφικό διαμάντι και ένα από τα πιο επίκαιρα έργα της χρονιάς. 
Η κοινωνία της Ρωσίας, δεν είναι δυστυχώς η μοναδική που βασανίζεται από μια εξουσία της διαφθοράς.


2. Mad Max: Fury Road
Η πιο ξεσηκωτική ταινία εδώ και χρόνια. Δύο ταραχώδεις ολόκληρες ώρες.
Δύο ώρες γεμάτες εντυπωσιακότατο οπτικό υλικό, συνδυασμένο πανέξυπνα με το κοινωνικό περιεχόμενο του σεναρίου. Εδώ συναντάμε και το καλύτερο soundtrack της χρονιάς.
Η ξέφρενη, δυνατή μουσική από τον Junkie XL, σε αρπάζει από τα αφτιά και σε κάνει να μην θέλεις να ακούς τίποτα άλλο για δύο ώρες παρά μόνο αυτήν, ενώ η διεύθυνση φωτογραφίας, μαγεύει και μεγαλώνει το μυστήριο και τον κίνδυνο που κρύβει η έρημος της Κοιλάδας της Σιωπής. 

Εσύ ο ανυποψίαστος θεατής, νιώθεις πως έχεις βυθιστεί σε βούρκο και δεν υπάρχει σωτηρία. 


1. Carol
Απέσπασε διθυραμβικές κριτικές όπου και αν προβλήθηκε και όχι άδικα.
Μας χάρισε την ομορφότερη ερωτική σκηνή της χρονιάς,αλλά και των τελευταίων χρόνων.
Αξίζει να έχει μία θέση ανάμεσα στις καλύτερες αλλά και την πρωτιά σε πολλές κινηματογραφικές λίστες παγκοσμίως, όπως άλλωστε και συμβαίνει.
Ύμνος για τον έρωτα και την ελευθερία, με συγκλονιστικές ερμηνείες από το πρωταγωνιστικό δίδυμο, μοναδική φωτογραφία και γνήσια σκηνοθετική λογική που πάνω από όλα σέβεται τους χαρακτήρες της.
Μια ταινία που σε προτρέπει να ζήσεις τον έρωτα. 



*Ειδική αναφορά: The Tribe (2014), σκηνοθεσία Miroslav Slaboshpitsky.


Παρασκευή Γιουβανάκη

The Little Prince, κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Mark Osborne
Ηθοποιοί: Rachel McAdams, Mackenzie Foy, James Franco, Marion Cotillard, Benicio Del Toro

Για πρώτη φορά διασκευάζεται η λατρεμένη για αμέτρητους-ες ανά τον κόσμο, ιστορία του Μικρού Πρίγκηπα, στη μεγάλη οθόνη. 
Τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Mark Osborne, σκηνοθέτης του αξιολάτρευτου "Kung-Fu Panda",
που αποφάσισε να πραγματοποιήσει τη μεταφορά αυτή μέσα από έναν άκρως επιτηχημένο και γοητευτικό συνδυασμό 
computer animation και stop-motion animation, μία επιλογή που μας βουτά για τα καλά στον ονειρικό κόσμο του Μικρού Πρίγκιπα και όχι μόνο.

Πρωταγωνίστρια είναι το Μικρό Κορίτσι, που η αγχωτική μητέρα του το προορίζει για το καλύτερο κολλέγιο της πόλης. Μόνη του διέξοδος είναι ο εκκεντρικός και καλόκαρδος γείτονας, ο Αεροπόρος, που την ξεναγεί σε έναν εκπληκτικό κόσμο όπου όλα είναι πιθανά. Έναν κόσμο που ο ίδιος γνώρισε πριν καιρό από τον Μικρό Πρίγκιπα. Εκεί ξεκινά το μαγικό και συναισθηματικό ταξίδι του στο σύμπαν του Μικρού Πρίγκιπα. Εκεί ανακαλύπτει ξανά την παιδικότητα του και πως η ουσία είναι αόρατη στα μάτια.

Η δύο κόσμοι που πλαισιώνουν την ιστορία της ταινίας, ο πανέμορφος, χειροποίητος κόσμος που δημιούργησε ο Αντουάν ντε Σεντ Εξιπερί και αυτός του σύγχρονου καιρού στον οποίο ζει η μικρή ηρωίδα, αναδεικνύονται με την τεχνοτροπία της χαρτοκοπτικής και του stop-motion και την τεχνική του σύγχρονου animation, αντίστοιχα, στοιχείο που προσφέρει στο φιλμ πολλά εύσημα. Οι φωνές των επιλεγμένων αγγλόφωνων ηθοποιών είναι ένα ακόμη θετικό του δημιουργήματος καθώς ταιριάζουν απόλυτα με το πνεύμα της πρωτότυπης ιστορίας του μικρού ήρωα.

Ενδέχεται όμως σε μερικούς θεατές να λείψει εκείνη η ελευθερία που δίνουν οι σελίδες του Αντουάν ντε Σεντ Εξιπερί που αφήνει τη φαντασία μας να αποδεσμευτεί και να ταξιδέψει. 

Παρόλα αυτά, δύσκολα θα μείνουν απογοητευμένοι όσοι αγάπησαν την χάρτινη ιστορία του Μικρού Πρίγκιπα!

Βαθμολογία 3/5
Παρασκευή Γιουβανάκη