Trespass Against Us κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Adam Smith
Ηθοποιοί: Michael Fassbender, Brendan Gleeson, Lyndsey Marshal, Georgie Smith, Rory Kinnear


Δύο μεγάλα και σημαντικά ονόματα στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Το ένα μάλιστα ανήκει και σε (πλέον) ηθοποιό-σουπερ σταρ. 
Ο λόγος γίνεται για τον Michael Fassbender και τον -δεν μας αφήνει δυσαρεστημένους ποτέ, Brendan Gleeson, σε ρόλους γιου και πατέρα αντίστοιχα, τοποθετημένοι σε μια ανθρωποκεντρική ιστορία που επικεντρώνεται στον αιώνιο ανταγωνισμό μεταξύ πατέρα και γιου, στο διαχρονικό θέμα της ελεύθερης βούλησης αλλά και των προκαταλήψεων.
Oι δυο τους, αποτελούν σοβαρό (και ίσως το μοναδικό) λόγο για να παρακολουθήσεις την ταινία.
Τοποθετημένο στην ειδυλλιακή εξοχή της Αγγλίας, το "Trespass Against Us"  λειτουργεί σε πλήρη αντίθεση καθώς διαδραματίζεται στα πλαίσια μιας περιπλανώμενης κοινότητας εγκληματιών που έχουν τους δικούς τους κανόνες, ακόμα και τη δική τους διάλεκτο. 

Τρεις γενιές της διαβόητης οικογένειας Cutler ζουν παράνομα στην καταπράσινη και ειδυλλιακή εξοχή του Gloucestershire της Αγγλίας. Ο καιρός περνάει κυνηγώντας, κλέβοντας και βασανίζοντας την αστυνομία στην καρδιά της πιο ακριβής περιοχής της Μεγάλης Βρετανίας. Ο Chad (Michael Fassbender) βρίσκεται διχασμένος ανάμεσα στον σεβασμό για τον πατέρα του, τον Coldy (Brendan Gleeson) και την επιθυμία να εξασφαλίσει μια καλύτερη ζωή για τη γυναίκα του, την Kelly (Lyndsey Marshal) και τα παιδιά τους.  Όταν ο Coldy καταστρώνει σχέδιο να ληστέψει ένα αρχοντικό που βρίθει από θησαυρούς, ο Chad βρίσκεται αντιμέτωπος με μια επιλογή που μπορεί να αλλάξει τη ζωή του για πάντα. Μπορεί να ακολουθήσει την πεπατημένη και να ανταποκριθεί στο κάλεσμα του πατέρα του ως άξιος γιος και διάδοχος, ή πρέπει να σπάσει τα δεσμά και να χαράξει το δικό του μονοπάτι; 

Δύο καλοδουλεμένες και στιβαρές ερμηνείες, μαζί με αυτή της Lyndsey Marshal (η μοναδική γυναικεία ερμηνεία στο φιλμ) συγκρούονται κινηματογραφικά και σώζουν τα εμφανέστατα σεναριακά κενά. Το αρκετά ενδιαφέρον θέμα και η πολλά υποσχόμενη σκηνοθετική ιδέα δεν καταφέρνουν να φτάσουν μέχρι και τη μεγάλη οθόνη σε άρτια μορφή. Τουλάχιστον υπάρχουν οι καλογυρισμένες σκηνές καταδίωξης και για ακόμη μια φορά, οι πολύ καλές ερμηνείες.

Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 2.5/5

Alone in Berlin, κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Vincent Perez
Hθοποιοί: Emma Thompson, Daniel Bruhl, Brendan Gleeson, Mikael Persbrandt 

Εξήντα χρόνια μετά από την δημοσίευσή του, το μυθιστόρημα του Χανς Φαλάντα «Alone in Berlin/ Every Man Dies Alone», που γράφτηκε ακριβώς μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και ήταν ένα από τα πρώτα αντιναζιστικά βιβλία, έγινε παγκόσμιο μπεστ-σέλερ και κέρδισε τον χαρακτηρισμό του «σπουδαιότερου βιβλίου που γράφτηκε ποτέ για την γερμανική αντίσταση απέναντι στους Ναζί» από τον συγγραφέα και ποιητή Πρίμο Λέβι, επιζήσαντα του Ολοκαυτώματος. 

Βερολίνο, 1940. Η πόλη έχει παραλύσει από το φόβο. Ο Όττο και η Άννα Κουάνγκελ είναι ένα ζευγάρι που ζει σε ένα φτωχικό διαμέρισμα και προσπαθεί, όπως όλοι οι άλλοι, να αποφύγει τους κινδύνους της ζωής υπό την καταπιεστική ναζιστική κυβέρνηση. Όταν, όμως, ο μοναχογιός τους σκοτώνεται στο μέτωπο, η απώλεια τούς οδηγεί σε μια απίστευτη πράξη αντίστασης. Αρχίζουν να αφήνουν καρτ ποστάλ παντού στην πόλη, στις οποίες γράφουν μηνύματα ενάντια στον Χίτλερ και τους Ναζί. Αν τους πιάσουν, η εκτέλεση είναι σίγουρη.
Σύντομα, η καμπάνια τους πέφτει στην προσοχή ενός ερευνητή της Γκεστάπο και ένα φονικό παιχνίδι ξεκινά. Όμως, το παιχνίδι αυτό μόνο ενδυναμώνει την αποφασιστικότητα του Όττο και της Άννα, αλλά και την μεταξύ τους αγάπη, που φουντώνει καθώς ενώνονται στην χαμηλών τόνων αλλά βαθιά τους επανάσταση.

 

Tα δύο πολύ σημαντικά ονόματα στους πρωταγωνιστικούς ρόλους-η Emma Thompson φυσικά έχει την πρωτιά, αποτελούν κύριο λόγο για να σου κεντρίσει το ενδιαφέρον μια ταινία. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με το  "Βερολίνο". 
Δυστυχώς όμως σκηνοθεσία και  σενάριο δεν φαίνεται να κατάλαβαν την πραγματική αξία των ονομάτων που έχουν στα χέρια τους αλλά και την άκρως ενδιαφέρουσα θεματική του μυθιστορήματος. Την ηρωική ιστορία που μας μαθαίνει/εκληπαρεί νa έχουμε το θάρρος να αντισταθούμε στην απειλή, το άδικο, στο κακό.

Το φιλμ παραμένει άνευρο έως και αδιάφορο σε όλο του το μήκος ενώ θα μπορούσε κάλλιστα να παραμείνει μια απλή τηλεταινία. 
Αν το σενάριο δεν βασιζόταν σε πραγματική ιστορία ίσως και να μην μας ενθουσιάζε διόλου σαν κινηματογραφική ιδέα. 
Παράλληλα, εάν δεν είχε τα δύο αυτά ονόματα, Emma Thompson και Brendan Gleeson, δεν θα επιβιώνε με τίποτα σαν φιλμ.

Βαθμολογία 1.5/5
Παρασκευή Γιουβανάκη

Suffragette κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Sarah Gavron
Ηθοποιοί: Carey Mulligan, Helena Bonham Carter, Meryl Streep, Anne-Marie Duff, Ben Whishaw, Brendan Gleeson 

"Ο όρος σουφραζέτες χρησιμοποιήθηκε χλευαστικά από το Βρετανικό τύπο, για να περιγράψει τις ακτιβίστριες που αγωνίζονταν για το δικαίωμα ψήφου (suffrage)."  Η Ιστορία των γυναικών αυτών παίρνει για πρώτη φορά σάρκα και οστά με προορισμό τη μεγάλη οθόνη.
Πρόκειται λοιπόν για την ιστορία του κινήματος υπέρ του δικαιώματος ψήφου στις γυναίκες. Οι Σουφραζέτες δεν προέρχονταν από αριστοκρατικές τάξεις, ήταν εργαζόμενες γυναίκες που συνειδητοποίησαν ότι η ειρηνική διαμαρτυρία δεν έφερνε αποτελέσματα. Στραμμένες στη βία ως τη μόνη διέξοδο, ήταν έτοιμες να χάσουν τα πάντα στον αγώνα τους για ισότητα-τις δουλειές τους, τα σπίτια τους, τα παιδιά τους, τις ζωές τους. 

Το σενάριο αποφασίζει να διηγηθεί τα αληθινά γεγονότα των γενναίων γυναικών μέσα από την προσωπική χροιά της νεαρής Maud. Και εδώ βρίσκεται το κυριότερο μειονέκτημα της ταινίας. O αγώνας των Σουφραζετών βασίζεται σε ένα σύνολο γυναικών που κατάφεραν με νύχια και με δόντια να αλλάξουν το κατεστημένο, οπότε θα ήταν πολύ προτιμότερο να μας δινόταν ένα σύνολο σημαντικών πληροφοριών τουλάχιστον για τις επικρατέστερες και όχι μονάχα για μία από τις νεότερες και μάλιστα όταν πρόκειται για μυθοπλαστικό χαρακτήρα. Για παράδειγμα, ενώ μαθαίνουμε πως ο χαρακτήρας της Streep (Emmeline Pankhurst) αποτελεί μία από τις θεμελιακές βάσεις του αγώνα, δεν πληροφορούμαστε πλήρως για την εικόνα της ως επαναστάτρια, έτσι δεν αργεί να καταντήσει ένας χαρακτήρας-φάντασμα. 

Από το (σχεδόν) all star cast ξεχωρίζει με διαφορά η Helena Bonham Carter ενσαρκώνοντας μια από τις βασικότερες εκπροσώπους του κινήματος, την Edith Ellyn. Σε κάθε της σκηνή,  σε καθηλώνει με την σοβαρότητα και το στιβαρό της βλέμμα. Η Carrie Mulligan ερμηνεύει τον κεντρικό χαρακτήρα του σεναρίου, την νεαρή Maud, με τρόπο που φέρνει στο νου προηγούμενες της εμφανίσεις όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αποδίδει αξιόπιστα τον ρόλο. Την παράσταση κλέβει και η Anne-Marie Duff (Violet Miller) ως μία από τις βασικότερες συμμετοχές στον αγώνα, αλλά μάλλον για το λόγο του ότι παραμένει σχετικά άγνωστη σαν ηθοποιός δεν φωτογραφήθηκε και αυτή μαζί με τις υπόλοιπες τρεις για την αφίσα.

Στις πρωταγωνίστριες ενώ φιγουράρει και το όνομα "Meryl Streep", η ηθοποιός εμφανίζεται τόσο λίγο που κοντεύεις να την ξεχάσεις σαν ρόλο-πάντως στο λίγο αυτό της εμφάνισής της προσφέρει τον δυναμισμό του υποκριτικού της ταλέντου που την έχει κάνει να ξεχωρίζει εδώ και χρόνια.
Δυστυχώς, με τούτα και με κείνα, οι "Σουφραζέτες" μπαίνουν και αυτές στη λίστα με τις άνευρες ιστορικές μελοδραματικές ταινίες. Αυτό που οφείλουμε να αναγνωρίσουμε και να κρατήσουμε είναι οι ελάχιστες μεν, δυνατές σκηνές. Όπως εκείνη η ανατριχιαστική σκηνή προς το τέλος από όπου απουσιάζει ολοκληρωτικά ο ήχος...
Υ.Γ. Το σενάριο διαθέτει ορισμένες αξιομνημόνευτες, δυνατές ατάκες: "You want me to respect the law? Then make the law respectable."

Βαθμολογία: 2.5/5
Παρασκευή Γιουβανάκη

The Grand Seduction κριτική ταινίας

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ : Don McKellar 
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Brendan Gleeson, Gordon Pinsent, Taylor Kitsch, Liane Balaban, Rhonda Rodgers, Anna Hopkins.


 Υπόθεση : Σε ένα άλλοτε, διάσημο για την αλιεία του , ψαροχώρι με την ονομασία Tickle

Cove, τώρα πια οι λίγοι εναπομείναντες κάτοικοι βρίσκονται στα όρια της φτώχειας , συντηρούμενοι σχεδόν αποκλειστικά από επιδόματα. Η μόνη τους ελπίδα για μια τίμια δουλειά είναι η δημιουργία ενός εργοστασίου πετροχημικών. Για να κλείσει όμως η συμφωνία είναι απαραίτητος όρος να υπάρχει ένας γιατρός στο ψαροχώρι. Ένας ηλικιωμένος κάτοικος ,ο Murray French (Brendan Gleeson) αναλαμβάνει με την βοήθεια των υπόλοιπων κατοίκων να φέρει σε πέρας την αποστολή. Ένας νεαρός, πρωτευουσιάνος γιατρός , ο Dr. Paul Lewis, (Taylor Kitsch) βρίσκεται στο λιμανάκι για να εκτίσει τη μηνιαία ποινή κοινωνικής εργασίας που του έχει επιβληθεί. Και οι 120 κάτοικοι θα κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους , ώστε να τον κρατήσουν στον τόπο τους. Άραγε θα τα καταφέρουν ;



Βασισμένος, στην προ δεκαετίας Γαλλο- Καναδέζικη παραγωγή με τίτλο, La Grande Séduction ( ή αλλιώς “ Seducing Doctor Lewis”) «Ο Αξέχαστος Μήνας» υπό την σκηνοθεσία του Don McKellar, πραγματεύεται ένα παγκοσμίως επίκαιρο θέμα. Αυτό της οικονομικής κρίσης.
 Παρά το γεγονός αυτό όμως η ταινία δεν αποτελεί δράμα αλλά μια απολαυστική κωμωδία. 


 Γυρισμένη στο γραφικό Νewfoundland του Καναδά, η ταινία συνδυάζει τα υπέροχα τοπία του λιμανιού με εξαιρετική φωτογραφία και δημιουργεί την κατάλληλη ατμόσφαιρα για μια όμορφη οικογενειακή κωμωδία.
Η σκηνοθεσία του McKellar είναι προσεγμένη και λειτουργεί άψογα αναδεικνύοντας ακόμα περισσότερο τις πολύ καλές ερμηνείες των ηθοποιών. Η αρχική και η τελική σκηνή χρησιμοποιούν voice over την φωνή του Murray French (Brendan Gleeson) , κι ενώ σ’ άλλες περιπτώσεις δεν κάνει εντύπωση, εδώ λειτουργεί υπέροχα σε συνάρτηση με την όμορφη φωτογραφία και δίνει την εντύπωση ότι βαδίζεις σε έναν κόσμο βγαλμένο από παραμύθι. 
  
 Το σενάριο δομημένο με βάση κλασσικά αλλά συνάμα λειτουργικά κωμικά μοτίβα, δεν κουράζει τον θεατή και χαρίζει άφθονο γέλιο. Η πλοκή κινείται με ικανοποιητικό ρυθμό ,χωρίς να κουράζει. Οι χαρακτήρες αξιαγάπητοι και στυλιζαρισμένοι δεν χάνουν την ευκαιρία να μας συγκινήσουν.

Ένα ακόμα συν για την ταινία είναι το εκλεκτό cast. Πιο συγκεκριμένα η χημεία μεταξύ του διδύμου Brendan Gleeson(Murray) και Gordon Pinsent (Simon) είναι αδιαμφισβήτητη και χαρίζει γενναίες δόσεις χιούμορ και γέλιου. Η ερμηνεία του γοητευτικού Καναδού , ο οποίος απεικονίζει τον αγαθό γιατρό Doctor Lewis (Taylor Kitsch) είναι επίσης πολύ καλή και δεν μας αφήνει ασυγκίνητους.

Το «πλην» στην ταινία ωστόσο το βρίσκουμε στην τελική σεκάνς της, διότι ακολουθεί την γνωστή συνταγή των παραμυθιών « και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα» δίχως να δίνει χώρο στην τελική σύγκρουση να αυξήσει την αγωνία του κοινού και να κατευθυνθεί σε μια αξιόλογη κορύφωση του σεναρίου. Με απλά λόγια το τέλος αρκετά προβλέψιμο.

Η ταινία συνολικά αξίζει να κλέψει ένα δίωρο από τον χρόνο σας για τον απλό λόγο ότι θα σας ψυχαγωγήσει με το παραπάνω. Καλή προβολή!


Ιλόνα Αγγελίδου ,
Για το Film Critiques
Βαθμολογία : 3/5