Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Meryl Streep. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Meryl Streep. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 17 Ιανουαρίου 2018

Τhe Post, κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Steven Spielberg
Hθοποιοί:  Meryl Streep, Tom Hanks, Sarah Paulson, Bob Odenkirk

Για πρώτη φορά, βλέπουμε Meryl Streep και Tom Hanks μαζί, στο ίδιο κάδρο. Για πρώτη φορά παρακολουθούμε αυτά τα δύο τεράστια ονόματα της κινηματογραφικής βιομηχανίας, να πρωταγωνιστούν στην ίδια ταινία. Πίσω από την κάμερα βρίσκεται ο Steven Spielberg. Τρεις λόγοι για να έχουν όλοι οι θεατές μεγάλες προσδοκίες. 

Καταιγιστικό και γρήγορο σαν θρίλερ, εμπεριστατωμένο και διακριτικό όπως ένα καλό  κοινωνικό δράμα, γυρισμένο με τον γλυκό και σε σημεία μαγικό τρόπο όπως μόνο ο Spielberg μπορεί.

Το «The Post» είναι η πρώτη ταινία του συγκεκριμένου δημιουργού που προδίδει τόσο έντονα τις πολιτικές και κοινωνικές του διαθέσεις ενώ την ίδια ακριβώς στιγμή εκφράζεται και η δυσφορία του προς τον σύγχρονο πολιτικό κόσμο της χώρας του. Και το κάνει με απίστευτα ατμοσφαιρικό και επιτυχημένο τρόπο. 
O Steven Spielberg εξιστορεί τα πραγματικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν το καλοκαίρι του 1971 στην Αμερική, γύρω από τη δημοσιοποίηση των απόρρητων φακέλων του Πενταγώνου, με αποκαλύψεις, σκάνδαλα και κυβερνητικές συνωμοσίες. Πιο συγκεκριμένα, η ταινία, «The Post: Απαγορευμένα Μυστικά», αφηγείται την ιδιαίτερη συνεργασία ανάμεσα στην πρώτη γυναίκα εκδότη εφημερίδας, Κέι Γκράχαμ, και στον άτεγκτο συντάκτη Μπεν Μπράντλι, στην προσπάθεια τους να αποκαλύψουν και να δημοσιεύσουν ένα τεράστιο σκάνδαλο από κυβερνητικά μυστικά τριών δεκαετιών και τεσσάρων Αμερικανών Προέδρων. Οι δυο τους καλούνται να γεφυρώσουν τις διαφορές τους, προκειμένου να ρίξουν φως σε κρυμμένα μυστικά του κράτους, θέτοντας όμως σε κίνδυνο τόσο τις καριέρες τους, όσο και την προσωπική τους ελευθερία.
Απόλυτα επίκαιρο το θέμα του, καθώς οι αποφάσεις της κυβέρνησης του Τραμπ, για τις ενέργειες του αμερικάνικου Τύπου δεν θα λέγαμε πως έχουν ιδιαίτερα δημοκρατικό χαρακτήρα. Πέρα από την ιστορία της αποκάλυψης (ή μη) των πολιτικών μυστικών, παρακολουθούμε και μία ακόμη ιστορία. Αυτή της Κάθριν Γκράχαμ που την ενσαρκώνει η, το λιγότερο, εκθαμβωτική, Meryl Streep. Η ιστορία μιας γυναίκας που τη δεκαετία του '70 ήταν η επικεφαλής αυτής της εφημερίδας και που στην κυριολεξία προσπαθούσε να επιβιώσει επαγγελματικά μέσα σε έναν ασφυκτικά ανδροκρατούμενο χώρο. Παρατηρείστε απλά τα πλάνα όταν η Γκράχαμ εμφανίζεται σε χώρους όπου επρόκειτο να παρθούν ζωτικής σημασίας αποφάσεις για το μέλλον της Washington Post. Με μια λιτή μα κυρίως απρόβλεπτη και γεμάτη ειλικρίνεια ερμηνευτική προσέγγιση, η Κυρία του αμερικανικού κινηματογράφου δίνει τη φεμινιστική χροιά που αρμόζει στην πραγματική ιστορία της ταινίας.
Ο Τom Hanks στέκεται με άνεση δίπλα στην συμπρωταγωνίστρια του και μας μιλάει με την ιδιαίτερη υποκριτική του φωνή. 

Η σκηνοθεσία του Spielberg μαζί με την εξίσου προσεγμένη δουλεία της φωτογραφίας του Janusz Kaminski έχουν δώσει ιδιαίτερη σημασία ακόμη και στην πιο μικρή (για τα μάτια του θεατή) λεπτομέρεια. Από τις ενδυματολογικές επιλογές της πρωταγωνίστριας μέχρι και τα αποτσίγαρα των ακούραστων δημοσιογράφων της Post, τα πάντα τοποθετούνται με τέτοια προσοχή μέσα στο κάδρο ώστε μεταμορφώνονται σιγά σιγά σε πρωταγωνιστές των σκηνών.

Ειδική μνεία στη μουσική του John Williams, μόνιμο και πιστό συνεργάτη του Spielberg, που μας έχει χαρίσει απερίγραπτες κινηματογραφικές στιγμές με τις μελωδίες του.

Τέλος, παρά το άκρως συναρπαστικό της όλης υπόθεσης, θα θέλαμε σίγουρα να βλέπαμε πολύ περισσότερο από τη Sarah Paulson ("Carol", "American Horror Story") που υποδυόταν τη γυναίκα του Μπεν Μπράντλι, καθώς έχει αποδείξει πολλάκις πως είναι ικανή να προσφέρει πολλά με την ερμηνευτική της παρουσία.

Το σίγουρο είναι πως πρόκειται για ένα φιλμικό κείμενο το οποίο η επικαιρότητα έχει μεγάλη ανάγκη.

Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 4/5

Πέμπτη 18 Φεβρουαρίου 2016

Suffragette κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Sarah Gavron
Ηθοποιοί: Carey Mulligan, Helena Bonham Carter, Meryl Streep, Anne-Marie Duff, Ben Whishaw, Brendan Gleeson 

"Ο όρος σουφραζέτες χρησιμοποιήθηκε χλευαστικά από το Βρετανικό τύπο, για να περιγράψει τις ακτιβίστριες που αγωνίζονταν για το δικαίωμα ψήφου (suffrage)."  Η Ιστορία των γυναικών αυτών παίρνει για πρώτη φορά σάρκα και οστά με προορισμό τη μεγάλη οθόνη.
Πρόκειται λοιπόν για την ιστορία του κινήματος υπέρ του δικαιώματος ψήφου στις γυναίκες. Οι Σουφραζέτες δεν προέρχονταν από αριστοκρατικές τάξεις, ήταν εργαζόμενες γυναίκες που συνειδητοποίησαν ότι η ειρηνική διαμαρτυρία δεν έφερνε αποτελέσματα. Στραμμένες στη βία ως τη μόνη διέξοδο, ήταν έτοιμες να χάσουν τα πάντα στον αγώνα τους για ισότητα-τις δουλειές τους, τα σπίτια τους, τα παιδιά τους, τις ζωές τους. 

Το σενάριο αποφασίζει να διηγηθεί τα αληθινά γεγονότα των γενναίων γυναικών μέσα από την προσωπική χροιά της νεαρής Maud. Και εδώ βρίσκεται το κυριότερο μειονέκτημα της ταινίας. O αγώνας των Σουφραζετών βασίζεται σε ένα σύνολο γυναικών που κατάφεραν με νύχια και με δόντια να αλλάξουν το κατεστημένο, οπότε θα ήταν πολύ προτιμότερο να μας δινόταν ένα σύνολο σημαντικών πληροφοριών τουλάχιστον για τις επικρατέστερες και όχι μονάχα για μία από τις νεότερες και μάλιστα όταν πρόκειται για μυθοπλαστικό χαρακτήρα. Για παράδειγμα, ενώ μαθαίνουμε πως ο χαρακτήρας της Streep (Emmeline Pankhurst) αποτελεί μία από τις θεμελιακές βάσεις του αγώνα, δεν πληροφορούμαστε πλήρως για την εικόνα της ως επαναστάτρια, έτσι δεν αργεί να καταντήσει ένας χαρακτήρας-φάντασμα. 

Από το (σχεδόν) all star cast ξεχωρίζει με διαφορά η Helena Bonham Carter ενσαρκώνοντας μια από τις βασικότερες εκπροσώπους του κινήματος, την Edith Ellyn. Σε κάθε της σκηνή,  σε καθηλώνει με την σοβαρότητα και το στιβαρό της βλέμμα. Η Carrie Mulligan ερμηνεύει τον κεντρικό χαρακτήρα του σεναρίου, την νεαρή Maud, με τρόπο που φέρνει στο νου προηγούμενες της εμφανίσεις όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αποδίδει αξιόπιστα τον ρόλο. Την παράσταση κλέβει και η Anne-Marie Duff (Violet Miller) ως μία από τις βασικότερες συμμετοχές στον αγώνα, αλλά μάλλον για το λόγο του ότι παραμένει σχετικά άγνωστη σαν ηθοποιός δεν φωτογραφήθηκε και αυτή μαζί με τις υπόλοιπες τρεις για την αφίσα.

Στις πρωταγωνίστριες ενώ φιγουράρει και το όνομα "Meryl Streep", η ηθοποιός εμφανίζεται τόσο λίγο που κοντεύεις να την ξεχάσεις σαν ρόλο-πάντως στο λίγο αυτό της εμφάνισής της προσφέρει τον δυναμισμό του υποκριτικού της ταλέντου που την έχει κάνει να ξεχωρίζει εδώ και χρόνια.
Δυστυχώς, με τούτα και με κείνα, οι "Σουφραζέτες" μπαίνουν και αυτές στη λίστα με τις άνευρες ιστορικές μελοδραματικές ταινίες. Αυτό που οφείλουμε να αναγνωρίσουμε και να κρατήσουμε είναι οι ελάχιστες μεν, δυνατές σκηνές. Όπως εκείνη η ανατριχιαστική σκηνή προς το τέλος από όπου απουσιάζει ολοκληρωτικά ο ήχος...
Υ.Γ. Το σενάριο διαθέτει ορισμένες αξιομνημόνευτες, δυνατές ατάκες: "You want me to respect the law? Then make the law respectable."

Βαθμολογία: 2.5/5
Παρασκευή Γιουβανάκη

Τρίτη 6 Μαΐου 2014

August: Osage County κριτική ταινίας

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: John Wells
ΗΘΟΠΟΙΟΙMeryl Streep, Julia Roberts, Ewan McGregor, Chris Cooper, Abigail Breslin, Benedict Cumberbatch, Juliette Lewis, Margo Martindale, Dermot Mulroney, Julianne Nicholson, Sam Shepard, Misty Upham

  Η υπόθεση της ταινίας είναι η εξής: “Οι τρεις κόρες (Julia Roberts, Julianne Nicholson & Juliette Lewis) της οικογένειας Weston συγκεντρώνονται στο σπίτι των γονιών τους (Sam Shepard & Meryl Streep), στο Osage της Oklahoma, αναζητώντας μαζί με τους κοντινούς συγγενείς (Ewan McGregor, Chris Cooper, Benedict Cumberbatch, Margo Martindale, Dermot Mulroney, κ.ά.) τον πατέρα τους, ο οποίος έχει να δώσει σημάδια ζωής για μέρες.”

   Δυνατή ταινία. Δε γίνεται να ξεκινήσω χωρίς να αναφερθώ αρχικά στη Meryl Streep. Δε γίνεται.
   Η κυρία αυτή, υποδύεται την καρκινοπαθή, ναρκομανή, που καταπίνει μια ποικιλία από χάπια σα νερό, μητέρα της οικογένειας, και που σίγουρα κάνει τα αδύνατα δυνατά ώστε να ανάψει τα «σβησμένα» φιτίλια στο «οικογενειακό τραπέζι».
Από το πρώτο μόνο λεπτό (μην πω δευτερόλεπτα), που σαν θεατής καταλαβαίνεις την παρουσία της, μένεις άναυδος να κοιτάς την οθόνη και να θαυμάζεις το πόσο ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΑ παίζει αυτή η γυναίκα. Μόνο το πρώτο πλάνο με το οποίο κάνει την εμφάνισή της (βλέπουμε το πίσω μέρος του σώματός της), αρκεί! Χωρίς να δίνει ουσιαστικά κάτι καινούριο, καταφέρνει να ρουφήξει την κάθε σκηνή. (Εντωμεταξύ, η ίδια είχε δηλώσει ότι δεν πρόκειται να υπάρξει υποψήφια για Oscar, γιατί θεωρείται πλέον “old news”… Και όμως φέτος, ήταν και πάλι ανάμεσα στις 5 υποψήφιες για το βραβείο A’ Γυναικείου Ρόλου).

  Δίπλα της, σε αυτό το λεκτικό πινγκ πονγκ γεμάτο, το λιγότερο, με μοχθηρία και πικρία, δεν περνάνε καθόλου απαρατήρητες οι τρεις κινηματογραφικές της κόρες. Η Julia Roberts,  που έχει το ρόλο της μεγαλύτερης και εκδικητικής κόρης – παλεύει σωματικά και λεκτικά, παίρνοντας εκδίκηση για κάθε πικρόχολο σχόλιο που αβίαστα της προσφέρει η μητέρα της. Η τηλεοπτική ηθοποιός, Julianne Nicholson (καινούρια αδυναμία) ερμηνεύει εξαιρετικά το ρόλο της «ειρηνοποιού», κρατώντας μια ήπια και επιφυλακτική στάση όσον αφορά την προσωπική της ζωή αλλά και προς τη μητέρα της, και τέλος η Juliette Lewis, που με την εφηβική παρουσία της, έχει το ρόλο της ενοχλητικής αδερφής που είναι στην κοσμάρα της. Για να μην πολυλογώ, όλοι οι ηθοποιοί που απαρτίζουν το cast, δίνουν τις δικές τους δυνατές ερμηνείες.

  Το θεατρικό έργο, δια χειρός Tracy Letts (ο ίδιος επιμελήθηκε και το κινηματογραφικό σενάριο), που αποκαλύπτει ξεδιάντροπα το δράμα μιας οικογένειας που κανείς νοήμων άνθρωπος δε θα ζήλευε, μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη, και κατά την προσωπική μου άποψη, θα άξιζε καθαρό 5/5 αν δεν περιττολογούσε και αν η σκηνή την οποία ακολούθησαν οι τίτλοι τέλους, δεν ήταν αυτή που είδαμε…


Παρασκευή Γιουβανάκη
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 4/5