ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Jonathan Teplitzky
ΗΘΟΠΟΙΟΙ:Colin Firth, Jeremy Irvine, Nicole Kidman, Stellan Skarsgård, Sam Reid, Tanroh Ishida, Hiroyuki Sanada
Βασισμένη στα απομνημονεύματα του Έρικ Λόμαξ.
Η υπόθεση της ταινίας είναι η εξής: “Στις αρχές της δεκαετίας του ’80, ο βετεράνος αξιωματικός Eric Lomax (Colin Firth) γνωρίζει και παντρεύεται τη νοσοκόμα Patti (Nicole Kidman). Μόνο που τα τραύματα που έχει κληρονομήσει ο Σκοτσέζος από την αιχμαλωσία του κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου δημιουργούν συνεχείς εντάσεις στο ζευγάρι. Η Patti θα προσεγγίσει τον Finlay (Stellan Skarsgård), φίλο και πρώην συμπολεμιστή του Eric, για να μάθει τι ακριβώς συνέβη στον σύζυγό της. Η αποκάλυψη ότι ο βασανιστής του συζύγου της είναι ακόμη ζωντανός θα τη φέρει, όμως, μπροστά σε σοβαρά ηθικά διλήμματα.”
Μας συστήνεται αρχικά το ζευγάρι (Έρικ και Πάτι, που το υποδύονται ο Colin Firth και Νicole Kidman, αντίστοιχα) που συναντιούνται για πρώτη φορά σε ένα τραίνο. Αυτή η πρώτη επαφή ήταν αρκετή ώστε να γεννηθεί ο έρωτας. Έρχεται η συνέχεια, κατά την οποία σιγά σιγά ξετυλίγεται το μυστήριο που στοιχειώνει τον Έρικ.
Θα ξεκινήσω με το ερμηνευτικό κομμάτι. Οι 2 κύριοι πρωταγωνιστές, εκπληκτικοί. Ο Colin Firth προσθέτει ακόμη μία δυνατή ερμηνεία στο βιογραφικό του (σε αυτό το σημείο να αναφέρω ότι ο Bρετανός ηθοποιός πέρασε πολύ χρόνο με τον αληθινό Λόμαξ, ο οποίος πέθανε τον Οκτώβριο του 2012 σε ηλικία 93 ετών, έτσι ώστε να δομήσει καλύτερα το ρόλο του). Η παρουσία του σιωπηλή, παίζει κυρίως με τις εκφράσεις του προσώπου του, και ανυψώνει την ποιότητα της ταινίας. Η Κidman, με τη σειρά της, αν και ο ρόλος της είναι σχετικά μικρός, δίνει το δικό της στίγμα, με το καθηλωτικό και εκφραστικότατο βλέμμα της, χωρίς ακραίες υποκριτικές συμπεριφορές και μελοδραματισμούς. Στέκεται επάξια στο ρόλο της συζύγου ενός βετεράνου αξιωματικού που ακόμη πολεμά με τους εφιάλτες του. Απαρατήρητος δεν περνά ούτε ο νεαρός ηθοποιός (Jeremy Irvine – γνωστός από το “The War Horse”) που υποδύεται τον νεότερο σε ηλικία Έρικ.
Ένας ρομαντισμός συνοδεύει τα πλάνα. Άγριος αλλά και γλυκός, ήρεμος, όταν πρέπει (όπως στις σκηνές αναπαράστασης του ερωτικού ζευγαριού). Το ρομαντισμό ενισχύει κυρίως η καταπληκτική φωτογραφία, με μεγαλύτερο ρόλο αυτόν των αποχρώσεων του κίτρινου, κυρίως όταν μεταφερόμαστε στο παρελθόν με τα μεγάλης διάρκειας flashbacks.
Γροθιά στο μίσος που γεννά ο πόλεμος, η αληθινή αυτή ιστορία του «Κύκλου των Αναμνήσεων», με την κατάληξή της να το αποδεικνύει ακράδαντα. Η δικαιοσύνη αποδίδεται με τρόπο που αρμόζει στον ηθικό χαρακτήρα του κεντρικού ήρωα χαρίζοντας ηρεμία και στο θεατή.
Όμως το μαύρο πρόβατο της ταινίας που δυστυχώς δεν περνά καθόλου στα απαρατήρητα, έρχεται να καταρρίψει την ολοκληρωμένη αίσθηση που έχει ήδη δημιουργηθεί. Σε μία από τις σημαντικότερες για την πλοκή, σκηνή, όπου ο Λόμαξ συναντά τον άνθρωπο που χρόνια προσδοκούσε να αντιμετωπίσει, τον βασανιστή του, η σκηνοθεσία πάει περίπατο. Λιτή και «γρήγορη», δεν αποδίδει την ένταση που αντιστοιχεί σε μια τέτοιου επιπέδου σκηνή και δεν ανταποκρίνεται ούτε στη δική μας αγωνία, αλλά ούτε και στην αγωνία του ίδιου του Λόμαξ.
Αλλά αξίζει χαρίσετε στον «Κύκλο» 2 ώρες από τον καλοκαιρινό σας χρόνο.
Παρασκευή Γιουβανάκη
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 3/5
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Hossein Amini
ΗΘΟΠΟΙΟΙ:Viggo Mortensen, Kirsten Dunst, Oscar Isaac, Yigit Ozsener, Ali Kalaba, Daisy Bevan
«Τα Δύο Πρόσωπα του Ιανουαρίου» είναι μια ταινία
βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Πατρίτσια Χάισμιθ, στης οποίας τη βιβλιογραφία ανήκουν τα best sellers «Ο ταλαντούχος κ.Ριπλέι» και «Ξένοι στο Τρένο». Τη μεταφορά αυτή ανέλαβε ο σεναριογράφος του εξαιρετικού “Drive”, και αποτελεί την πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα.
Η υπόθεση της ταινίας είναι η εξής: “Στην Αθήνα του 1962 ένα ζευγάρι Αμερικανών τουριστών (Viggo Mortensen & Kirsten Dunst) γνωρίζει έναν ξεναγό συμπατριώτη τους (Oscar Isaac), ο οποίος δέχεται να τους βοηθήσει όταν μπλέκονται σε ένα φόνο.”
Καιρό είχαμε να δούμε τον Viggo Mortensen (τον θυμόμαστε ακόμη από την τριλογία του «Άρχοντα» ως Αragorn) σε ενδιαφέροντα ρόλο. Στα «Δύο Πρόσωπα του Ιανουαρίου» υποδύεται τον γοητευτικό και παρορμητικό Τσέστερ, και σίγουρα μας γοητεύει με την παρουσία του, η οποία μπαίνει κατευθείαν στα θετικά της ταινίας. Δίπλα του, δίνουν ενδιαφέρουσες ερμηνείες και οι δύο συμπρωταγωνιστές του, η Kirsten Dunst και ο Oscar Isaac. Kαι τους τρεις μαζί, ενώνει η τραγική μοίρα, καθώς μπλέκονται σε ανθρωποκυνηγητό.
Το καστ συμπληρώνουν και Έλληνες ηθοποιοί, σε μικρότερους αλλά σημαντικούς για την πλοκή ρόλους (Όµηρος Πουλάκης, Σωκράτης Αλαφούζος, Ευγενία Δηµητροπούλου, Προμηθέας Αλειφερόπουλος), οι οποίοι στέκονται επάξια στο πλευρό των διάσημων συναδέλφων τους.
Παράλληλα, η ατμοσφαιρική φωτογραφία της ταινίας, σε ταξιδεύει αμέσως σε μια Ελλάδα του ’60 (Αθήνα και Χανιά) αλλά και στην Κωσταντινούπολη. Οι χαρακτήρες – ηθοποιοί φαίνονται να ανήκουν στην πλέον παλιά εποχή. Μέχρι τη μέση του έργου, το ενδιαφέρον είναι τεντωμένο. Μετά τα μισά όμως, κάτι συμβαίνει.
Αναρωτιέσαι τι ακριβώς βλέπεις. Θέλω να πω, είναι όντως αστυνομικό θρίλερ, είναι ερωτικό θρίλερ (το ερωτικό τρίγωνο που δημιουργείται, φθάνει σε σημείο να έχει κεντρικό ρόλο) ή είναι μια ταινία με βοηθητικό προς τον τομέα του τουρισμού, ρόλο? Αυτές τις απορίες, στις δημιουργεί η μάλλον άνευρη σκηνοθεσία. Μετά τα μισά λιγάκι…βαριέσαι να το πω? Τέλος πάντων, δεν υπάρχει πλέον εκείνο το ανυψωμένο αρχικό ενδιαφέρον και αυτό σου χαλάει την όλη εικόνα που έχεις ήδη σχηματίσει – πολύ πιθανόν να σημειωθεί ξενέρωμα για την κατάληξη των τριών χαρακτήρων (προσωπικά, αυτό έπαθα).
Σίγουρα δε χαρακτηρίζεται καθαρόαιμο αστυνομικό θρίλερ, αφού απουσιάζει και η κορύφωση από πλευράς αφήγησης, και η αγωνία από πλευρά θεατή. Όμως, πέρα από τα παραπάνω αρνητικά, δείτε την. Πηγαίνετε σε ένα κοντινό θερινό (όπως έκανα και εγώ) και με τη δροσιά που φέρνει το καλοκαιρινό (αμήν) βράδυ, παρακολουθήστε την.
Παρασκευή Γιουβανάκη
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 2.5/5
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Jaume Balagueró
HΘΟΠΟΙΟΙ: Luis Tosar, Marta Etura, Alberto San Juan
Η υπόθεση της ταινίας είναι η εξής:«Ο Σέζαρ είναι ένας
40άρης μοναχικός θυρωρός, ο οποίος τρέφεται από τη δυστυχία των άλλων, καθώς ο ίδιος είναι «ανίκανος να νιώσει ευτυχισμένος». Αναπτύσσοντας σχέσεις έρωτα-μίσους με την όμορφη ένοικο Κλάρα, μπαίνει τα βράδια στο διαμέρισμά της, την ναρκώνει και κοιμάται μαζί της. Όταν πλέον αυτό δεν του αρκεί, θα επιχειρήσει «να σβήσει το χαμόγελο από τα χείλη της», αρχίζοντας μαζί της ένα ανεξέλεγκτο σαδιστικό παιχνίδι.»
Ο σκηνοθέτης του «REC» ενδίδει στον κλασικό τρόμο και χτίζει ένα κλειστοφοβικό, γεμάτο σασπένς μυστήριο.
Ο θυρωρός είναι ο άνθρωπος που δεν αντέχει την ευτυχία των άλλων και κάνει ό,τι πράγματα μπορεί, ώστε να τους κάνει δυστυχισμένους. Ο Luis Tosar, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, χωρίς μούτες και υπερβολές, και διαθέτοντας τη σωστή φυσιογνωμία, χτίζει έναν χαρακτήρα που σε προκαλεί να σκεφτείς ότι στο βάθος έχεις να κάνεις με ένα εξαιρετικά μυστήριο και απόμακρο άτομο που αργά ή γρήγορα θα ξεδιπλώσει έναν μισητό χαρακτήρα.
Μέσα στο σασπένς και την αγωνία, υπάρχουν και οι σκηνές που σε τραβάνε βίαια και απότομα από τον μυστήριο κόσμο που κάποιος σχεδόν σε ανάγκασε να μπεις. Είναι κάτι σκηνές, που θυμίζουν (και λόγω του μουσικού κομματιού που ακούγεται αλλά και λόγω της πρωταγωνίστριας που χοροπηδά από δω και από κει) διαφημίσεις δημητριακών που βοηθάνε στη σωστή διαμόρφωση του σώματος (για να μην κάνουμε και διαφήμιση…) ή ακόμη και αμερικάνικη teen movie. Αναρωτιέσαι λοιπόν εύλογα, γιατί να επιλέξει ο σκηνοθέτης να τις δείξει με αυτόν τον χαζοχαρούμενο τρόπο.

Αδυναμία του Balagueró επίσης, να μην εξηγήσει ποτέ τα κίνητρα που οδηγούν τον Σεζάρ στις αποτρόπαιες πράξεις του. Πολλά θέματα μένουν ανεξήγητα. Για παράδειγμα, υπάρχει το μοτίβο της επίσκεψης στο νοσοκομείο, όπου ο ο Σεζάρ επισκέπτεται τη μητέρα του. Μάλιστα. Η μητέρα από τι ακριβώς πάσχει και βρίσκεται εκεί? Την βλέπουμε κυρίως δακρυσμένη. Αρκεί? Πως είναι η σχέση μάνας-γιου μεταξύ τους? Ο πατέρας? Υπάρχει? Συγγνώμη για τις τόσες ερωτήσεις, αλλά όταν μας παρουσιάζουν έναν χαρακτήρα σχιζοφρενή, ψυχοπαθή κτλ, οφείλουμε να γνωρίζουμε κάποιο στοιχεία για το παρελθόν του πριν τον δούμε επί τω έργω(έτσι για το καλό, …αλλά και για να είναι σωστή η δομή παρουσίασης χαρακτήρα!).
Κλείνοντας το συλλογισμό μου λοιπόν, αν θέλετε να σας σηκωθεί η τρίχα λιγάκι αλλά και να ξεσπάσετε (καθώς ο χαρακτήρας είναι το λιγότερο απαίσιος), δείτε την!
Παρασκευή Γιουβανάκη
Bαθμολογία: 2.5/5
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: James Gray
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Marion Cotillard, Joaquin Phoenix, Jeremy Renner, Yelena Solovey, Dagmara Dominczyk, Maja Wampuszyc, Angela Sarafyan, Ilia Volok, Kevin Cannon
O James Gray, o αγαπημένος των Φεστιβάλ Καννών, επιστρέφει με κοινωνικό δράμα, για τις αντίξοες συνθήκες τις μετανάστευσης . Τον θυμόμαστε από την «Μικρή Οδησσός», που αποτελεί εκτός από το κινηματογραφικό του ντεμπούτο, και το σημείο κατατεθέν του, το “We Own the Night” μία ταινία βασισμένη στη διδαχή των νουάρ, και το “Two Lovers”το πιο προσβάσιμο φιλμ του, ένα σοβαρό, ρομαντικό δράμα, με πειστικές ερμηνείες.
Η υπόθεση της ταινίας είναι η εξής: “ Το 1921 η Ewa Cybulska (Marion Cotillard) φτάνει από την Πολωνία στο Ellis Island της Νέας Υόρκης και καταφέρνει να περάσει στη χώρα χάρη στον Bruno (Joaquin Phoenix), έναν άντρα που την προστατεύει, αλλά και την εκμεταλλεύεται, σπρώχνοντάς την στην πορνεία. Η γνωριμία της με τον εξάδελφό του Orlando (Jeremy Renner), έναν ταχυδακτυλουργό, θα της δώσει ελπίδες για να ξεφύγει και να ξεκινήσει μια καινούρια ζωή.”
Δεν ξεγελιόμαστε. Με πρωταγωνιστικό δίδυμο την λατρεμένη Marion Cotillard, και τον πλέον χαμαιλέοντα υποκριτικής, Joaquin Phoenix, ο Gray σίγουρα ποντάρει περισσότερο στο ερμηνευτικό κομμάτι πάρα στο σεναριακό.Οι 2 προαναφερθέντες ηθοποιοί ανταποκρίνονται και με το παραπάνω στις προσδοκίες του σκηνοθέτη τους. Η Cotillard ως Εύα, που είναι ο κεντρικός χαρακτήρας, καταφέρνει να τραβήξει όλα τα βλέμματα και να σηκώσει το μεγαλύτερο βάρος της ταινίας στους ώμους της. Έχοντας αποκτήσει μια πειστικότατη προφορά μετανάστριας, υποδύεται την Εύα, μια εύθραυστη και ταυτόχρονα αποφασιστική και δυναμική κοπέλα, και μας φανερώνει μέχρι που, κάποιος που αγαπά και που έχει έναν σοβαρό σκοπό, είναι διατεθειμένος να φθάσει. Στη συνέχεια ο Phoenix, που τα τελευταία 2 χρόνια μας έχει τρελάνει (με την καλή έννοια) με τις κινηματογραφικές του επιλογές (τα οσκαρικά “The Master” και “Ηer”, που ακόμη συζητιούνται – ειδικά η τελευταία που είναι και πιο πρόσφατη) έρχεται να αποδείξει ξανά, γιατί έπραξε σωστά που δεν παράτησε ολοκληρωτικά την ηθοποιία (όπως μας είχε ταράξει πριν λίγα χρόνια). Eδώ ως ο ταραχώδης Bruno, που αρχικά προσφέρει δουλειά στην ανυπεράσπιστη Εύα και καταλήγει να την αγαπήσει παράφορα και να κάνει στην κυριολεξία, τα πάντα για να τη σώσει.
Ο Gray, με τη βοήθεια φυσικά της καταξιωμένης γαλλίδας ηθοποιού, δίχως να μας δείχνει εξ ολοκλήρου τις πράξεις στις σκηνές κατά τις οποίες η Εύα καταλήγει τελικά να πέσει στα δίχτυα της πορνείας, καταφέρνει να μας μεταδώσει το πόσο αποκρουστικά νιώθει η Εύα για τον εαυτό της αλλά και το πόσο αγνή συνεχίζει να παραμένει. Παράλληλα, το «Κάποτε στην Ν. Υόρκη», φωτογραφημένο από τον Darius Khondji, δημιουργεί την ακριβή ατμόσφαιρα της τότε νυχτερινής ζωής στη Nέα Υόρκη.
Η συγκινητική χροιά της ταινίας κορυφώνεται στην τελευταία σκηνή, με τη σκηνοθεσία να προσφέρει ένα μαγευτικό τελευταίο πλάνο. Σίγουρα μια από τις καλύτερες ταινίας του καλοκαιριού, για αυτό λοιπόν σας εύχομαι μια ευχάριστη προβολή!
Παρασκευή Γιουβανάκη
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 3.5/5
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ:Ari Folman
ΗΘΟΠΟΙΟΙ:Robin Wright, Paul Giamatti, Jon Hamm, Danny Huston, Harvey Keitel, Kodi Smit-McPhee, Sami Gayle
Η υπόθεση της ταινίας είναι η εξής: “Η ηθοποιός Robin Wright (Robin Wright) πουλάει τα δικαιώματα της ψηφιακής της εικόνας στο στούντιο της Miramount και αποσύρεται από την υποκριτική. Δύο δεκαετίες αργότερα, κι ενώ παρακολουθεί ένα μελλοντολογικό συνέδριο, αντιδρά δημόσια στην ιδέα της Miramount να μπορεί ο καθένας να αγοράζει και να ζει εικονικά τη ζωή του σταρ που επιθυμεί, όταν ξεσπά μια εξέγερση.”
Σε ελεύθερη μεταφορά του μυθιστορήματος από τον Στάνισβλαβ Λεμ με τίτλο «Σόλαρις», ο Ari Folman, που μας έδωσε πριν μερικά χρόνια το γνωστό και βραβευμένο «Βαλς με τον Μπαζίρ», συνδυάζει με μοναδικό τρόπο το live-action με το animation. Σκηνοθετεί την Robin Wright ως… Robin Wright, σε ένα παράλληλο αλλά όχι και τόσο μακρινό από άποψη ιδεολογίας, σύμπαν. Το animation στοιχείο που χρησιμοποιείται και διαδέχεται απότομα αλλά επιτυχημένα το live action (και το αντίστροφο) έχει συγγένεια με το ψυχεδελικό animation που πρωταγωνίστησε στο γνωστό έργο “Yellow Submarine” των Beatles (1986).
Το «Πέρα από το Όνειρο» μπορεί να χαρακτηριστεί ως μήνυμα και επίθεση προς την εμπορευματοποίηση των studio του «παραδείσου» Hollywood, μιας βιομηχανίας που παράγει ηθοποιούς – προϊόντα. Το μήνυμα αυτό συνοδεύεται από καυστικό χιούμορ (όλα τα λεφτά η παρουσία του animated Tom Cruise, σαν άνθρωπος – γλάστρα, με τα τεράστια γυαλιά ηλίου και το τεράστιο λευκό χαμόγελο, που ποτέ δεν αποχωρίζεται), και την ιδεολογία του εύκολου (ένα σφηνάκι σε μεταμορφώνει αμέσως στο διάσημο πρόσωπο που θέλεις).Μπορεί να χαρακτηριστεί επίσης ένα ταξίδι σε ονειρικό, με συνοδεία την επήρεια του LSD, κόσμο όπου τα γεγονότα που διαδραματίζονται, σίγουρα δεν είναι εξωπραγματικά. Τα γεγονότα που παίρνουν μέρος είναι πολλά και ανεξήγητα (σίγουρα θα το χάσετε σε μερικά σημεία, μην αγχωθείτε όμως, κάτι τέτοιο θα θέλει και ο σκηνοθέτης).

Η Robin Wright, που υποδύεται (εκτός από τον εαυτό της) την ηθοποιό που τελικά αναγκάζεται να υπογράψει τη συμφωνία καθώς ανησυχεί για τη φθίνουσα κατάσταση υγείας του γιου της, δίνει φυσικότατη ερμηνεία (λες και όντως της συμβαίνει αυτό) και προκαλεί τη συμπάθεια και τη συμπόνια του θεατή.
Προβληματιστείτε μέσα από το mindfuck έργο του Folman. Αξίζει.
Παρασκευή Γιουβανάκη
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 3.5/5