Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Sam Reid. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Sam Reid. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 17 Οκτωβρίου 2014

‘71 κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία : Yann Demang
Ηθοποιοί : Jack O'Connell, Sean Harris, Paul Anderson, Richard Dormer, David Wilmot, Martin McCann, Killian Scott, Charlie Murphy, Sam Reid

Υπόθεση : Ένας νεαρός, άπειρος και τελείως αποπροσανατολισμένος  Άγγλος στρατιώτης , ο Gary Hook (Jack O’Connell) εγκαταλείπεται από την ομάδα του εν’ μέσω εξέγερσης στο βομβαρδισμένο Μπέλφαστ της Ιρλανδίας το 1971.Η προσπάθεια του άτυχου στρατιώτη να επιβιώσει στα θανατηφόρα σοκάκια ενός άγνωστου κόσμου προς αυτόν διασταυρώνεται με απρόβλεπτα γεγονότα που αποτελούν την βαθύτερη αιτία του πολέμου.

Το κύριο θέμα που πραγματεύεται το «’71» μπορεί να είναι ο πόλεμος, αλλά η ταινία αυτή δεν μένει μόνο στην επιφανειακή αναπαράσταση του πεδίου μάχης με μόνο όπλο την δράση. Με ευέλικτο και έξυπνο τρόπο μας εισάγει στα βαθύτερα αίτια που κρύβονται πίσω από τον πόλεμο. Η ανθρώπινη απληστία και τα αντικρουόμενα συμφέροντα οδηγούν πάντα σε αιματοχυσία. Οι στρατιώτες απλά πιόνια σε ένα παιχνίδι συμφερόντων.

Η πλοκή κυλάει γρήγορα, κοφτά και δεν κάνει κοιλιά εκπλήσσοντας μας με κάθε ευκαιρία. Σε συνδυασμό με το γρήγορο μοντάζ κόβει την ανάσα, κρατάει το ενδιαφέρον ακριβώς για τον λόγο ότι δεν μπορείς να προβλέψεις τι θα γίνει μέσα στο επόμενο λεπτό. Οι διάλογοι λακωνικοί και λειτουργικοί έρχονται σε τέλειο συγχρονισμό με την δράση.

Η σκηνοθεσία του Yann Demange αποτυπώνει άριστα το σενάριο του Gregory Burke στον κινηματογραφικό καμβά με έξυπνες τεχνικές. Οι πλειοψηφία των σκηνών γυρισμένες στα σκοτεινά ,φωτισμένα από τα έντονα ωχρά φώτα ,σοκάκια δίνουν μια αίσθηση κλειστοφοβίας αν και σε εξωτερικό χώρο. Νιώθεις μ’ αυτόν τον τρόπο πόσο παγιδευμένος είναι ο πρωταγωνιστής. Οι μουντοί δρόμοι και το σχεδόν ουδέτερο περιβάλλον γεμάτο ηθικά εξαθλιωμένους χαρακτήρες που προσπαθούν να επιβληθούν ο ένας στον άλλον χωρίς να λογαριάσουν το παραμικρό.

 Περιμένουμε σε κάποιο σημείο να ισορροπήσει η πλοκή αλλά ο σεναριογράφος καταφέρνει και πάλι να μας εκπλήξει με την παρουσίαση συγκρουόμενων μετώπων που ξεπερνούν την «κόκκινη» γραμμή, αντιπαλότητες και ένα παιχνίδι κυριαρχίας στην ιεραρχία της ομάδας των IRA’s, βίαιες σχέσεις μεταξύ των υψηλόβαθμων μελών του Αγγλικού στρατού συνθέτουν ένα δυνατό μείγμα συναισθημάτων στο κοινό. 

Όλη η ιστορία περνάει μέσα από την οπτική ματιά ενός νεαρού χαμένου στρατιώτη, του Gary Hook (Jack O’Connell) ενός φοβισμένου, άπειρου αγοριού που βρίσκεται ξαφνικά μέσα σε μια εφιαλτική κατάσταση από την οποία δεν ξέρει πως και εάν θα βγει ζωντανός. Η ερμηνεία του ανερχόμενου O’Connell με την ελάχιστη χρήση ομιλίας, βασισμένη στο έντονο βλέμμα του καθηλώνει. Kαλές στο σύνολο τους όλες οι ερμηνείες του cast.

Η βία και η σπαρακτική απελπισία που κυριαρχεί σε μια εμπόλεμη κατάσταση παρουσιάζεται σε αντίθεση με την αγάπη και την ανάγκη για ελευθερία του ήρωα. Η στάση της ταινίας προς τον πόλεμο είναι κριτική. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από την έντονη συναισθηματικά σκηνή όπου ο Gary Hook, σε μια κατάσταση που είναι πλέον ζήτημα ζωής και θανάτου έρχεται αντιμέτωπος με νεαρά αγόρια της ηλικίας του , δεν χρειάζεται να λεχθεί ούτε λέξη η ηθική συνείδηση μιλά από μόνη της. Κανείς δεν κάνει το βήμα να πυροβολήσει τον άλλον. 

Το τέλος έρχεται σαν εξιλέωση για τον πρωταγωνιστή και τους θεατές.

Μια ταινία βαθιά ρεαλιστική, που περνάει σωστά μηνύματα και δημιουργεί γόνιμους προβληματισμούς, άρτια από κάθε άποψη κινηματογράφησης.

Ιλόνα Αγγελίδου,
Film Critiques
Βαθμολογία : 4/5

Τρίτη 15 Ιουλίου 2014

THE RAILWAY MAN κριτική ταινίας

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Jonathan Teplitzky
ΗΘΟΠΟΙΟΙ:Colin Firth, Jeremy Irvine, Nicole Kidman, Stellan Skarsgård, Sam Reid, Tanroh Ishida, Hiroyuki Sanada


Βασισμένη στα απομνημονεύματα του Έρικ Λόμαξ.

   Η υπόθεση της ταινίας είναι η εξής: “Στις αρχές της δεκαετίας του ’80, ο βετεράνος αξιωματικός Eric Lomax (Colin Firth) γνωρίζει και παντρεύεται τη νοσοκόμα Patti (Nicole Kidman). Μόνο που τα τραύματα που έχει κληρονομήσει ο Σκοτσέζος από την αιχμαλωσία του κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου δημιουργούν συνεχείς εντάσεις στο ζευγάρι. Η Patti θα προσεγγίσει τον Finlay (Stellan Skarsgård), φίλο και πρώην συμπολεμιστή του Eric, για να μάθει τι ακριβώς συνέβη στον σύζυγό της. Η αποκάλυψη ότι ο βασανιστής του συζύγου της είναι ακόμη ζωντανός θα τη φέρει, όμως, μπροστά σε σοβαρά ηθικά διλήμματα.”

  Μας συστήνεται αρχικά το ζευγάρι (Έρικ και Πάτι, που το υποδύονται ο Colin Firth και Νicole Kidman, αντίστοιχα) που συναντιούνται για πρώτη φορά σε ένα τραίνο. Αυτή η πρώτη επαφή ήταν αρκετή ώστε να γεννηθεί ο έρωτας. Έρχεται η συνέχεια, κατά την οποία σιγά σιγά ξετυλίγεται το μυστήριο που στοιχειώνει τον Έρικ.

  Θα ξεκινήσω με το ερμηνευτικό κομμάτι. Οι 2 κύριοι πρωταγωνιστές, εκπληκτικοί. Ο Colin Firth προσθέτει ακόμη μία δυνατή ερμηνεία στο βιογραφικό του (σε αυτό το σημείο να αναφέρω ότι ο Bρετανός ηθοποιός πέρασε  πολύ χρόνο με τον αληθινό Λόμαξ, ο οποίος πέθανε τον Οκτώβριο του 2012 σε ηλικία 93 ετών, έτσι ώστε να δομήσει καλύτερα το ρόλο του). Η παρουσία του σιωπηλή, παίζει κυρίως με τις εκφράσεις του προσώπου του, και ανυψώνει την ποιότητα της ταινίας. Η Κidman, με τη σειρά της, αν και ο ρόλος της είναι σχετικά μικρός, δίνει το δικό της στίγμα, με το καθηλωτικό και εκφραστικότατο βλέμμα της, χωρίς ακραίες υποκριτικές συμπεριφορές και μελοδραματισμούς. Στέκεται επάξια στο ρόλο της συζύγου ενός βετεράνου αξιωματικού που ακόμη πολεμά με τους εφιάλτες του. Απαρατήρητος δεν περνά ούτε ο νεαρός ηθοποιός (Jeremy Irvine – γνωστός από το “The War Horse”) που υποδύεται τον νεότερο σε ηλικία Έρικ.

  Ένας ρομαντισμός συνοδεύει τα πλάνα. Άγριος αλλά και γλυκός, ήρεμος, όταν πρέπει (όπως στις σκηνές αναπαράστασης του ερωτικού ζευγαριού). Το ρομαντισμό ενισχύει κυρίως η καταπληκτική φωτογραφία, με μεγαλύτερο ρόλο αυτόν των αποχρώσεων του κίτρινου, κυρίως όταν μεταφερόμαστε στο παρελθόν με τα μεγάλης διάρκειας flashbacks.

  Γροθιά στο μίσος που γεννά ο πόλεμος, η αληθινή αυτή ιστορία του «Κύκλου των Αναμνήσεων», με την κατάληξή της να το αποδεικνύει ακράδαντα. Η δικαιοσύνη αποδίδεται με τρόπο που αρμόζει στον ηθικό χαρακτήρα του κεντρικού ήρωα χαρίζοντας ηρεμία και στο θεατή.

  Όμως το μαύρο πρόβατο της ταινίας που δυστυχώς δεν περνά καθόλου στα απαρατήρητα, έρχεται να καταρρίψει την ολοκληρωμένη αίσθηση που έχει ήδη δημιουργηθεί. Σε μία από τις σημαντικότερες για την πλοκή, σκηνή, όπου ο Λόμαξ συναντά τον άνθρωπο που χρόνια προσδοκούσε να αντιμετωπίσει, τον βασανιστή του, η σκηνοθεσία πάει περίπατο. Λιτή και «γρήγορη», δεν αποδίδει την ένταση που αντιστοιχεί σε μια τέτοιου επιπέδου σκηνή και δεν ανταποκρίνεται ούτε στη δική μας αγωνία, αλλά ούτε και στην αγωνία του ίδιου του Λόμαξ.

Αλλά αξίζει χαρίσετε στον «Κύκλο»  2 ώρες από τον καλοκαιρινό σας χρόνο.


Παρασκευή Γιουβανάκη
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 3/5