Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Jon Hamm. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Jon Hamm. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2015

Minions κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Pierre Coffin και Kyle Balda
Ηθοποιοί: Sandra Bullock, Steve Carell, Michael Keaton, Jon Hamm, Geoffrey Rush


Μια γερή, απολαυστική γεύση για το τι εστί, μικρά κίτρινα, γλωσσάδικα πλάσματα.
Mεταφερόμαστε στην προ "Dispicable" εποχή όταν ακόμη τα Minions έψαχναν απεγνωσμένα ένα αφεντικό, όχι όμως ένα οποιοδήποτε αφεντικό αλλά το πιο κακό και πονηρό.
Τα Minions έχουν κερδίσει εδώ και καιρό την αγάπη όχι μόνο των παιδιών, αλλά και όλων των ενηλίκων. Αιτία αυτού τα άπειρα video που κυκλοφορούσαν κατά καιρούς αλλά και ότι άλλο μπορεί να προσφέρει η σημερινή τεχνολογία και τα social media και πάντα με πρωταγωνιστές τα minions . Και φυσικά οι παγκόσμιες εισπράξεις των δύο προηγούμενων ταινιών, όπου πρωταγωνίστησαν στο πλευρό του Γκρου.

Το σενάριο με έξυπνο και πετυχημένο χιούμορ μας απαντά στο ερώτημα "Πώς και από που ξετρύπωσαν τα κίτρινα πλασματάκια?".
Το ευχάριστο της υπόθεσης "Minions" δεν σταμάτα στο γεγονός του χιουμοριστικού σεναρίου, ευτυχώς. Οι περιπέτειες τους ξετυλίγονται μέσα από εύστοχες αναφορές σε άλλες ταινίες αλλά και στην παγκόσμια Ιστορία ενώ επιτυχημένες μουσικές επιλογές (“Happy Together"- Τhe Turtles,“Revolution" από Beatles κ.α) ακούγονται σε αρκετές σκηνές.

Στα συν της animation ταινίας προστίθενται οι ηθοποιοί που ενσαρκώνουν φωνητικά τους χρωματιστούς χαρακτήρες με πρώτη και απολαυστικότερη τη Sandra Bullock που χαρίζει αβίαστα τη φωνή της στην μοχθηρή Scarlett Overkill. Στην αρχή και στο τέλος της ταινίας ακούμε μια "χρωματιστή" φωνή. Είναι του αφηγητή-Geoffrey Rush που κάνει πολύ καλά τη δουλειά με την ειρωνεία του στα κατάλληλα σημεία.

Για αυτούς που αναρωτιούνται τι έπαιξε ρόλο στην έμπνευση για τη γέννηση τους, υποστηρίζεται ότι τα Minions είναι, κατά κάποιον τρόπο, ένας φόρος τιμής στον Charles Chaplin και Buster Keaton, στους πατέρες του κωμικού, βωβού αλλά σωματικά εκφραστικότατου κινηματογράφου απλά με την προσθήκη κάποιων ήχων, που συνιστούν την ιδιότυπη γλώσσα των minions.


Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 3/5

Παρασκευή 20 Ιουνίου 2014

THE CONGRESS κριτική ταινίας

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ:Ari Folman
ΗΘΟΠΟΙΟΙ:Robin Wright, Paul Giamatti, Jon Hamm, Danny Huston, Harvey Keitel, Kodi Smit-McPhee, Sami Gayle


Η υπόθεση της ταινίας είναι η εξής: “Η ηθοποιός Robin Wright (Robin Wright) πουλάει τα δικαιώματα της ψηφιακής της εικόνας στο στούντιο της Miramount και αποσύρεται από την υποκριτική. Δύο δεκαετίες αργότερα, κι ενώ παρακολουθεί ένα μελλοντολογικό συνέδριο, αντιδρά δημόσια στην ιδέα της Miramount να μπορεί ο καθένας να αγοράζει και να ζει εικονικά τη ζωή του σταρ που επιθυμεί, όταν ξεσπά μια εξέγερση.”

  
Σε ελεύθερη μεταφορά του μυθιστορήματος από τον Στάνισβλαβ Λεμ με τίτλο «Σόλαρις», ο Ari Folman, που μας έδωσε πριν μερικά χρόνια το γνωστό και βραβευμένο «Βαλς με τον Μπαζίρ», συνδυάζει με μοναδικό τρόπο το live-action με το animation. Σκηνοθετεί την Robin Wright ως… Robin Wright, σε ένα παράλληλο αλλά όχι και τόσο μακρινό από άποψη ιδεολογίας, σύμπαν. Το animation στοιχείο που χρησιμοποιείται και διαδέχεται απότομα αλλά επιτυχημένα το live action (και το αντίστροφο) έχει συγγένεια με το ψυχεδελικό animation που πρωταγωνίστησε στο γνωστό έργο “Yellow Submarine” των Beatles (1986).


Το «Πέρα από το Όνειρο» μπορεί να χαρακτηριστεί ως μήνυμα και επίθεση προς την εμπορευματοποίηση των studio του «παραδείσου» Hollywood, μιας βιομηχανίας που παράγει ηθοποιούς – προϊόντα. Το μήνυμα αυτό συνοδεύεται από καυστικό χιούμορ (όλα τα λεφτά η παρουσία του animated Tom Cruise, σαν άνθρωπος – γλάστρα, με τα τεράστια γυαλιά ηλίου και το τεράστιο λευκό χαμόγελο, που ποτέ δεν αποχωρίζεται), και την ιδεολογία του εύκολου (ένα σφηνάκι σε μεταμορφώνει αμέσως στο διάσημο πρόσωπο που θέλεις).Μπορεί να χαρακτηριστεί επίσης ένα ταξίδι σε ονειρικό, με συνοδεία την επήρεια του LSD, κόσμο όπου τα γεγονότα που διαδραματίζονται, σίγουρα δεν είναι εξωπραγματικά. Τα γεγονότα που παίρνουν μέρος είναι πολλά και ανεξήγητα (σίγουρα θα το χάσετε σε μερικά σημεία, μην αγχωθείτε όμως, κάτι τέτοιο θα θέλει και ο σκηνοθέτης).


 Η Robin Wright, που υποδύεται (εκτός από τον εαυτό της) την ηθοποιό που τελικά αναγκάζεται να υπογράψει τη συμφωνία καθώς ανησυχεί για τη φθίνουσα κατάσταση υγείας του γιου της, δίνει φυσικότατη ερμηνεία (λες και όντως της συμβαίνει αυτό) και προκαλεί τη συμπάθεια και τη συμπόνια του θεατή.

Προβληματιστείτε μέσα από το mindfuck έργο του Folman. Αξίζει.



Παρασκευή Γιουβανάκη
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 3.5/5