Lion κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Garth Davis
Hθοποιοί: Rooney Mara, Nicole Kidman, David Wenham, Nawazuddin Siddiqui, Dev Patel


Στη βόρεια Ινδία, ο πεντάχρονος Σαρού μπαίνει στο λάθος τρένο και ταξιδεύει τρομοκρατημένος και μόνος χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι του, στην χαοτική Καλκούτα. Εκεί γίνεται ένα από τα ημι-άγρια παιδιά του δρόμου και σαν από θαύμα καταφέρνει να επιβιώσει από πολλούς κινδύνους, καταλήγοντας σε ένα ορφανοτροφείο. Τελικά ο Σαρού υιοθετείται από ένα ζευγάρι Αυστραλών, οι οποίοι τον μεγαλώνουν με αγάπη. Ο Σαρού, όμως, δεν μπορεί να αφήσει πίσω του το παρελθόν, και αποφασίζει να εντοπίσει το παλιό του σπίτι και μαζί του την οικογένειά του.

Σκηνοθεσία και σενάριο καταπιάνονται με μία, το λιγότερο σοβαρή, πραγματική ιστορία.
Ενώ όμως καταφέρνουν να εξιστορήσουν ολόκληρη την τραγική ιστορία του μικρού παιδιού και να φέρουν στα μάτια των θεατών την κατάληξη αυτής, υπάρχουν στιγμές που την αγγίζουν εντελώς επιφανειακά, παραλείποντας στοιχειώδη πράγματα.
Για παράδειγμα, "βουτάμε" ξαφνικά στα 20+ χρόνια του χαρακτήρα, δίχως να μας αποκαλυφθεί κάποιο κομμάτι της εφηβείας του-μιας αρκετά σημαντικής περιόδου για έναν άνθρωπο.

Το πολύ δυνατό κομμάτι του φιλμ είναι αναμφισβήτητα το καστ.
Ανάμεσα στους ηθοποιούς βλέπουμε και μεγάλα ονόματα όπως αυτό της Nicole Kidman και της Rooney Mara. Η πρώτη, είναι ένα χάρμα οφθαλμών. Η ερμηνεία της είναι απλά εξαιρετική. Ανυπομονείς να έρθει η επόμενη σκηνή στην οποία θα εμφανιστεί ο χαρακτήρας που υποδύεται. Ένας χαρακτήρας δραματικός, τραυματικός. Είναι η γυναίκα-μητέρα που υιοθετεί μαζί με τον άντρα της, δύο αγοράκια από έναν εντελώς διαφορετικό και συνάμα ξένο κόσμο. Αποδεικνύει περίτρανα πως ακόμη είναι μία από τις καλύτερες ηθοποιούς της γενιάς της.
Εμφανίζεται δυνατή και ανατριχιαστική σε κάθε της σκηνή.

Η δεύτερη, η Rooney Mara παραμένει δυστυχώς, ανεκμετάλλευτη.
Τα σημεία όπου εμφανίζεται αρκούν μεν για να αποδείξουν το υποκριτικό της ταλέντο και να προδώσουν το γεγονός πως η Mara δεν είναι μια τυχαία ηθοποιός, αλλά δεν επικεντρώνονται σε αυτήν όσο της αρμόζει.
Το ότι δεν είναι μια τυχαία ηθοποιός όλοι και όλες το γνωρίζουμε πλέον-ειδικά μετά το αξέχαστο "Carol". Έχει πολλά να προσφέρει από ερμηνευτικής απόψεως, ενώ καταφέρνει με το εκφραστικότατο της βλέμμα να τραβήξει την προσοχή των θεατών σε κάθε σκηνή. Αυτό ακριβώς όφειλαν να σκεφτούν και οι συντελεστές. Οι λίγες σκηνές, δεν αρκούν ούτε για να αναπτυχθεί καταλλήλως ο σεναριακός της χαρακτήρας. Παραμένει απλά ως η κοπέλα που ερωτεύτηκε ο πρωταγωνιστής...

O (σχεδόν) πρωταγωνιστής τώρα, Dev Patel, γνωστός μας από το επιτυχημένο "Slumdog Millionaire", υποδύεται τον Σαρού που πλέον έχει ενηλικιωθεί και ετοιμάζεται να φύγει από το σπίτι για σπουδές. Είναι συγκρατημένος και σοβαρός σαν χαρακτήρας. Το βλέμμα του προδίδει την ανασφάλεια, τη μοναξιά, στοιχεία που εκφράζουν τον ενήλικα πλέον Σαρού.

Κάπου στις 2 ώρες, έρχεται η πολυπόθητη και πολυαναμενόμενη στιγμή σε μια σκηνή που (επιτέλους) καταφέρνει να συγκεντρώσει όλο τον συναισθηματισμό και τη συγκίνηση που πλημμυρίζουν τους χαρακτήρες. Είναι αδύνατο να παραμείνεις ασυγκίνητος-η.

Όσον αφορά το σύνολο, το "Λιοντάρι" καλό θα ήταν να φανέρωνε όλη την επιθετικότητα και δύναμη που κρύβει.

Βαθμολογία 2.5/5
Παρασκευή Γιουβανάκη

Carol κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Todd Haynes
Ηθοποιοί: Rooney Mara, Cate Blanchett, Sarah Paulson, Kyle Chandler

Πολλά μέχρι τώρα έχουν γραφτεί για το νέο δημιούργημα του Todd Haynes, σκηνοθέτης που επιστρέφει πίσω από την κινηματογραφική κάμερα, οχτώ χρόνια μετά το τελευταίο του "I'm not There" (όπου πρωταγωνιστεί και πάλι η Cate Blanchett).
Το νέο κινηματογραφικό δημιούργημα του Haynes έχει τίτλο "Carol" και βασίζεται στο μυθιστόρημα  "The Price of Salt" της Πατρίσια Χάισμιθ.
Μια ταινία που απέσπασε διθυραμβικές κριτικές όπου και αν προβλήθηκε και όχι άδικα. Πρόσφατα, η Ένωση Κριτικών της Νέας Υόρκης της έδωσε την πρώτη θέση στη λίστα με τις καλύτερες ταινίες του 2015.

Πρωταγωνιστής της ιστορίας, εκτός από τις δύο γυναικείες παρουσίες, είναι και ο απαγορευμένος, "ανήθικος" έρωτας.
Η Κάρολ Άιρντ  είναι μία γοητευτική γυναίκα παγιδευμένη σε έναν αποτυχημένο, δυστυχισμένο γάμο. Όταν γνωρίζει την Τερέζ Μπέλιβετ, μια νεαρή κοπέλα που εργάζεται σε ένα πολυκατάστημα του Μανχάταν και ονειρεύεται μια πιο συναρπαστική ζωή, η σχέση τους γρήγορα εξελίσσεται από αθώα φιλία σε κάτι πιο βαθύ και περίπλοκο. Η σχέση τους όμως αποκαλύπτεται και ο σύζυγος της Κάρολ αντεπιτίθεται αμφισβητώντας την ικανότητά της ως μητέρας. Και καθώς η Κάρολ και η Τερέζ κάνουν την απόδρασή τους, αφήνοντας πίσω τη ζωή τους, μία αντιπαράθεση θα δοκιμάσει την εικόνα των δύο γυναικών για τις ίδιες, καθώς και την αφοσίωσή τους.

Βρισκόμαστε στην ονειρική Νέα Υόρκη της δεκαετίας του '50. Στοιχείο που δεν χρειαζόταν να το διαβάσουμε από την υπόθεση καθώς γίνεται αμέσως αντιληπτό από την καταπληκτική φωτογραφία του Edward Lachman (όνομα που πρέπει οπωσδήποτε να συγκρατήσουμε), ο οποίος όχι απλά "φώτισε" την ταινία με νοσταλγία και έρωτα μέσα από φιλμ 16mm, αλλά έδωσε βάθος στον χαρακτήρα της και θεμελίωσε το μοναδικό, προσωπικό της στυλ.
Γλυκοί φωτισμοί σε συνδυασμό με τις νοσταλγικές νότες του soundtrack δια χειρός Carter Burwell, μας προκαλούν να ζήσουμε και εμείς την απαγορευμένη ερωτική ιστορία των δύο γυναικών.

Στο "Carol" του Todd Haynes μεγάλο ρόλο παίζει η γλώσσα του σώματος. Ο σκηνοθέτης κινηματογραφεί τα βλέμματα και τα πρόσωπα μέσα από αισθησιακά και ρομαντικά κοντινά πλάνα που σε φέρνουν σε απόσταση αναπνοής από τον χαρακτήρα, καθώς τα παρακολουθεί χαμένα και εγκλωβισμένα όπως είναι σε έναν κόσμο όπου η πραγματοποίηση των επιθυμιών τους φαντάζει άθλος. Η κάμερα του μπορεί να βρίσκεται τόσο κοντά στις ηρωίδες αλλά είναι πάντα διακριτική.
Η μία και μοναδική ερωτική σκηνή είναι συγκλονιστική. Διαρκεί ελάχιστα λεπτά αλλά σου μεταφέρει τα πάντα. Κινηματογραφείται διακριτικά αλλά τόσο παθιασμένα, ποτέ όμως ηδονοβλεπτικά. Μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί η καλύτερη ερωτική σκηνή της χρονιάς αυτής, αλλά και των τελευταίων χρόνων.

Βλέμματα γεμάτα ταραχή, την ταραχή που νιώθεις όταν σε αγγίζει είτε εσκεμμένα είτε κατά λάθος το άτομο για το οποίο αδυνατείς να αρθρώσεις σωστά μια πρόταση-το βλέμμα της Rooney Mara-Τερέζ, όταν την αγγίζει απαλά στον ώμο καληνυχτίζοντας την η Κάρολ, το νιώθεις, σε αγγίζει απαλά αλλά και σε τρυπάει κατευθείαν στην καρδιά.

H ταραχή αυτή δεν θα ήταν τόσο αισθητή αν οι ερμηνείες των πρωταγωνιστριών δεν ήταν τόσο υπέροχες. Οι δύο γυναίκες ηθοποιοί γίνονται ένα με τους ρόλους τους. Η Rooney Mara δεν σταματάει στιγμή να είναι η νεαρή Τερέζ που παγιδεύτηκε και παρασύρεται στα ερωτικά δίχτυα μιας έμπειρης Κάρολ. Το βλέμμα της πάντα ορθάνοιχτο γεμάτο παιδική αφέλεια, άλλοτε βουρκωμένο, αλλά πάντα ερωτευμένο και ειλικρινές. Όσον αφορά την κυρία Cate Blanchett, ναι πολύ πιθανόν να είναι μία από τις νικήτριες στα φετινά βραβεία της Ακαδημίας.

Η τελευταία σκηνή είναι το κερασάκι στην υπέροχη τούρτα που σερβίρει το "Carol". Μια σκηνή που ενώ είναι ήσυχη από θορύβους, είναι γεμάτη ταραχή, "ακούγεται" μονάχα, δίχως ηχητικούς παλμούς όμως, η τρεμάμενη καρδιά της ηρωίδας.
Το κλείσιμο της έρχεται στο καταλληλότερο σημείο.

Μια ταινία που σε προτρέπει να ζήσεις τον έρωτα. Eρωτευτείτε μαζί με την "Carol".

Βαθμολογία 5/5
Παρασκευή Γιουβανάκη

Trash κριτική ταινίας

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Stephen Daldry
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Rickson Tevez,Gabriel Weinstein, Jesuita Barbosa, Rooney Mara, Martin Sheen, Wagner Moura 

Η νέα ταινία του Stephen Daldry (μας έχει χαρίσει αξέχαστες ταινίες  όπως το “Hours” και το “The Reader”) βασίζεται στο μυθιστόρημα του Άντι Μάλιγκαν, που για να μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη, διασκευάστηκε από τον Ρίτσαρντ Κέρτις, σκηνοθέτη και σεναριογράφο του "Love Actually".

H υπόθεση της ταινίας είναι η εξής:"Τρία ανήλικα παιδιά, που η καθημερινότητα τους είναι να ψάχνουν για χρήσιμα πράγματα σε χωματερή, ανακαλύπτουν μια τσάντα με χρήσιμα έγραφα.Γρήγορα στο κατόπι των αγοριών θα βρεθεί και η (διεφθαρμένη) αστυνομία και ο τοπικός υπόκοσμος, αλλά τα παιδιά είναι αποφασισμένα να μην το βάλουν κάτω, να εκθέσουν το κατεστημένο και να βγουν νικητές."

Πρώτα ονόματα αυτά των Rooney Mara και  Martin Sheen-αφού είναι και οι πιο γνωστοί, σε κάνουν να πιστεύεις πως είναι πρωταγωνιστές. Και όμως, έχουν δεύτερους έως και τρίτους ρόλους (αυτό δεν σημαίνει όμως πως περνάνε αδιάφοροι). Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι τα 3 αγοράκια-Gabriel Weinstein, Rickson Tevez, Eduardo Luis, που υποδύονται τα χαμίνια που ζουν μες στα σκουπίδια. Τα ονόματα αυτών μάλλον θα' πρεπε να ήταν πρώτα...

Tα "χαμίνια" ζουν-στην κυριολεξία, μέσα στα σκουπίδια, αλλά και από τα σκουπίδια, καθώς εργάζονται στις τεράστιες χωματερές. Ο τίτλος της ταινίας παραπέμπει και στα παιδιά αυτά επειδή αντιμετωπίζονται σαν σκουπίδια από τους δήθεν ανώτερης κοινωνικής τάξης, οι οποίοι "τυχαίνει" να είναι μέσα στην ατιμία, τη διαφθορά. Εν ολίγοις, την "καθαρή" βρωμιά. 


Τα τρία αγοράκια-άγνωστα ακόμη στo χώρο του κινηματογράφου, αλλά καιρός να τα μάθουμε, γεμάτα ενέργεια και χωρίς ίχνος δισταγμού,  τρέχουν από χαντάκι σε χαντάκι για να ανακαλύψουν την αλήθεια. Οι ερμηνείες τους φυσικότατες. Νομίζεις πως συμπεριφέρονται και αντιδρούν όπως και σε περιπτώσεις δίχως μια κάμερα να τους κινηματογραφεί.

To μοντάζ συνεργάζεται ομαλότατα με την ενέργεια και τη ζωντάνια των αγοριών με αποτέλεσμα την κορύφωση της έντασης. Και το μουσικό κομμάτι-αυτή η αλήτικη μουσική που ακούμε, συμπληρώνει τον χαρακτήρα της ταινίας.

Τρία αγοράκια που για πολλούς "καθαρούς" δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, δεν διστάζουν να τα βάλουν με το διεφθαρμένο πολιτικό και αστυνομικό σύστημα. Ακούγεται ίσως σαν παραμυθάκι σε πολλούς αλλά καλό είναι να μην μείνουμε στην επιφάνεια. Στο πρόσωπο αυτών των παιδιών, μπορεί να τοποθετηθεί ο καθένας από εμάς.

Να τονίσω πως "Τα σκουπίδια" δεν είναι κάτι που δεν έχουμε δει ξανά στη μεγάλη οθόνη (ίσως σας θυμίσει κάτι από "Slumdog Millionaire" και από την "Πόλη του Θεού" ) παράλληλα όμως τίποτα δεν αναιρεί το γεγονός πως είναι μια πολύ καλή ταινία δράσης, στην οποία εντοπίζονται και στοιχεία θρίλερ, που μας κρατά σε ένταση και αγωνία (αλλά και νεύρα για τη διαφθορά που κυριαρχεί!). 

Κρατάμε τέλος(και ας μείνουμε σε αυτό), πως τα μηνύματα της προς εμάς είναι ξεκάθαρα. Η ιστορία που διαδραματίζεται είναι γεμάτη θάρρος και αισιοδοξία δίνοντας λίγη παραπάνω δύναμη στους θεατές.

Παρασκευή Γιουβανάκη      
Βαθμολογία 3/5