Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Cate Blanchett. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Cate Blanchett. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 8 Δεκεμβρίου 2015

Carol κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Todd Haynes
Ηθοποιοί: Rooney Mara, Cate Blanchett, Sarah Paulson, Kyle Chandler

Πολλά μέχρι τώρα έχουν γραφτεί για το νέο δημιούργημα του Todd Haynes, σκηνοθέτης που επιστρέφει πίσω από την κινηματογραφική κάμερα, οχτώ χρόνια μετά το τελευταίο του "I'm not There" (όπου πρωταγωνιστεί και πάλι η Cate Blanchett).
Το νέο κινηματογραφικό δημιούργημα του Haynes έχει τίτλο "Carol" και βασίζεται στο μυθιστόρημα  "The Price of Salt" της Πατρίσια Χάισμιθ.
Μια ταινία που απέσπασε διθυραμβικές κριτικές όπου και αν προβλήθηκε και όχι άδικα. Πρόσφατα, η Ένωση Κριτικών της Νέας Υόρκης της έδωσε την πρώτη θέση στη λίστα με τις καλύτερες ταινίες του 2015.

Πρωταγωνιστής της ιστορίας, εκτός από τις δύο γυναικείες παρουσίες, είναι και ο απαγορευμένος, "ανήθικος" έρωτας.
Η Κάρολ Άιρντ  είναι μία γοητευτική γυναίκα παγιδευμένη σε έναν αποτυχημένο, δυστυχισμένο γάμο. Όταν γνωρίζει την Τερέζ Μπέλιβετ, μια νεαρή κοπέλα που εργάζεται σε ένα πολυκατάστημα του Μανχάταν και ονειρεύεται μια πιο συναρπαστική ζωή, η σχέση τους γρήγορα εξελίσσεται από αθώα φιλία σε κάτι πιο βαθύ και περίπλοκο. Η σχέση τους όμως αποκαλύπτεται και ο σύζυγος της Κάρολ αντεπιτίθεται αμφισβητώντας την ικανότητά της ως μητέρας. Και καθώς η Κάρολ και η Τερέζ κάνουν την απόδρασή τους, αφήνοντας πίσω τη ζωή τους, μία αντιπαράθεση θα δοκιμάσει την εικόνα των δύο γυναικών για τις ίδιες, καθώς και την αφοσίωσή τους.
Βρισκόμαστε στην ονειρική Νέα Υόρκη της δεκαετίας του '50. Στοιχείο που δεν χρειαζόταν να το διαβάσουμε από την υπόθεση καθώς γίνεται αμέσως αντιληπτό από την καταπληκτική φωτογραφία του Edward Lachman (όνομα που πρέπει οπωσδήποτε να συγκρατήσουμε), ο οποίος όχι απλά "φώτισε" την ταινία με νοσταλγία και έρωτα μέσα από φιλμ 16mm, αλλά έδωσε βάθος στον χαρακτήρα της και θεμελίωσε το μοναδικό, προσωπικό της στυλ.
Γλυκοί φωτισμοί σε συνδυασμό με τις νοσταλγικές νότες του soundtrack δια χειρός Carter Burwell, μας προκαλούν να ζήσουμε και εμείς την απαγορευμένη ερωτική ιστορία των δύο γυναικών.


Στο "Carol" του Todd Haynes μεγάλο ρόλο παίζει η γλώσσα του σώματος. Ο σκηνοθέτης κινηματογραφεί τα βλέμματα και τα πρόσωπα μέσα από αισθησιακά και ρομαντικά κοντινά πλάνα που σε φέρνουν σε απόσταση αναπνοής από τον χαρακτήρα, καθώς τα παρακολουθεί χαμένα και εγκλωβισμένα όπως είναι σε έναν κόσμο όπου η πραγματοποίηση των επιθυμιών τους φαντάζει άθλος. Η κάμερα του μπορεί να βρίσκεται τόσο κοντά στις ηρωίδες αλλά είναι πάντα διακριτική.
Η μία και μοναδική ερωτική σκηνή είναι συγκλονιστική. Διαρκεί ελάχιστα λεπτά αλλά σου μεταφέρει τα πάντα. Κινηματογραφείται διακριτικά αλλά τόσο παθιασμένα, ποτέ όμως ηδονοβλεπτικά. Μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί η καλύτερη ερωτική σκηνή της χρονιάς αυτής, αλλά και των τελευταίων χρόνων.


Βλέμματα γεμάτα ταραχή, την ταραχή που νιώθεις όταν σε αγγίζει είτε εσκεμμένα είτε κατά λάθος το άτομο για το οποίο αδυνατείς να αρθρώσεις σωστά μια πρόταση-το βλέμμα της Rooney Mara-Τερέζ, όταν την αγγίζει απαλά στον ώμο καληνυχτίζοντας την η Κάρολ, το νιώθεις, σε αγγίζει απαλά αλλά και σε τρυπάει κατευθείαν στην καρδιά.

H ταραχή αυτή δεν θα ήταν τόσο αισθητή αν οι ερμηνείες των πρωταγωνιστριών δεν ήταν τόσο υπέροχες. Οι δύο γυναίκες ηθοποιοί γίνονται ένα με τους ρόλους τους. Η Rooney Mara δεν σταματάει στιγμή να είναι η νεαρή Τερέζ που παγιδεύτηκε και παρασύρεται στα ερωτικά δίχτυα μιας έμπειρης Κάρολ. Το βλέμμα της πάντα ορθάνοιχτο γεμάτο παιδική αφέλεια, άλλοτε βουρκωμένο, αλλά πάντα ερωτευμένο και ειλικρινές. Όσον αφορά την κυρία Cate Blanchett, ναι πολύ πιθανόν να είναι μία από τις νικήτριες στα φετινά βραβεία της Ακαδημίας.

Η τελευταία σκηνή είναι το κερασάκι στην υπέροχη τούρτα που σερβίρει το "Carol". Μια σκηνή που ενώ είναι ήσυχη από θορύβους, είναι γεμάτη ταραχή, "ακούγεται" μονάχα, δίχως ηχητικούς παλμούς όμως, η τρεμάμενη καρδιά της ηρωίδας.
Το κλείσιμο της έρχεται στο καταλληλότερο σημείο.

Μια ταινία που σε προτρέπει να ζήσεις τον έρωτα. Eρωτευτείτε μαζί με την "Carol".

Βαθμολογία 5/5
Παρασκευή Γιουβανάκη

Τρίτη 16 Ιουνίου 2015

Cinderella κριτική ταινίας


Σκηνοθέσία: Kenneth Branagh
Ηθοποιοί: Helena Bonham Carter, Cate Blanchett, Hayley Atwell, Lily James, Richard Madden, Ben Chaplin, Holliday Grainger,Stellan Skarsgård

Η Disney συνεχίζει την παράδοση της μεταφοράς κλασικών παραμυθιών στη μεγάλη οθόνη και μετά τη μεγάλη εμπορική επιτυχία του «Maleficent» μας παρουσιάζει μια νέα υπερπαραγωγή με λαμπερό καστ και υψηλές προδιαγραφές.  Η Σταχτοπούτα που εδώ αποκαλείται "Έλλα", επιχειρεί να δεθεί με τη νέα της μητριά, αλλά και τις δύο κόρες της, ενώ εκείνες της φέρονται απάνθρωπα. Όλα όμως θα αλλάξουν μετά από τον χορό στον οποίο θα πάει με τη βοήθεια της μαγικής της νονάς.. H νέα ταινία της Disney, παραμένει πιστή στο κλασικό, πασίγνωστο ομώνυμο παραμύθι και δίνει σάρκα και οστά στη διαχρονική ταινία κινουμένων σχεδίων του 1950.

O "πάντα δραστήριος θεατράνθρωπος"-όπως συνηθίζουν να τον αποκαλούν, Kenneth Branagh παίρνει το τιμόνι της σκηνοθεσίας και οδηγεί την "Σταχτοπούτα" σε έναν πανέμορφο παραμυθένιο κόσμο, όπως ακριβώς αρμόζει στην κλασική αυτή ιστορία που λίγο πολύ όλοι μας από μικροί αγαπήσαμε. Ο μαγευτικός κόσμος της Έλλα ανοίγει διάπλατα την αγκαλιά του και μας υποδέχεται, και ας υπάρχουν απειλητικές παρουσίες όπως η εκθαμβωτική κακιά μητριά Cate Blanchett.

Η σκηνογραφία και η ενδυματολογία είναι εξίσου παραμυθένιες. Τα κοστούμια ανέλαβε η βραβευμένη με Όσκαρ σχεδιάστρια Sandy Powell ("The Aviator", "Shakespeare in Love"). Αξίζει εδώ να προσθέσουμε πως σημείο αναφοράς για τα κοστούμια ήταν η δεκαετία του ’40 και το ύφος ήταν πολύχρωμο, με αναφορές στον καλό και κακό χαρακτήρα του κάθε ήρωα. Και φυσικά ένα καλό παραμύθι δεν θα ήταν τίποτα χωρίς την αντίστοιχη μαγευτική μουσική. Το soundtrack της "Cinderella" ανταποκρίνεται επάξια στο ρόλο του!

Ένα ακόμη όμορφο στοιχείο είναι ότι ο χαρακτήρας της ταπεινής Σταχτοπούτας παρουσιάζεται πιο δυναμικός, σταματά να είναι το υπάκουο πρόβατο και υψώνει επιτέλους το ανάστημα της (έστω και λίγο) και έρχεται σε αντιπαράθεση με την αντιπαθέστατη μητριά της.
Καλή προβολή!

Υ.Γ. -Are you ready?
-For anything, so long as it's with you!

Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 3.5/5

Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου 2014

The Hobbit: The Battle of the Five Armies κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Peter Jackson
Hθοποιοί:  Ian McKellen, Martin Freeman, Richard Armitage, Ken Stott,,Orlando Bloom, Evangeline Lilly, Cate Blanchett, Hugo Weaving


Υπόθεση: "Με την ανάκτηση του Βασίλειου των Νάνων από τον δράκο Νοσφιστή, ο Μπίλμπο και οι δεκατρείς Νάνοι έχουν άθελά τους συμβάλλει στην εξάπλωση μιας φονικής δύναμης. Ο εξοργισμένος Νοσφιστής επιτίθεται στους ανυπεράσπιστους κατοίκους της Λιμνούπολης. Παράλληλα, κυριευμένος από το πάθος του για πλούτο, ο Θόριν Δρύασπις βάζει τον θησαυρό πάνω από την τιμή και τους φίλους του. Παραμονεύουν όμως μεγαλύτεροι κίνδυνοι, τους οποίους γνωρίζει μόνο ο Γκάνταλφ..."

Είναι η πρώτη φορά που γράφω για κάποια από τις ταινίες της τριλογίας του "Άρχοντα" και του "Χόμπιτ"...και πολύ χαίρομαι για αυτό!
Λοιπόν, έχουμε όπως όλοι γνωρίζουμε το 3ο και τελευταίο (θα δείξει...) κομμάτι της τριλογίας του "Χόμπιτ". Μια τριλογία που την αγαπήσαμε λόγω "Άρχοντα"-όχι τόσο πολύ βέβαια, αλλά την αγαπήσαμε!
«Η Μάχη των Πέντε Στρατών» ξεκινά ακριβώς από εκεί όπου τελείωσε το δεύτερο μέρος της τριλογίας, την στιγμή που ο "ποιος τον είδε και δεν φοβήθηκε" δράκος Νοσφιστής επιτίθεται -ριμάζει το χωριό και τους κατοίκους της Λιμνούπολης.

Το τελευταίο αυτό μέρος  έχει περισσότερο σασπένς από τα προηγούμενα-πάλι καλά! Όσον αφορά το "περιεχόμενο" του, οι χαρακτήρες  παραμένουν το ίδιο γνώριμοι και παλιοί αγαπημένοι (πχ ο Λέγκολας και ο πανταχού παρών Γκάνταλφ ο Γκρίζος). Σίγουρα διακρίνεται η αναμενόμενη επανάληψη στοιχείων αυτού του κόσμου -πράγμα λογικό διότι πόσα (ακόμη) να αλλάξει ο Jackson!  Aξίζει όμως να αναφέρουμε πως ο κύριος αυτός παρουσίασε μια αρκετά ενδιαφέρουσα αλληγορία μέσω του χαρακτήρα Θόριν, που αναφέρεται στην παράνοια που μπορεί να κυριαρχήσει ένα άτομο σε περίπτωση άφθονου πλούτου και εξουσίας.

Οι σκηνές της μάχης των 5 στρατών, είναι και η αποκορύφωση του σασπένς και της πόρωσης. Θεαματικά, εντυπωσιακά στο έπακρο πλάνα (αλίμονο! )- με λίγα λόγια δεν ξέρεις από που θα σου έρθει και συνεχίζεις να παρακολουθείς εκστασιασμένος. Ο σκηνοθέτης για ακόμη μια φορά αποδεικνύει πως το κατέχει το θέμα του να στήνει και να σκηνοθετεί επικές μάχες! Δυνατά σημεία παραμένουν για ακόμη μια φορά η καταπληκτική σκηνογραφία που σε ταξιδεύει αμέσως σε εκείνη την εποχή, και το αρκετά καλό cast. Εντάξει ο Ian McKellen είναι ο Γκάνταλφ, και δίπλα του στέκονται επάξια σαν χαρακτήρες- γέννημα της φαντασίας, οι Cate Blanchett και Christopher Lee.

Δυστυχώς η φλυαρία δεν λείπει ούτε από αυτό το μέρος, ούτε και το τράβηγμα από τα μαλλιά (καλά εκεί που πέφτει 30 μέτρα τείχος για να βγουν...6 νάνοι- και μιλάμε για νάνους έτσι?). Αλλά το καλό είναι πως τα ξεχνάς γρήγορα και μαγεύεσαι ξανά από την απεριόριστη δράση.

Kλείνοντας η τριλογία αυτή, δημιουργεί την εντύπωση ενός πρόλογου για τον Άρχοντα (θα δείτε γιατί..).Πονηρή αλλά και έξυπνη κίνηση αφού όντως η ιστορία του "Χόμπιτ" προηγείται από αυτήν του "Άρχοντα των Δαχτυλιδιών"...Μια συγκίνηση σε πιάνει πάντως!

Εν τέλει δεν πάμε να δούμε Χόμπιτ λόγω των διθυραμβικών κριτικών που (δεν) έχει-βασικά δεν μας νοιάζει καν αυτό, αλλά γιατί μας λείπει και θέλουμε να νιώσουμε και πάλι έστω και λίγο, εκείνο το δέος που νιώθαμε όταν βλέπαμε "'Αρχοντα" (ειδικά στους "Δύο Πύργους!).

Πάρτε λοιπόν όποια-ον θεωρείτε καλή παρέα και πηγαίνετε στο πλησιέστερο σινεμά!

Υ.Γ Καλές και οι κοινωνικές αλλά λίγη έως αρκετή καλοστημένη δράση και περιπέτεια τη χρειαζόμαστε...

Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 3/5