Crimson Peak κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία/Σενάριο: Guillermo del Toro
Ηθοποιοί: Mia Wasikowska, Tom Hiddleston, Charlie Hunnam, Jessica Chastain, Leslie Hope

Mέχρι που μπορούν να σε φτάσουν ο παράφορος, απαγορευμένος έρωτας και αγάπη; Σε τι δοκιμασίες δεν διστάζεις να βάλεις τον εαυτό για το όνομα του ανθρώπου που αγαπάς; Ο Μεξικανός σκηνοθέτης που μας χάρισε τον υπέροχο, "Λαβύρινθο του Πάνα", Guillermo del Toro, επιστρέφει, (και χαιρόμαστε πάρα πολύ για αυτό) με ένα σκοτεινό, αιματοβαμμένο γοτθικό ρομάντζο, που δεν σε αφήνει σε ησυχία ακόμη και μετά, που έχεις πλέον φύγει από την αίθουσα. Ένα ακόμη φιλμικό κείμενο, πιστό στην οραματική σκηνοθετική φύση του Del Toro που αποτελεί φόρο τιμής στο είδος ταινιών με στοιχειωμένα σπίτια ("The Haunting", "Innocents"). 

Μεταφερόμαστε μέσα από υπέροχα, εκθαμβωτικά σκηνικά υψηλής αισθητικής, στην Αγγλία του 19ου αιώνα, όπου μια νεαρή συγγραφέας, η Edith, παραδίδεται στην έλξη της για έναν μυστηριώδη, χαρισματικό άγνωστο που θα την παρασύρει σε αιματοβαμμένα μονοπάτια πάθους. Προσπαθώντας να ξεφύγει από τα φαντάσματα του παρελθόντος της, βρίσκει «καταφύγιο» στον πύργο του, ένα σπίτι που αναπνέει και ματώνει, έχοντας καλά θαμμένα μυστικά που ζητάνε εκδίκηση. Εκεί θα συμβιώσει με την αδελφή του συζύγου της, μια απειλητική παρουσία, καθώς και με αρκετά φαντάσματα που κρύβουν την ανείπωτη, φρικτή αλήθεια, πως, δηλαδή, η αγάπη έχει τη δύναμη να μας μεταμορφώνει όλους σε τέρατα… 

Την νεαρή και ταλαντούχα συγγραφέα υποδύεται η εξίσου ταλαντούχα Mia Wasikowska η οποία μας προκάλεσε να την προσέξουμε από την "Αλίκη" του Burton και από τότε σε κάθε της ρόλο, μας αποκαλύπτεται ολοένα και περισσότερο. Tom Hiddleston και Jessica Chastain, τα δύο αδέρφια που προσκαλούν-προκαλούν τη νεαρή να μείνει μαζί τους στον πύργο τους... Δύο (πλέον) ερμηνευτικές εγγυήσεις όπως είναι, στέκονται επάξια σε κάθε πλάνο που προδίδει την άψογη κινηματογραφική δουλειά που κρύβεται από πίσω. Η δε Chastain είναι τόσο απίστευτη όσο και απολαυστική παρά το κακό που κυριαρχεί στον ρόλο της. Ο Hiddleston, υποκριτικά γοητευτικός όπως πάντα.

Η σκηνοθεσία του Del Toro καθώς επιθυμεί να τονίσει ακόμη περισσότερο τον μυθικό χαρακτήρα του "Λόφου", χρησιμοποιεί συχνά τα γνωστά από τον βωβό κινηματογράφο iris shots που ολοκληρώνουν το πλάνο στο κατάλληλο σημείο. Επιθυμεί όμως και να μας εισβάλει στον κόσμο του, στον κόσμο όπου "τα φαντάσματα είναι μια μεταφορά του παρελθόντος", όπως μας εκμυστηρεύεται δια στόματος Edith (από την επιλογή του ονόματος και μόνο καταλαβαίνουμε από τι απειλητικά μονοπάτια θέλει να μας οδηγήσει ο σκηνοθέτης). Στήνει άκρως επιτυχημένα ένα παραμύθι και μας εγκλωβίζει σε αυτό αλλά παράλληλα δεν θέλουμε να βρούμε τη διέξοδο, γιατί προτιμούμε τα παραμύθια από την πλέον καθημερινότητα.

Η τελευταία σκηνή απογειώνει τη μοναδική γοτθική αισθητική και το σκηνοθετικό πάθος του Del Toro: πλάνα καθηλωτικά, κυριευμένα από τις απειλητικές καιρικές μορφές, το χιόνι και την ομίχλη, ολοκληρώνουν την ιστορία. Αλλά εσύ ζητάς και άλλο.

Βαθμολογία 4/5
Παρασκευή Γιουβανάκη

The color of time κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Edna Luise Biesold, Sarah-Violet Bliss, Gabrielle Demeestere, Alexis Gambis, Shruti Ganguly, Brooke Goldfinch, Shripriya Mahesh, Pamela Romanowsky, Bruce Thierry Cheung, Tine Thomasen, Virginia Urreiztieta, Omar Zúñiga Hidalgo

Ηθοποιοί: James Franco, Henry Hopper, Mila Kunis, Jessica Chastain, Zach Braff, Bruce Campbell, Giavani Cairo, Vince Jolivette, Jordan March, Kathi J. Moore, Ziam Penn, Joshua Saba, Mia Serafino, Zachary Unger, Danika Yarosh

H ζωή του αμερικανού ποιητή C.K. Williams αποτυπώνεται μέσα από τα ποιήματα του και τις αναδρομές στο παρελθόν, ώστε ο θεατής να εξοικειωθεί με την ποίηση του Williams αλλά και να αντιληφθεί τις σχέσεις της ζωής του οι οποίες των καθόρισαν ως προσωπικότητα και συνέβαλαν με τον τρόπο τους στο να γίνει ένας  σπουδαίος ποιητής. Όλη η ταινία παρουσιάζεται ως ένα αφαιρετικό και εκτενές ποίημα που συνδέει τα επιμέρους αυτοβιογραφικά ποιήματα.

Μέσα από τις συνεχείς αναδρομές σε διάφορα ηλικιακά στάδια προσεγγίζει ο θεατής τη σχέση του ποιητή με τις γυναίκες της ζωής του και όλο το πλήθος των συναισθημάτων που οι σχέσεις αυτές επέφεραν. Από τη στοργή που βίωσε από την τρυφερή μητέρα του (Jessica Chastain) , μέχρι και την αγάπη για την σύζυγο του (Mila Kunis), καθώς και την πρώτη σεξουαλική εμπειρία του ως έφηβος, τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα αλλά και την απώλεια ενός στενού φίλου. Όλα αποδίδονται με λυρισμό που τον συνοδεύουν εικόνες φθινοπωρινού τοπίου που δένουν όμορφα με την ποίηση. 

Βλέπεται με πολύ κόπο και προσδοκία ότι θα βελτιωθεί ως το τέλος… Σίγουρα θα ήταν πιο ουσιαστική η απλή ανάγνωση των ποιημάτων μιας και είναι αυτό που κυρίως αξίζει στην ταινία. Σε όλη τη διάρκεια της υπήρχε η μόνιμη αίσθηση ότι τα πάντα ήταν κλεμμένα από κάποια άλλη ταινία, ή μάλλον από πολλές διαφορετικές ταινίες. Για παράδειγμα η σχέση του πρωταγωνιστή με τους γονείς του θύμισε πολύ το «The tree of life» του Malick. Συμπέρασμα στο οποίο οδηγείται κανείς σχετικά εύκολα μιας και η μητέρα και στις δύο ταινίες ενσαρκώνεται από την Jessica Chastain . Έτοιμη συνταγή από το Hollywood. Προφανώς και δεν υπάρχει παρθενογένεση στην τέχνη, αλλά όταν υπάρχουν τόσες κοινοτοπίες και μιμητισμός τέτοιου βαθμού και η ταινία χάνει το νόημα ύπαρξης της. 

Υπάρχουν παρ' όλα αυτά κάποιες ενδιαφέρουσες σκηνές αλλά κάπου αρχίζει να μειώνεται η συνοχή και καταλήγουν χαοτικές στην προσπάθεια να αποτυπωθεί η λυρικότητα. Οι ερμηνείας είναι καλούτσικες, ίσως και καλές γεγονός που δεν βοηθάει στο να ξεχαστεί η μετριότητα της ταινίας και να την ανασύρουν σε ένα άλλο επίπεδο. 

Με 12 σκηνοθέτες που έχει η ταινία κάπου το πράγμα χάθηκε. Κακή συνεννόηση ή έλλειψη σκηνοθετικής χημείας, πάντως το αποτέλεσμα ήταν από μέτριο έως κακό. Βέβαια στο σημείο αυτό πρέπει να αναφερθεί ότι πρόκειται για ταινία νέων κινηματογραφιστών και είναι αρκετά λογικό ως ένα βαθμό να ακολουθούν την πεπατημένη, ειδικά όταν αυτό κάνουν συχνά και οι πιο έμπειροι του είδους. Από την άλλη επειδή ακριβώς είναι νέοι, θα περίμενε κανείς πιο φρέσκες ιδέες και όχι τα γνωστά κλισέ. 

Αλεξάνδρα Τσαγάνη,
Βαθμολογία 2/5

The Disappearance of Eleanor Rigby: Her κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Ned Benson
Ηθοποιοί:  Jessica Chastain, James McAvoy, Nina Arianda, Viola Davis, Isabelle Huppert, Bill Hader, William Hurt, Jess Weixler

"Εκείνη". "Εκείνος". "Εμείς". Ένα φιλμικό κείμενο με τρεις διαφορετικές εκδοχές-οπτικές. Η εκδοχή "Εμείς" (η οποία δεν θα προβληθεί στη χώρα μας), παρουσιάζει και εμβαθύνει μια πολυκύμαντη σχέση ενός άνδρα και μιας γυναίκας. Η περίπτωση "Εκείνη", είναι αυτή που θα μας απασχολήσει αυτήν την κινηματογραφική εβδομάδα. 
Στις πιο όμορφες γειτονιές της Νέας Υόρκης, παρακολουθούμε τις διαδρομές της Ελινορ Ρίγκμπι και του άντρα της, Κόνορ. Οταν η Ελινορ ξαφνικά επιστρέψει στο πατρικό της και διακόψει κάθε επαφή με τον Κόνορ, θ’ αναρωτηθούμε τι διέλυσε μια σχέση που κάποτε έμοιαζε τόσο σωστή.

Το "The Disappearance of Eleanor Rigby" είναι η πρώτη ταινία του Ned Benson, που εκτός από τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει και τη γραφή του σεναρίου. Ο σκηνοθέτης τοποθετεί ως κεντρικούς άξονες στην ιστορία του, την Ελινορ και τον Κόνορ. Οι δυο τους ήταν κάποτε ένα ευτυχισμένο ζευγάρι που ολοκλήρωσε τον έρωτα του με τα δεσμά του γάμου. Τώρα είναι χωρισμένοι δίχως όμως να έχουν χάσει τα συναισθήματα που τους ένωσαν. Αυτό λοιπόν που ο κινηματογραφιστής ενδιαφέρεται να αποτυπώσει, είναι η διαφορετική αντιμετώπιση του χωρισμού και της αιτίας που τους έφτασε σε αυτό το σημείο, για καθένα από τα πρόσωπα του ζευγαριού. 

Tην "εξαφανισμένη" Ελινορ Ρίγκμπι  ενσαρκώνει η Jessica Chastain  η οποία έχει καταφέρει πλέον να αποτελεί τον μοναδικό λόγο ώστε να παρακολουθήσουμε μια ταινία. Εδώ, η παρουσία της είναι απλώς ενδιαφέρουσα. Η Έλινορ είναι μια γυναικά που βρίσκεται στη φάση "μαζεύω τα κομμάτια μου" και αποζητά τον χαμένο της εαυτό. Η Chastain αποτυπώνει στο βλέμμα της τον χαοτικό ψυχισμό της πρωταγωνίστριας της αλλά δεν φαίνεται να είναι διατεθειμένη να φτάσει μέχρι και την κορυφή του υποκριτικού της ταλέντου οπότε και να σώσει την ταινία. Μάλλον νιώθει και η ίδια πως δεν της δίνονται πολλά περιθώρια καθώς το σενάριο είναι λιγάκι "άνοστο". Ο James McAvoy ως Κόνορ αποτελεί δυστυχώς, μια ερμηνευτική παρουσία-ξεπέτα.

Η σκηνοθεσία προσπαθεί πάρα πολύ να δείξει κάτι διαφορετικό που θα μας κεντρίσει το ενδιαφέρον. Τόσο πολύ, που φαίνεται να ξεχνά το σοβαρό και ευαίσθητο αντικείμενο του θέματος και το παρουσιάζει"φθηνά".  Παράλληλα δεν φαίνεται ικανή ώστε να εκμεταλλευτεί  δυνατά ονόματα του cast όπως η Viola Davis ή και η Isabelle Huppert  που ενσαρκώνει τη μητέρα από τη Γαλλία, που κυκλοφορεί μονίμως με ένα ποτήρι κρασί, λες και όλες οι Γαλλίδες έτσι συμπεριφέρονται..

Επιφανειακή προσέγγιση και προβλέψιμα στιγμιότυπα, περικυκλώνουν το σενάριο. Το αποτέλεσμα δεν είναι και τόσο ενθαρρυντικό.
Ας δούμε τι έχει να μας πει και το  "The Disappearance of Eleanor Rigby: His" που θα βγει σύντομα στις αίθουσες.

Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 2.5/5

A Most Violent Year κριτική ταινίας

Σκηνοθέτες: J.C. Chandor
Ηθοποιοί: Oscar Isaac, Jessica Chastain, David Oyelowo, Albert Brooks, Catalina Sandino Moreno

Με κινηματογράφηση που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως "φόρος τιμής" στον Scorsese, ο φιλόδοξος δημιουργός του οσκαρικού "All is lost" παρουσιάζει την τρίτη κατά σειρά μεγάλου μήκους ταινία του φιλόδοξου σκηνοθέτη J.C. Chandor, η οποία διαδραματίζεται στο έτος 1981 στην πόλη της Ν.Υόρκης. Το έτος 1981 της Ν.Υόρκης, έχει χαραχτεί στην ανθρώπινη ιστορία ως το πιο βίαιο έτος που καταγράφηκε ποτέ. Προερχόμενη από την πετρελαϊκή κρίση της δεκαετίας του ’70, η πόλη γνώρισε μια δραματική μετάβαση από την αναπτυσσόμενη μητρόπολη που ήταν το ’20 με τις περικοπές, την αύξηση της εγκληματικότητας και την πολιτική διαφθορά να έχουν φτάσει στο ζενίθ τους το ’60. 
Το σενάριο, δια χειρός σκηνοθέτη, ακολουθεί τρεις ημέρες στη ζωή του Άμπελ Μοράλες, ενός Λατινομαερικάνου μετανάστη, που μαζί με τη σύζυγο του Άννα (γέννημα- θρέμα του Μπρούκλυν) χτίζουν μια μικρή επιχείρηση πετρελαίου θέρμανσης που παρέλαβαν από το μαφιόζο πατέρα της Άννα. Αφιερωμένοι να διοικήσουν την επιχείρηση με νόμιμους τρόπους, ανακαλύπτουν ότι ο δρόμος για την επιτυχία εκτός από απειλητικός είναι και διεφθαρμένος. 

Η μοναδική σε στυλ σέπια, φωτογραφία του Μπράντφορντ Γιανγκ, που έχει δώσει τα φώτα του και στο  «Ain’t Them Body Saints» αλλά και στο φετινό οσκαρικό «Selma», δημιουργεί μια ατμόσφαιρα σκοτεινή, αποπνικτική. Δημιουργεί την ατμόσφαιρα αυτή ακριβώς που υποδηλώνει η εσωτερικότητα των χαρακτήρων. O J.C. Chandor εστιάζει την κάμερά του στα βασικά πρόσωπα της ιστορίας και στη εσωτερική πάλη που κυριαρχεί μέσα τους και τα τοποθετεί-κυρίως τον κεντρικό χαρακτήρα, σε μουντούς και μοναχικούς χώρους όπου φαίνονται να χάνονται μέσα σε αυτούς (η σκηνή με τον πρωταγωνιστή που τρέχει μόνος σε ερημικές τοποθεσίες, χιονισμένες και μη, είναι εκπληκτικές).

O πρωταγωνιστής Oscar Isaac είναι η ήρεμη δύναμη της

ταινίας. Έχοντας υιοθετήσει υποκριτικά στοιχεία από την εμφάνιση του Al Pacino στον "Noνo", στέκεται διαρκώς σοβαρός και επικοινωνεί κυρίως με το στιβαρό του βλέμμα- οι ατάκες που βγαίνουν από το στόμα του είναι  μετρημένες. Ο χαρακτήρας του  είναι αποφασισμένος να παραμείνει στα έντιμα και δίκαια πιστεύω του, κάτι που φαντάζει άθλος μπροστά στη διαφθορά που επικρατεί. Σε αντίθετο πεδίο όμως βρίσκεται η γυναίκα του, Jessica Chastain, που είναι πιο αδίστακτη. Η Chastain που ήταν υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα για τον ρόλο αυτό, ναι μεν δίνει μια συγκρατημένη ερμηνεία αλλά δεν ξεπερνά την δυναμική της εμφάνιση στο "Ζero Dark Thirty".

Τέλος, έχουμε να κάνουμε με ένα φιλμικό κείμενο αχρείαστα αργό σε πολλά σημεία, με ελάχιστη δράση. Το στοιχείο αυτό σε συνδυασμό με την ομοιότητα που έχει με τις ταινίες "Νονός" και το σκηνοθετικό στυλ του Martin Scorsese, ίσως αφήσει ορισμένους θεατές ανικανοποίητους.

Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 3/5