Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα James Franco. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα James Franco. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 30 Δεκεμβρίου 2015

The Little Prince, κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Mark Osborne
Ηθοποιοί: Rachel McAdams, Mackenzie Foy, James Franco, Marion Cotillard, Benicio Del Toro

Για πρώτη φορά διασκευάζεται η λατρεμένη για αμέτρητους-ες ανά τον κόσμο, ιστορία του Μικρού Πρίγκηπα, στη μεγάλη οθόνη. 
Τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Mark Osborne, σκηνοθέτης του αξιολάτρευτου "Kung-Fu Panda",
που αποφάσισε να πραγματοποιήσει τη μεταφορά αυτή μέσα από έναν άκρως επιτηχημένο και γοητευτικό συνδυασμό 
computer animation και stop-motion animation, μία επιλογή που μας βουτά για τα καλά στον ονειρικό κόσμο του Μικρού Πρίγκιπα και όχι μόνο.

Πρωταγωνίστρια είναι το Μικρό Κορίτσι, που η αγχωτική μητέρα του το προορίζει για το καλύτερο κολλέγιο της πόλης. Μόνη του διέξοδος είναι ο εκκεντρικός και καλόκαρδος γείτονας, ο Αεροπόρος, που την ξεναγεί σε έναν εκπληκτικό κόσμο όπου όλα είναι πιθανά. Έναν κόσμο που ο ίδιος γνώρισε πριν καιρό από τον Μικρό Πρίγκιπα. Εκεί ξεκινά το μαγικό και συναισθηματικό ταξίδι του στο σύμπαν του Μικρού Πρίγκιπα. Εκεί ανακαλύπτει ξανά την παιδικότητα του και πως η ουσία είναι αόρατη στα μάτια.

Η δύο κόσμοι που πλαισιώνουν την ιστορία της ταινίας, ο πανέμορφος, χειροποίητος κόσμος που δημιούργησε ο Αντουάν ντε Σεντ Εξιπερί και αυτός του σύγχρονου καιρού στον οποίο ζει η μικρή ηρωίδα, αναδεικνύονται με την τεχνοτροπία της χαρτοκοπτικής και του stop-motion και την τεχνική του σύγχρονου animation, αντίστοιχα, στοιχείο που προσφέρει στο φιλμ πολλά εύσημα. Οι φωνές των επιλεγμένων αγγλόφωνων ηθοποιών είναι ένα ακόμη θετικό του δημιουργήματος καθώς ταιριάζουν απόλυτα με το πνεύμα της πρωτότυπης ιστορίας του μικρού ήρωα.

Ενδέχεται όμως σε μερικούς θεατές να λείψει εκείνη η ελευθερία που δίνουν οι σελίδες του Αντουάν ντε Σεντ Εξιπερί που αφήνει τη φαντασία μας να αποδεσμευτεί και να ταξιδέψει. 

Παρόλα αυτά, δύσκολα θα μείνουν απογοητευμένοι όσοι αγάπησαν την χάρτινη ιστορία του Μικρού Πρίγκιπα!

Βαθμολογία 3/5
Παρασκευή Γιουβανάκη

Παρασκευή 14 Αυγούστου 2015

Every Thing Will Be Fine κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Wim Wenders
Ηθοποιοί: Rachel McAdams, James Franco, Charlotte Gainsbourg, Lilah Fitzgerald, Marie-Josee Croze


Mετά τα ανεπανάληπτα ντοκυμαντέρ "Πίνα Μπάους" και "Αλάτι της Γης" που μας πρόσφερε ο Wim Wenders-όνομα που φέρνει αμέσως στο νου μια αξιόλογη σκηνοθετική πορεία, παρουσιάζει ένα νωχελικό υπαρξιακό δράμα, τόσο άνοστο και αδιάφορο που δεν θυμίζει σε τίποτα την ιδιαίτερη σκηνοθετική αισθητική του στην οποία μας έχει συνηθίσει (χμμ..εκτός από 2-3 εξαιρέσεις).

Ένα χειμωνιάτικο βράδυ. Ένα αυτοκίνητο σε έναν επαρχιακό δρόμο. Χιονίζει, η ορατότητα είναι περιορισμένη. Ξαφνικά, ένα έλκηθρο γλιστρά, από το πουθενά, σε έναν λόφο. Το αυτοκίνητο σταματά και όλα βυθίζονται στη σιωπή. Ο οδηγός είναι ένας συγγραφέας, ο Τόμας. Δεν έχει εκείνος ευθύνη για το ατύχημα, αλλά ούτε και ο μικρός Κρίστοφερ, που έπρεπε να φροντίσει να μη βγει στο δρόμο ο αδελφός του, ούτε η μητέρα τους, Κέιτ, που έπρεπε να είχε καλέσει τα παιδιά μέσα νωρίτερα. Ο Τόμας πέφτει σε κατάθλιψη και το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να γράψει. Έχει, όμως, δικαίωμα να βασίσει το έργο του πάνω σε βιώματα και τη θλίψη των άλλων; 

Πρώτη και στην κυριολεξία η καλύτερη, πρέπει να αναφερθεί ώστε να μην την πάρει η κατρακύλα, η πολύ όμορφη φωτογραφία του Benoit Debie. Πανέμορφα χρώματα και φωτισμοί αγκαλιάζουν τα πλάνα και παρουσιάζουν τις τοποθεσίες του Καναδά σαν σε καρτ ποστάλ. Πάλι καλά που υπάρχει και αυτή, ώστε να "ξεχνιέται" και να παρασύρεται κάπως το μάτι από το υπόλοιπο οπτικό σύνολο..


Ο πρωταγωνιστής James Franco, είναι παγωμένος, ανέκφραστος, απαράδεκτος. Κουράζει αν όχι εξοργίζει με το μονίμως σε κατάθλιψη και βαρεμάρα "υποκριτικό" ύφος του. Αδυνατούμε να πιστέψουμε πως δεν βρέθηκε άλλος, καταλληλότερος ηθοποιός. Η υποκριτική αδιαφορία δεν σταματά εδώ. Η Charlotte Gainsbourg που έχει καταφέρει να θεωρείται εγγύηση για μια ταινία, εμφανίζεται εδώ μονόπλευρη και παντελώς αδιάφορη. Δεν είναι καθόλου υπερβολή να υποστηρίξουμε πως μόνο το μικρό κοριτσάκι Lilah Fitzgerald (υποδύεται τη μικρή Μina), νοιάζεται ειλικρινά για το ρόλο του και να αναγνωρίζει το γεγονός ότι βρίσκεται σε κινηματογραφικό πλατό.

Σαν να μην έφταναν η άνευρη σκηνοθεσία και ανύπαρκτη υποκριτική διάθεση, η ταινία διαρκεί δύο(!) ώρες. Πράγμα υπερβολικό για ένα τόσο μονοδιάστατο σενάριό με μηδαμινή δραματουργία.

Y.Γ. Tι δουλειά έχει ο Franco σε δραματική-σοβαρή ταινία?

Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 1.5/5

Παρασκευή 17 Απριλίου 2015

The color of time κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Edna Luise Biesold, Sarah-Violet Bliss, Gabrielle Demeestere, Alexis Gambis, Shruti Ganguly, Brooke Goldfinch, Shripriya Mahesh, Pamela Romanowsky, Bruce Thierry Cheung, Tine Thomasen, Virginia Urreiztieta, Omar Zúñiga Hidalgo

Ηθοποιοί: James Franco, Henry Hopper, Mila Kunis, Jessica Chastain, Zach Braff, Bruce Campbell, Giavani Cairo, Vince Jolivette, Jordan March, Kathi J. Moore, Ziam Penn, Joshua Saba, Mia Serafino, Zachary Unger, Danika Yarosh

H ζωή του αμερικανού ποιητή C.K. Williams αποτυπώνεται μέσα από τα ποιήματα του και τις αναδρομές στο παρελθόν, ώστε ο θεατής να εξοικειωθεί με την ποίηση του Williams αλλά και να αντιληφθεί τις σχέσεις της ζωής του οι οποίες των καθόρισαν ως προσωπικότητα και συνέβαλαν με τον τρόπο τους στο να γίνει ένας  σπουδαίος ποιητής. Όλη η ταινία παρουσιάζεται ως ένα αφαιρετικό και εκτενές ποίημα που συνδέει τα επιμέρους αυτοβιογραφικά ποιήματα.

Μέσα από τις συνεχείς αναδρομές σε διάφορα ηλικιακά στάδια προσεγγίζει ο θεατής τη σχέση του ποιητή με τις γυναίκες της ζωής του και όλο το πλήθος των συναισθημάτων που οι σχέσεις αυτές επέφεραν. Από τη στοργή που βίωσε από την τρυφερή μητέρα του (Jessica Chastain) , μέχρι και την αγάπη για την σύζυγο του (Mila Kunis), καθώς και την πρώτη σεξουαλική εμπειρία του ως έφηβος, τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα αλλά και την απώλεια ενός στενού φίλου. Όλα αποδίδονται με λυρισμό που τον συνοδεύουν εικόνες φθινοπωρινού τοπίου που δένουν όμορφα με την ποίηση. 

Βλέπεται με πολύ κόπο και προσδοκία ότι θα βελτιωθεί ως το τέλος… Σίγουρα θα ήταν πιο ουσιαστική η απλή ανάγνωση των ποιημάτων μιας και είναι αυτό που κυρίως αξίζει στην ταινία. Σε όλη τη διάρκεια της υπήρχε η μόνιμη αίσθηση ότι τα πάντα ήταν κλεμμένα από κάποια άλλη ταινία, ή μάλλον από πολλές διαφορετικές ταινίες. Για παράδειγμα η σχέση του πρωταγωνιστή με τους γονείς του θύμισε πολύ το «The tree of life» του Malick. Συμπέρασμα στο οποίο οδηγείται κανείς σχετικά εύκολα μιας και η μητέρα και στις δύο ταινίες ενσαρκώνεται από την Jessica Chastain . Έτοιμη συνταγή από το Hollywood. Προφανώς και δεν υπάρχει παρθενογένεση στην τέχνη, αλλά όταν υπάρχουν τόσες κοινοτοπίες και μιμητισμός τέτοιου βαθμού και η ταινία χάνει το νόημα ύπαρξης της. 


Υπάρχουν παρ' όλα αυτά κάποιες ενδιαφέρουσες σκηνές αλλά κάπου αρχίζει να μειώνεται η συνοχή και καταλήγουν χαοτικές στην προσπάθεια να αποτυπωθεί η λυρικότητα. Οι ερμηνείας είναι καλούτσικες, ίσως και καλές γεγονός που δεν βοηθάει στο να ξεχαστεί η μετριότητα της ταινίας και να την ανασύρουν σε ένα άλλο επίπεδο. 

Με 12 σκηνοθέτες που έχει η ταινία κάπου το πράγμα χάθηκε. Κακή συνεννόηση ή έλλειψη σκηνοθετικής χημείας, πάντως το αποτέλεσμα ήταν από μέτριο έως κακό. Βέβαια στο σημείο αυτό πρέπει να αναφερθεί ότι πρόκειται για ταινία νέων κινηματογραφιστών και είναι αρκετά λογικό ως ένα βαθμό να ακολουθούν την πεπατημένη, ειδικά όταν αυτό κάνουν συχνά και οι πιο έμπειροι του είδους. Από την άλλη επειδή ακριβώς είναι νέοι, θα περίμενε κανείς πιο φρέσκες ιδέες και όχι τα γνωστά κλισέ. 

Αλεξάνδρα Τσαγάνη,
Βαθμολογία 2/5

Τρίτη 16 Δεκεμβρίου 2014

Palo Alto κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Gia Coppola
HΘοποιοί:  Emma Roberts, James Franco, Jack Kilmer, Val Kilmer


Η παρθενική σκηνοθετική δουλειά της 27χρονης Τζία Κόπολα, εγγονής του Φράνσις, με φανερή επιρροή από την ταινία της θείας της, Σοφία Κόπολα, "Αυτόχειρες Παρθένοι", κινηματογραφεί έφηβους στα προνομιούχα προάστια του Λος Άντζελες που βρίσκονται σε μια πορεία κατάθλιψης και αυτοκαταστροφής. Το σενάριο της ταινίας βασίζεται σε μια συλλογή διηγημάτων του Τζέιμς Φράνκο (ο οποίος και κρατά έναν δεύτερο ρόλο). 

Υπόθεση: Η ντροπαλή κι ευαίσθητη Έιπριλ, αγνή κι ανυποψίαστη στη μεθυστική της νιότη, σβήνει τη δίψα της για ζωή μέσα από την απαγορευμένη σχέση με τον προπονητή ποδοσφαίρου της ομάδας της. Την ίδια στιγμή ο εσωστρεφής καλλιτέχνης Τέντι, που τρέφει ένα φλογερό αλλά ανομολόγητο πάθος για την Έιπριλ, δοκιμάζει παρέα με τον καλύτερό του φίλο, Φρέντ, τα όρια μιας ζωής που δείχνει έτοιμη να συνθλίψει όποιον την κοιτάξει κατάματα. 

Παρακολουθώντας το "Palo Alto", διακρίνεις εύκολα πως είναι κινηματογραφημένο με μια ιδιαίτερη μορφή, αυτή που φέρνει σε ευρωπαικό χαρακτήρα. Η πλοκή μάλλον δεν ενδιαφέρει και πολύ την νεοφερμένη σκηνοθέτη, καθώς δίνεται περισσότερη σημασία στην ατμόσφαιρα που δένει τα πλάνα. Η ατμόσφαιρα της ταινίας? Νωχελική, ελεύθερου πνεύματος.

Η κάμερα της στέκεται κοντά αλλά διακριτικά απέναντι από τους χαρακτήρες, σαν ένα φιλικό πρόσωπο που θέλει να βοηθήσει. Και πραγματικά, οι χαρακτήρες αυτοί, χρειάζονται βοήθεια από κάποιον ενήλικα. Δεν την ενδιαφέρει να τους κρίνει για τις ακραίες και χαζές συμπεριφορές τους, αλλά να δείξει ότι υπάρχει πόνος και στην εφηβεία. Αλλά δυστυχώς, δεν μας δείχνει κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί. Tα parties όπου ο ένας είναι πάνω στον άλλον, όλοι λιωμένοι από το ποτό και το χόρτο, τα ξέρουμε. Επίσης το ότι πολλοί νεαροί δεν λιώνουν και μαστουρώνουν μόνο στα parties, και αυτό το ξέρουμε. Οπότε αυτό το "χέρι βοηθείας" από πλευρά κάμερας δεν αρκεί για να αφήσει ευχαριστημένο τον θεατή. 

Όσον αφορά το σημαντικό κομμάτι του σεναρίου, κάπου μπάζει. Κάνει κοιλιά και επαναλαμβάνει μοτίβα (μαστούρα κτλ). Ε, καταντά αδιάφορο κάποια στιγμή. Υπάρχουν και αρκετοί ανούσιοι και μεγάλης έκτασης διαλόγοι που κάνουν τους χαρακτήρες να φαίνονται ακόμη πιο επιφανειακοί.

Tουλάχιστον οι ερμηνείες είναι αξιόλογες. Η νεαρή Emma Roberts αποτελεί ερμηνευτική εγγύηση πλέον με την νατουραλιστική παρουσία της -αγκαλιάζει το ρόλο της και δεν μας αφήνει με πικρία. Ξεχωρίζει και ο 19χρονος Τζακ Κίλμερ, γιος του Βαλ Κίλμερ, στον ρόλο ενός μονίμως φτιαγμένου νέου, που πασχίζει να καλυτερέψει την καθημερινότητά του και να χειριστεί τα αισθήματά του. Ο Franco από την άλλη, αδιάφορος εντελώς.

Για να τελειώνουμε, έχουμε χιλιοειδωμένα προβληματικά παιδιά αλλά και μια σκηνοθεσία που δεν επικεντρώνεται στα προβλήματα τους, απλά τα αναφέρει.

Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 2/5

Πέμπτη 23 Οκτωβρίου 2014

Good People κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία : Henrik Ruben Genz
Ηθοποιοί : James Franco, Kate Hudson, Omar Sy, Tom Wilkinson, Anna Friel.

Υπόθεση : Ένα νεαρό ζευγάρι , ο Tom (James Franco) και η Anna Wright (Kate Hudson) εξαιτίας της κρίσης στην Αμερική και έχοντας κληρονομήσει ένα παλιό αρχοντικό στην Αγγλία, αποφασίζει να κάνει το μεγάλο υπερατλαντικό ταξίδι. Εξαιτίας όμως οικονομικών προβλημάτων παίρνουν την κάτω βόλτα. Ο ξαφνικός θάνατος του εσωστρεφή και αποστασιοποιημένου γείτονα τους και η εύρεση ενός σημαντικού χρηματικού ποσού στο διαμέρισμα του, τους φέρνει αντιμέτωπους με στυγνούς εγκληματίες και τα πράγματα δεν φαίνονται καλά…

«Άπληστοι Γείτονες» ο τίτλος της πρώτης αγγλικής ταινίας του Δανού σκηνοθέτη Henrik Ruben Genz και πραγματεύεται το θέμα της οικονομικής ανέχειας και της ανθρώπινης απληστίας και το πώς αυτή οδηγεί σε μπελάδες. Άλλωστε, το εύκολο χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία.

Η αρχική ιδέα της ταινίας είναι ενδιαφέρουσα, με πολλές προοπτικές εξέλιξης. Ένα χρεοκοπημένο ζευγάρι βρίσκει πολλά χρήματα και μπλέκεται σε προβλήματα με τους κακοποιούς που τα ψάχνουν. Μέχρι εδώ τέλεια. Έλα όμως που οι πρωταγωνιστές μας δεν τρέχουν να φύγουν μόλις βρουν τα λεφτά αλλά κάθονται στο διαμέρισμα τους σαν να μην τρέχει τίποτα…

Η σκηνοθεσία σε συνδυασμό με την καλή φωτογραφία αποδίδει στο μέγιστο το εξωτερικό θέμα της ταινίας, δηλαδή το μουντό αστικό περιβάλλον με την εγκληματικότητα και την διαφθορά να ανθίζουν ολοένα και περισσότερο στο σύγχρονο Λονδίνο. Πράγμα που έρχεται σε πλήρη συνάρτηση με το εσωτερικό θέμα του σεναρίου, την ανάγκη για μια αξιοπρεπή διαβίωση και το ηθικό δίλημμα που δημιουργείται όταν κάποιος δεν μπορεί πλέον να εξασφαλίσει ούτε τα αναγκαία και βρίσκεται μπροστά σε μια «τσάντα» γεμάτη λεφτά που μπορεί να του λύσει όλα τα προβλήματα. Τι κάνει τα παίρνει ή τα αφήνει ; 

Η σκηνοθεσία αν και φαντάζει αποστασιοποιημένη και αρκετά ουδέτερη χωρίς να υιοθετεί αποκλειστικά την οπτική γωνία κάποιου χαρακτήρα,ουσιαστικά καθιστά τον θεατή ως έναν απλό παρατηρητή και λειτουργεί αρκετά καλά.

Η πλοκή στο ξεκίνημα της ενθουσιάζει καθώς μας συστήνει τους εγκληματίες. Στη συνέχεια έρχεται το πρωταγωνιστικό δίδυμο James Franco & Kate Hudson και καθώς το ενδιαφέρον στρέφεται περισσότερο στο ζευγάρι παρά στην δράση και το έγκλημα, η πλοκή κυλάει αργά χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον και συγκινήσεις. Βέβαια προς το τέλος της δεύτερης πράξης υπάρχουν ορισμένες σκηνές οπλισμένες με γερή δόση αγωνίας. Εκεί που λοιπόν λες πως πρέπει να αναθεωρήσεις και πως το πράγμα έφτιαξε έρχεται ένα μελό ,προβλέψιμο happy ending να στο χαλάσει.


Από υποκριτικής άποψης τώρα, ο Tom Wilkinson σε έναν στερεοτυπικό ρόλο του ηρωικού αστυνομικού John Holden δίνει μια πολύ καλή ερμηνεία και δίνει θετικά αποτελέσματα στο σύνολο της ταινίας.O Omar Sy στην απεικόνιση του Γάλλου βαρόνου είναι εξαιρετικός αν και ο ρόλος είναι σχετικά παράταιρος με το όλο σεναριακό σύμπαν.

Το πρωταγωνιστικό δίδυμο των James Franco και Kate Hudson δεν λειτούργησε ικανοποιητικά όμως. Δυο πολλοί καλοί ηθοποιοί που όμως στην συγκεκριμένη ταινία τους λείπει η χημεία και αυτό δυστυχώς φαίνεται. Δεν μας πείθουν ότι είναι ένα ζευγάρι που λατρεύει ο ένας τον άλλον.

Ένα σενάριο που δεν ξεφεύγει από τα κλισέ αλλά που σε καμιά περίπτωση δεν κουράζει. Μια ικανοποιητική ταινία για να περάσει κανείς μια μισή ώρα με φίλους.

Ιλόνα Αγγελίδου,
 Film Critiques
Βαθμολογία : 2/5