Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 55th TIFF. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 55th TIFF. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 29 Ιανουαρίου 2015

The Tribe (Plemya), κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Myroslav Slaboshpytskiy
Hθοποιοί: Grigoriy Fesenko, Yana Novikova, Rosa Babiy, Alexander Dsiadevich, Yaroslav Biletskiy, Ivan Tishko

Έχοντας ήδη κερδίσει 3 βραβεία στην Εβδομάδα Κριτικής στις Κάννες, έρχεται και στις ελληνικές αίθουσες για να συγκλονίσει. Δίχως υπότιτλους, δίχως διαλόγους, o σκηνοθέτης  μπαίνει στα άδυτα ενός σχολείου κωφών και παρακολουθεί μια κοινωνία με δικούς της κώδικες. 

"This film is in sign language, there are no sudtitles and no voice over". Η ταινία ξεκινά και μας ενημερώνει-προειδοποιεί.
Τη "Φυλή" (που θα μπορούσε να ονομάζεται και "Η συμμορία") δεν την παρακολουθείς απλά, αλλά τη ζεις, τη νιώθεις. Είναι στα όρια μεταξύ κινηματογραφικής και ανθρώπινης εμπειρίας.

Για 130 λεπτά απουσιάζει μια αίσθηση. Αυτής της ομιλίας. Αλήθεια, μας είναι τόσο απαραίτητη όσο ίσως πιστεύουμε και στην περίπτωση της ταινίας αλλά και στη ζωή γενικότερα? Στην περίπτωση της ταινίας, από το πρώτο κιόλας λεπτό, παύει να μας ξενίζει το γεγονός ότι δεν ακούμε διαλόγους με λόγια και λέξεις. Βυθιζόμαστε στον κόσμο της "Φυλής" που δεν διαφέρει σχεδόν καθόλου από τον δικό μας. Βία εδώ, βία και εκεί. Αγάπη εδώ, αγάπη και εκεί. Πόνος εδώ, πόνος και εκεί.

Αυτό πετυχαίνει η σκηνοθετική επινόηση. H ταινία του γίνεται κατανοητή σε όλους του θεατές. Mέσα από μια δυνατή και άγρια ιστορία ενηλικίωσης και τις "ηχηρές" εικόνες της, αποδεικνύεται πως για να εκφραστούμε ανάλογα ή μάλλον καλύτερα, να νιώσουμε κάτι (πόνο, αγάπη, ηδονή) δεν είναι (καθόλου) απαραίτητα τα λόγια που προέρχονται από το στόμα. Με αυτόν τον τρόπο, η ταινία γίνεται κατανοητή σε όλους τους θεατές. Ο τρόπος και η ένταση κίνησης των χεριών μας, το φιλί μας, η αγκαλιά μας- η γλώσσα του σώματος, αρκεί.

Χαρακτηριστικά της "Φυλής" είναι ο ωμός ρεαλισμός, η τόλμη, η αμεσότητα. Στο έπακρο όλα αυτά. Σοκάρει με τον βαθύ και ωμό ρεαλισμό της(κατά τη διάρκεια της πρώτης προβολής της στο 55ο ΦΚΘ, σημειώθηκαν κάποια επεισόδια από την πλευρά σοκαρισμένων θεατών). Ωμές σκηνές βίας και πόνου. Τα τελευταία πράγματα που θέλει ο σκηνοθέτης είναι να μας καλοπιάσει και να ωραιοποιηθεί στα μάτια μας.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί πως τα παιδιά που πρωταγωνιστούν είναι και στην πραγματικότητα κωφά και οι ερμηνείες τους, έξοχες! Παράλληλα η μουντή φωτογραφία κάνει ακόμη πιο θορυβώδη και βίαιη την ταινία. Η εκκωφαντική σιγή, μας κάνει να θέλουμε να κλείσουμε τα μάτια μας και τα αυτιά μας.

Μην χάσετε την ευκαιρία να την παρακολουθήσετε.

Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 4.5/5

Κυριακή 21 Δεκεμβρίου 2014

Magical Girl κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Carlos Vermut
Ηθοποιοί:  Javier Botet, Barbara Lennie, Jose Sacristan



Τρεις κεντρικοί χαρακτήρες , παλιοί γνώριμοι μεταξύ τους, ο Λουίς, η Μπάρμπαρα και ο Ντάμιαν θα παγιδευτούν σ' έναν κόσμο εκβιασμών,σε ένα ανολοκλήρωτο παζλ, όπου τα ένστικτα και η λογική θα συγκρουστούν σε μια τραγική μάχη που θ' αλλάξει τις ζωές τους για πάντα...Ο Carlos Vermut σκηνοθετεί ένα σπονδυλωτό φιλμ, μια αληθινά πρωτότυπη αλληγορία για την αρρώστια του καπιταλισμού, της ανύπαρκτης ανθρωπιάς και του μέτρου, με ευδιάκριτες επιρροές  από Αλμόδοβαρ, Μπουνουέλ αλλά και από τα αγαπημένα για πολλούς, γιαπωνέζικα manga.

Πολλοί είχαμε την τύχη να την απολαύσουμε στα πλαίσια του 55ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Yπόθεση: "Η Αλίσια είναι ένα άρρωστο κορίτσι που ονειρεύεται να φορέσει το φόρεμα της αγαπημένης της ηρωίδας απ’ τη γιαπωνέζικη σειρά «Magical Girl Yukiko». Ο πατέρας της Λουίς θα κάνει τα πάντα για να πραγματοποιήσει την επιθυμία της κόρης του. Αλλά η μοίρα του διασταυρώνεται με την Μπάρμπαρα, μια ελκυστική νέα κοπέλα με ψυχολογικά προβλήματα, και τον Ντάμιαν, έναν δάσκαλο που έχει παραιτηθεί απ΄ όλα εκτός από το ταραγμένο παρελθόν του..." 

O τίτλος είναι ένα δίλημμα. Ενώ παρακολουθείς, διαπιστώνεις πως αναφέρεται στο μικρό κοριτσάκι που έχει μεγάλη επιθυμία να φορέσει το φόρεμα που φορά ο αγαπημένος της manga χαρακτήρας. Όμως έρχεται η στιγμή που γνωρίζουμε και την Μπάρμπαρα, μια παρουσία πανέμορφη, με παράξενο δυναμισμό και εμφανή ψυχολογική αστάθεια που κεντρίζει αμέσως το ενδιαφέρον...Μάλλον αναφέρεται και στις δύο  αυτός ο αινιγματικός τίτλος.

Ο σκηνοθέτης έχει δημιουργήσει εκτός από ένα κοινωνικό δράμα, και ένα θρίλερ μυστηρίου. Έντονη περιέργεια και φόβος για το άγνωστο που επικρατεί, σε κυριεύουν καθ'όλη τη διάρκεια του "Κοριτσιού". Η αφήγηση είναι γεμάτη ανατροπές, με ιστορίες μυστηρίου να εξελίσσονται μέσα από εξίσου μυστήριες σκηνές και πλάνα (μοναδική η στιγμή όπου μας δείχνει την περιβόητη Πόρτα με τη Μαύρη Σαύρα- θέλεις όχι απλά να μπεις, αλλά να εισβάλεις στο χώρο της δίχως να σε νοιάζει τι κρύβεται εκεί!) Παράλληλα με τις μυστήριες ιστορίες τους, εξελίσσονται και οι αντίστοιχοι χαρακτήρες. 

Οι χαρακτήρες αυτοί συναντιούνται κάτω από εντελώς πρωτότυπες και ανατρεπτικές συνθήκες. Όλα αυτά αποτελούν απόδειξη  πως ο Vermut είναι ένας πανέξυπνος και πολλά υποσχόμενος σκηνοθέτης. Έχοντας αναλάβει και το σενάριο, μας εκπλήσσει με το πως συνδυάζει ένα χιούμορ ιδιαίτερο και απολαυστικό  με τις τραγικές και στενόχωρες συνθήκες που "χαροπαλεύουν" οι ήρωες ( η "παραγγελία" τζιν με τόνικ από το κοριτσάκι στον μπαμπά του). 

Ο νεαρός Velmont σημειώνει πολύ καλή δουλειά και με τους ηθοποιούς του. Τους δίνει μεγάλη προσοχή και χρόνο σκηνοθετικό/σεναριακό, να δουλέψουν με τους χαρακτήρες τους και να τους παρουσιάσουν όσο πιο ρεαλιστικούς γίνεται. Οι ερμηνείες τους είναι εξαιρετικές.

Το "Magical Girl" είναι σκοτεινό και παράτολμο. Σε σοκάρει και σε κρατά καλά καθισμένο στο κάθισμά σου. Συνδυάζει με επιτυχία τη λογική και την τρέλα και σε βάζει σε σκέψεις τύπου "εγώ άραγε θα το έκανα αυτό?"

Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 3.5/5

Σάββατο 20 Δεκεμβρίου 2014

Love is Strange κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Ira Sachs
Hθοποιοί: John Lithgow, Alfred Molina, Marisa Tomei,Charlie Tahan 

Mία πολύ γλυκιά και υπέροχη ιστορία αγάπης-με κάποια ίσως αυτοβιογραφικά στοιχεία, έρχεται από την κάμερα του Ira Sachs.

Υπόθεση: "Έχοντας μοιραστεί τις χαρές και τις λύπες μιας ολόκληρης ζωής, ο Ben  και ο George  παντρεύονται σε μία ειδυλλιακή τελετή που λαμβάνει χώρα στο Μανχάταν. Λόγω της επισημοποίησης της σχέσης τους, ο George, καθηγητής κλασικής μουσικής σε καθολικό σχολείο, θα χάσει τη δουλειά του πολύ σύντομα. Το ζευγάρι θα χρειαστεί όχι μόνο να πουλήσει το κομψό διαμέρισμά του, αλλά και να χωριστεί σε διαφορετικά σπίτια, μέχρι να βρεθεί μια οικονομικά βιώσιμη λύση."

Μεταφερόμαστε στη Ν.Υόρκη -όχι πολλά χρόνια πριν αλλά στο σήμερα. Οικονομική και ηθική κρίση έχουν κυρίαρχο ρόλο. Ορισμένοι καθωσπρεπισμοί ή μάλλον καλύτερα κομπλεξισμοί, στερούν το δικαίωμα και την ευκαιρία εργασίας σε κάποιον επειδή...παντρεύτηκε τον αγαπημένο του! Και αυτό δυστυχώς είναι μόνο μια μορφή δυσκολίας καθώς προβλήματα  έχουν όλες οι περιπτώσεις αγάπης.

Η κάμερα του σκηνοθέτη θέλοντας να μας προβληματίσει (και) με το θέμα της αδικίας που επικρατεί, στέκεται με ευαισθησία και διακριτικότητα απέναντι στην προβληματική καθημερινότητα του άτυχου ζευγαριού. Όμως η προσοχή του δεν μένει μόνο σε αυτό. Δεν τον ενδιαφέρει να δείξει τα προβλήματα που υπάρχουν μόνο σε ένα γκει ζευγάρι.  

Μέσα λοιπόν από την εξέλιξη της ιστορίας του ομοφυλόφιλου ζευγαριού, εμπλέκεται και ένα ετεροφυλόφιλο ζευγάρι και παρακολουθούμε τις εντάσεις και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει και αυτό με τη σειρά του. Έτσι ο σκηνοθέτης φαίνεται να μας ρωτά: "Τι θα πει γκει ή straight αγάπη δηλαδή?" και να μας απαντά αμέσως μετά: "Αγάπη σκέτο λέγεται, και έχει τα προβλήματα της. Υπάρχουν και συμβαίνουν και οι 2 περιπτώσεις!"

Όσον αφορά το ερμηνευτικό κομμάτι, οι 2 κεντρικοί και μεγαλόσωμοι ηθοποιοί John Lithgow και Alfred Molina, δημιουργούν χημεία και τρυφερή ατμόσφαιρα χωρίς μελοδραματισμούς, επικοινωνώντας μεταξύ τους με βλέμματα και ήσυχες κινήσεις. Πάρα πολύ σωστή η επιλογή αυτών των 2 ηθοποιών καθώς το παρουσιαστικό τους και ο ερμηνευτικός τους τρόπος έχουν στιβαρό χαρακτήρα, έτσι η εικόνα τους ως ζευγάρι ομοφυλόφιλων ξεφεύγει από τη στερεοτυπική και συνηθισμένη παρουσίαση γκει ζευγαριού. 



Η ιστορία αυτή, μας φέρνει σε επαφή με άμεσο τρόπο, με τις δυσκολίες που προκύπτουν στα πλαίσια μιας ερωτικής σχέσης, τις προσπάθειες επίλυσης τους και τους συμβιβασμούς που γεννιούνται. Σε περίπτωση που υπάρχουν κάποιοι που ενώ διαβάζουν την περίληψη, τους ξενίζει η ιδέα ενός ζευγαριού που αποτελείται από 2 μεσήλικους  άντρες, ο Ira Sachs αλλά και το καταπληκτικό πρωταγωνιστικό δίδυμο με τον ξεχωριστό τους τρόπο, αποδεικνύουν πόσο άμεσο και φυσιολογικό είναι. Τα πάντα αποδεικνύουν πως απλά δεν γίνεται να ήταν αλλιώς αυτή η ιστορία! Και αυτό είναι το επίτευγμα της ταινίας αλλά και η γοητεία της. Επίσης καταφέρνει να συγκινήσει και να προβληματίσει το θεατή, δίχως πολλά δακρύβρεχτα πράγματα ώστε και να καταντήσει σαπουνόπερα.

Υ.Γ Αξίζει να αναφέρουμε πως η ταινία έχει "ελληνικές ρίζες" αφού την συμπαραγωγή της έχει αναλάβει ο Χρήστος Κωνσταντακόπουλος και η Faliro House και τη διεύθυνση φωτογραφίας ο Χρήστος Βουδούρης («Άλπεις»).

Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 3.5/5