Σκηνοθεσία: Vincent Perez
Hθοποιοί: Emma Thompson, Daniel Bruhl, Brendan Gleeson, Mikael Persbrandt
Εξήντα χρόνια μετά από την δημοσίευσή του, το μυθιστόρημα του Χανς Φαλάντα «Alone in Berlin/ Every Man Dies Alone», που γράφτηκε ακριβώς μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και ήταν ένα από τα πρώτα αντιναζιστικά βιβλία, έγινε παγκόσμιο μπεστ-σέλερ και κέρδισε τον χαρακτηρισμό του «σπουδαιότερου βιβλίου που γράφτηκε ποτέ για την γερμανική αντίσταση απέναντι στους Ναζί» από τον συγγραφέα και ποιητή Πρίμο Λέβι, επιζήσαντα του Ολοκαυτώματος.
Βερολίνο, 1940. Η πόλη έχει παραλύσει από το φόβο. Ο Όττο και η Άννα Κουάνγκελ είναι ένα ζευγάρι που ζει σε ένα φτωχικό διαμέρισμα και προσπαθεί, όπως όλοι οι άλλοι, να αποφύγει τους κινδύνους της ζωής υπό την καταπιεστική ναζιστική κυβέρνηση. Όταν, όμως, ο μοναχογιός τους σκοτώνεται στο μέτωπο, η απώλεια τούς οδηγεί σε μια απίστευτη πράξη αντίστασης. Αρχίζουν να αφήνουν καρτ ποστάλ παντού στην πόλη, στις οποίες γράφουν μηνύματα ενάντια στον Χίτλερ και τους Ναζί. Αν τους πιάσουν, η εκτέλεση είναι σίγουρη.
Σύντομα, η καμπάνια τους πέφτει στην προσοχή ενός ερευνητή της Γκεστάπο και ένα φονικό παιχνίδι ξεκινά. Όμως, το παιχνίδι αυτό μόνο ενδυναμώνει την αποφασιστικότητα του Όττο και της Άννα, αλλά και την μεταξύ τους αγάπη, που φουντώνει καθώς ενώνονται στην χαμηλών τόνων αλλά βαθιά τους επανάσταση.
Tα δύο πολύ σημαντικά ονόματα στους πρωταγωνιστικούς ρόλους-η Emma Thompson φυσικά έχει την πρωτιά, αποτελούν κύριο λόγο για να σου κεντρίσει το ενδιαφέρον μια ταινία. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με το "Βερολίνο".
Δυστυχώς όμως σκηνοθεσία και σενάριο δεν φαίνεται να κατάλαβαν την πραγματική αξία των ονομάτων που έχουν στα χέρια τους αλλά και την άκρως ενδιαφέρουσα θεματική του μυθιστορήματος. Την ηρωική ιστορία που μας μαθαίνει/εκληπαρεί νa έχουμε το θάρρος να αντισταθούμε στην απειλή, το άδικο, στο κακό.
Το φιλμ παραμένει άνευρο έως και αδιάφορο σε όλο του το μήκος ενώ θα μπορούσε κάλλιστα να παραμείνει μια απλή τηλεταινία.
Αν το σενάριο δεν βασιζόταν σε πραγματική ιστορία ίσως και να μην μας ενθουσιάζε διόλου σαν κινηματογραφική ιδέα.
Παράλληλα, εάν δεν είχε τα δύο αυτά ονόματα, Emma Thompson και Brendan Gleeson, δεν θα επιβιώνε με τίποτα σαν φιλμ.
Βαθμολογία 1.5/5
Παρασκευή Γιουβανάκη
Σκηνοθεσία: Felix van Groeningen
Hθοποιοί: Stef Aerts, Tom Vermeir, Stefaan De Winter, Dominique Van Malder, Ben Benaouisse
Τέσσερα χρόνια μετά από τα σπαρακτικά "Ραγισμένα Όνειρα", ένα φιλμ που σημείωσε μεγάλη φεστιβαλική αλλά και οσκαρική επιτυχία, αγαπήθηκε και θαυμάστηκε από κοινό και κριτικούς, ο κινηματογραφιστής Felix van Groeningen φέρνει το δραματικό με στοιχεία βασισμένα σε πραγματικά γεγονότα, "Belgica", το οποίο τιμήθηκε με το βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας στο φετινό Φεστιβάλ Sundance.
Η ιστορία δύο αδερφών, του Τζο και του Φρανκ. Ο Τζο είχε κάποτε καλλιτεχνικές φιλοδοξίες, αλλά η αγάπη του για τη μουσική τον οδήγησε να ανοίξει ένα μπαρ- το Belgica. Ο Φρανκ είναι ο μεγάλος αδερφός από όλες τις απόψεις. Είναι φιλόδοξος κι αφιερώνεται πλήρως σε ότι κάνει. Περιμένει το δεύτερο παιδί του, έχει σταθερή δουλειά και θέλει ν’ αποκτήσει το δικό του σπίτι. Παρόλα αυτά δεν είναι χαρούμενος με την προβλέψιμη ζωή του. Σε μια επίσκεψη του στο “Belgica”, έρχεται πιο κοντά με τον αδερφό του κι αποφασίζει να τον βοηθήσει. Για αρκετό καιρό, οι δυο τους είναι το χρυσό δίδυμο της νυχτερινής ζωής της πόλης, αλλά έχουν κλείσει θέσεις σε ένα εθιστικό ταξίδι και ο κόσμος γυρίζει με ιλιγγιώδη ταχύτητα γύρω τους.
Ο σκηνοθέτης/συνσεναριογράφος, όπως απέδειξε στα "Όνειρα", έχει την ικανότητα να κατευθύνει τους πρωταγωνιστές του μέχρι το σημείο και όπως ο ίδιος επιθυμεί και αυτοί με τη σειρά τους να του προσφέρονται με τυφλή εμπιστοσύνη.Αυτό ακριβώς συμβαίνει και εδώ, με τους δύο αρσενικούς πρωταγωνιστές του "Belgica", (δύο σε αριθμό ήταν και οι πρωταγωνιστές των "Ονείρων"-αφηγηματική φόρμα που μάλλον προτιμά περισσότερο να χρησιμοποιεί) οι οποίοι αφήνονται στα χέρια του καθοδηγητή τους και χάνονται στους σκοτεινούς φωτισμούς των πλάνων του. Η κάμερα του, γεμάτη αδρεναλίνη κεντράρει στους δύο άντρες, απορροφά και απογειώνει τη ξέφρενη ζωή που τους προσφέρει η επιχείρησή τους, κινηματογραφεί ειδυλλιακά τα μουσικά συγκροτήματα που κάνουν το λάιβ τους εκεί με τη συνοδεία μιας ξεσηκωτικής αλλά συνάμα ατμοσφαιρικής μουσικής που έχει και δραματικό χαρακτήρα.
Δεν αργούμε όμως να γευτούμε την πολυμασημένη αφηγηματική τροφή με την οποία ταίζει την ιστορία του ο Felix van Groeningen η οποία βασίζεται σε δραματικές συμπεριφορές όπως αχαλίνωτη χρήση ναρκωτικών, αθεράπευτα μεθύσια και ασυγχώρητες συμπεριφορές, ένα χάος που έφερε η επιτυχία τους και η νυχτερινή ζωή. Και φυσικά απρόσμενες εγκυμοσύνες, που ναι, πρέπει να υπάρχουν σεναριακά παντού.
Το σίγουρο είναι πως δεν μπορούμε να περιμένουμε κάτι αντίστοιχο των "Ονείρων" καθώς το Belgica είναι πολύ πιο απλοικό σε δομή και τεχνική σε σημείο που καταντά μονότονο και βαρετό.
Βαθμολογία 2.5/5
Παρασκευή Γιουβανάκη
Σκηνοθεσία: Chan-wook Park
Ηθοποιοί: Min-hee Kim, Jung-woo Ha, Tae Ri Kim, Jin-woong Jo, So-ri Moon
Ένα ερωτικό θρίλερ με πρωταγωνίστρια μια νεαρή υπηρέτρια που στέλνεται στο αρχοντικό μιας Γιαπωνέζας αριστοκράτισσας με στόχο να την αποπλανήσει. Όμως τελικά, το παράφορο πάθος που γεννιέται ανάμεσά τους απειλεί να ανατρέψει τα σχέδια του εγκεφάλου της απάτης.
Ο σκηνοθέτης του ασύγκριτου "Οld Boy" Chan-wook Park επιστρέφει. Αυτή τη φορά όχι μέσω Hollywood ευτυχώς, αλλά από την πατρίδα του τη Νότια Κορέα- (κινηματογραφικά) λημέρια που ξέρει πολύ καλύτερα να διασχίζει.
Διασκευάζει λοιπόν το ανατρεπτικό βιβλίο με τον τίτλο "Fingersmith" της Sarah Waters, που διαδραματίζεται στην Αγγλία της Βικτωριανής εποχής,
μεταφέροντας το στην υπό Ιαπωνικής αποικιοκρατίας Κορέα του ’30.
Το αποτέλεσμα; Ένα φιλμικό κείμενο απόλυτου ερωτισμού και απαράμιλλης αισθητικής.Ένα πάθος δίχως όρια και δισταγμούς που πρωταγωνιστεί μαζί με τους ηθοποιούς.
Σκηνοθεσία, φωτογραφία, ερμηνείες, κοφτερό μοντάζ, δένουν μεταξύ τους και έχουν ως απώτερο στόχο τον απόλυτο αισθησιασμό. Και αβίαστα το πετυχαίνουν.
Εδώ, δεν είναι μονάχα η σκηνοθεσία που κάνει το κουμάντο αλλά και το κοφτερό μοντάζ που το νιώθεις να εισβάλει στον προσωπικό σου χώρο και να αρπάζει ότι στοιχείο κατάφερες μόλις να μαζέψεις από το παζλ που διαλύεται μπροστά σου.
Η σκηνοθεσία, χρησιμοποιώντας traveling απερίγραπτης ομορφιάς και ομοιομορφίας- η συμμετρία των πλάνων είναι αριστουργηματική, προσηλώνεται στην κάθε λεπτομέρεια που πρόκειται να βοηθήσει(;) στην ολοκλήρωση του παζλ με κεντρικό πυρήνα τη σεξουαλική, δίχως όρια, επιθυμία.
Η σεξουαλική επιθυμία μπορεί να είναι αυτή που ξεχωρίζει περισσότερο αλλά δεν είναι το μοναδικό είδος επιθυμίας που πρωταγωνιστεί στην ιστορία. Είναι η επιθυμία γενικότερα, αυτό που ζητάμε, αυτό που θέλουμε από τον άλλον και μπορεί να φτάσουμε στα άκρα ώστε να το αποκτήσουμε.
Το χαρισματικό σενάριο εκτός από την ατελείωτη ίντριγκα που το χαρακτηρίζει και τις αμέτρητες ανατροπές που αποτρελαίνουν τον θεατή, έχει μικρές και άκρως επιτυχημένες δόσεις μαύρου χιούμορ. Κάτι που περίτεχνα αποδεικνύει πως το χιούμορ ταιριάζει παντού.
Την εκκωφαντική ομορφιά έρχεται να ολοκληρώθει με το soundtrack που δημιούργησε ο Jo Yeong-wook.
O Chan-wook Park έπλασε την πιο όμορφα παθιασμένη ταινία της χρονιάς.
Ερεθίζει όχι μόνο το σώμα μα και το μυαλό, την καρδιά.
Και αυτό ακριβώς είναι που προκαλεί ένας απόλυτος ερεθισμός.
Βαθμολογία 4/5
Παρασκευή Γιουβανάκη
Σκηνοθεσία: Nicolas Winding Refn
Hθοποιοί:Elle Fanning, Karl Glusman, Abbey Lee
Σήμερα, πραγματοποιεί την ελληνική της πρεμιέρα μία από τις πιο πολυσυζητημένες ταινίες της χρονιάς: "The Neon Demon", σε σκηνοθεσία Nicolas Winding Refn. Δηλαδή ο τύπος που δημιούργησε το αξέχαστο "Drive" και αμέσως μετά το δίδυμο αδερφάκι τoυ "Only God Forgives".
Ο Nicolas Winding Refn λοιπόν, απολαμβάνει στο έπακρο τη δημιουργία του "Δαίμονα" του κάτι που είναι ευδιάκριτο από την αρχή έως το τέλος του φιλμ. Ναι, μια κάποια έπαρση από πλευράς του είναι επίσης εμφανέστατη.
Ας μιλήσουμε όμως περισσότερο για το ίδιο το φιλμικό κείμενο τώρα.
Ο "Neon Demon" παρουσιάζεται μέσα από το πρόσωπο και το σώμα της γλυκιάς Elle Fanning η οποία είναι απλά υπέροχη σε αυτόν το ρόλο. Συνεχώς με ένα ήρεμο, απαλό αλλά μυστηριώδες βλέμμα, κυνηγάει το όνειρό της να γίνει (το) επιτυχημένο μοντέλο. Και εδώ ξεκινούν όλα.
Είναι νέα, όμορφη, ένας άγγελος και όλα τα βλέμματα μαγνητίζονται αβίαστα από την παρουσία της. Έτσι ακριβώς και η κάμερα του σκηνοθέτη μαζί με την φωτογραφία που όχι απλά την παρουσιάζουν αλλά την απαθανατίζουν και την αποθεώνουν. Η Fanning μπαίνει στο πετσί του ρόλου και δεν βγαίνει από κει, μέχρι να γίνει κατάμαυρη και πάλι η μεγάλη οθόνη.
Πρωταγωνίστρια εκτός από τη Fanning, είναι και η μουσική. To σκοτεινό, μυστηριώδες, φαντεζί και σε σημεία ειρωνικό μουσικό συνονθύλευμα γραμμένο από τον Cliff Martinez- μόνιμος συνεργάτης πλέον του ΝWR, δένει απόλυτα με το υπόλοιπο σώμα του "Δαίμονα», με τον κόσμο του μόντελινγκ και των φλας. Και το κομμάτι "Demon Dance", που δεν υπογράφτηκε από τον Martinez αλλά από τον Julian Winding, εισβάλει αβίαστα στην καταλληλότερη σκηνή και απογειώνει το οπτικοακουστικό θέαμα.
Ο κόσμος του μόντελινγκ είναι αναμφισβήτητα ένας κόσμος γεμάτος ίντριγκα και ανταγωνισμό αλλά και κίνδυνο όπως προδίδει το φιλμ. Ένας κόσμος σκοτεινός, που «φωτίζεται» υπέρτατα από την Natasha Braier. Ο «Δαίμονας» είναι κομμάτι αυτού του κόσμου. Είναι ένα φιλμ που δεν διστάζει να προκαλέσει, βασικά δεν φαίνεται να το νοιάζει καν (και γιατί άλλωστε;). Μιλά για τον ανταγωνισμό, τον ναρκισσισμό, το πάθος, το φθόνο, τη ψύχωση που ναρκώνει το μυαλό και την άρνηση του ανθρώπινου είδους μπροστά σε κάθε δισταγμό, με μοναδική σκέψη και στόχο να πιάσει την κορυφή.
Εν ολίγοις, στέλνει τα μηνύματα του και σε όποιον-α παραδοθούν.
Βαθμολογία 3.5/5
Παρασκευή Γιουβανάκη
Σκηνοθεσία: Tom Tykwer
Hθοποιοί: Tom Hanks, Alexander Black, Sarita Choudhury
Ένας Αμερικανός επιχειρηματίας ταξιδεύει στη Σαουδική Αραβία για να πουλήσει την εφεύρεση του στον πάμπλουτο τοπικό μονάρχη. Εκεί θα αντιμετωπίσει πολλές δυσκολίες μέχρι να συναντήσει τελικά τον βασιλιά, ενώ θα γνωρίσει τον έρωτα στα μάτια μιας γοητευτικής γυναίκας.
H αλήθεια είναι ότι αν δεν πληροφορούμασταν (εγκαίρως) πως η ταινία βασίζεται σε κάποιο βιβλίο (στην προκειμένη περίπτωση του Dave Eggers), δεν θα βρίσκαμε κάποιο λόγο για την ύπαρξη της. Όταν όμως στους τίτλους βλέπουμε και την ατάκα "Βασισμένη στο μυθιστόρημα..." τότε απλά καθόμαστε πιο αναπαυτικά στη θέση μας και παρακολουθούμε μία ακόμη μεταφορά χάρτινων σελίδων στο μεγάλο πανί. Αν όμως για τον τάδε λόγο δεν έτυχε να δούμε αυτή τη φράση τότε κάπου στα μισά, ίσως και πιο πριν, θα αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε ποιος ο λόγος δημιουργίας του "Ολογράμματος". Και αυτό γιατί κάπου εκεί χάνεται το ενδιαφέρον και η ενεργητικότατα που εμφανίστηκαν μαζί με την πρώτη σκηνή. Μια σκηνή φαντασμαγορικά γυρισμένης συνοδευόμενη από ένα τέρμα δυναμικό κομμάτι, το “Once in a Lifetime” των Talking Heads, που μας σύστησε τον πρωταγωνιστή που δεν είναι άλλος από τον Tom Hanks.
Kαι ναι, Ο Hanks επιτέλους καταφέρνει να ξεπεράσει το μοτίβο στο οποίο εγκλωβίστηκε τα τελευταία χρόνια, ξεπερνάει ακόμη και τον εαυτό του (όπως έκανε και πριν πολλά χρόνια στο "Cast Away") και δίνει μια εξωφρενικά απολαυστική ερμηνεία μέσα από τον ρόλο ενός καθημερινού, απλού και ολίγον loser άντρα μεσήλικα άντρα. Τσαλακώνεται, αδυνατεί να κάνει σεξ, πέφτει από την καρέκλα του και εμείς γουστάρουμε να παρακολουθούμε την γήινη παρουσία του.
Το "Ολόγραμμα" λοιπόν, έχει λόγο ύπαρξης. Να επιστρέψει ο Tom Hanks σε ενδιαφέροντες, τσαλακωμένους ρόλους.
Βαθμολογία 2.5/5
Παρασκευή Γιουβανάκη
*αναδημοσίευση από http://reel.gr/
