Pasolini κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Abel Ferrara
Hθοποιοί: Willem Dafoe, Maria de Medeiros, Riccardo Scamarcio

Μια ματιά στις τελευταίες μέρες του μεγάλου σκηνοθέτη Pier Paolo Pasolini, τον Νοέμβριο του 1975. Ο Abel Ferrara («Bad Lieutenant», «Welcome to New York» ) σκηνοθετεί τον συχνό του συνεργάτη, Willem Dafoe και μας υπόσχεται μία ασυνήθιστη βιογραφία που αγγίζει τα όρια ενός ονείρου, που συνδυάζει ευφάνταστα την πραγματικότητα με την φαντασία μέσα στην τελευταία μέρα ζωής του σπουδαίου ποιητή, κινηματογραφιστή, συγγραφέα. Ο ξαφνικός του θάνατος, σε ηλικία μόλις 53 χρόνων, προκάλεσε αμήν τι άλλο σύγχυση. Ο Pasolini είναι το σύμβολο μιας τέχνης, η οποία μάχεται εναντίον της εξουσίας. Τα γραπτά του είναι σκανδαλώδη, οι ταινίες του λογοκρίνονται, πολλοί άνθρωποι τον αγαπούν και πολλοί τον μισούν. 

Ένας καλλιτέχνης που προκάλεσε τον κόσμο γύρω του με την πολιτική του δράση και με την ερωτική του ζωή. Δυστυχώς, το σενάριο επικεντρώνεται  και ξετυλίγεται γύρω από το ερωτικό κομμάτι της ζωής του αμφιλεγόμενου κινηματογραφιστή, τη στιγμή που ο Dafoe-Pazolini δηλώνει σε συνέντευξή του πως "τώρα, περισσότερο από ποτέ, η δράση και η τέχνη του είναι πολιτική". Κάτι που στην ουσία φαίνεται να παραγκωνίζεται ενώ συνεχίζει να κυλά η ταινία  και η πολυτάραχη ζωή του. Απορίας άξιο το να παραγκωνίζεται μια τόσο σημαντική πλευρά τη στιγμή που έχει σημαδέψει τη ζωή του. Επίσης αξιοπερίεργη είναι η συνεχής εναλλαγή από την Αγγλική γλώσσα στην Ιταλική γλώσσα. Εκτός από το ότι δεν έχει λογική βάση, χάνει και σε πειστικότητα καθώς υποτίθεται πως αναπαριστά πραγματικές καταστάσεις.

Ο Willem Dafoe, είναι αναμφισβήτητα ο Pier Paolo Pasolini. Ντυμένος με τα ρούχα του και  κυκλοφορώντας σε ένα τέλεια σκηνογραφημένο περιβάλλον, σε ανατριχιάζει με την ήρεμη και αριστοτεχνική παρουσία του.

Αν και θα θέλαμε να δούμε και να μάθουμε πολλά περισσότερα μέσα από αυτό το φιλμικό κείμενο, έστω και για 86 λεπτά, μεταφερόμαστε στο τότε του Ιταλού καλλιτέχνη και νιώθουμε να τον έχουμε δίπλα μας χάρις τα αμέτρητα κοντινά πλάνα του Abel Ferrara.


Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 2.5/5

John Wick κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Chad Stahelski, David Leitch
Ηθοποιοί:  Keanu Reeves, Bridget Moynahan, Willem Dafoe, Ian McShane, Jason Isaacs

Μια (ακόμη) ιστορία εκδίκησης και μια περιπέτεια δράσης που διαδραματίζεται σε μια αγνώριστη νυκτερινή Νέα Υόρκη, σε μια ταινία η οποία περιλαμβάνει στοιχεία μαύρου χιούμορ με πρωταγωνιστή τον γοητευτικό και λιγομίλητο Keanu Reeves. Ως συνταξιούχος εκτελεστής John Wick επιστρέφει στην ενεργό δράση για να εκδικηθεί αυτούς που δολοφόνησαν τον αγαπημένο του σκύλο και έκλεψαν το σπάνιο αυτοκίνητο του. 

Ο Keanu Reeves, που τον τελευταίο καιρό έχει αφιερωθεί στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο Man of Tai Chi, έφτασε 50 χρονών, κάτι που ομολογουμένως δεν του φαίνεται!Επιστρέφει λοιπόν με μια καταιγιστική περιπέτεια και αρνείται να αφήσει οτιδήποτε όρθιο στο πέρασμά του. Το θέμα πιστολίδι και ξύλο δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο για τον ίδιο -μπορούμε να πούμε πως το κατέχει κατά πολύ μάλιστα. Mε μια φιλμογραφία  που περιλαμβάνει την τριλογία Matrix, τα δύο κεφάλαια του Speed, και το Point Break, σίγουρα θα νιώθει σιγουριά και άνεση για τον κόσμο των ταινιών δράσης. Εδώ, εμφανίζεται μελαγχολικός, λιγομίλητος-κάτι που τον κάνει ακόμη πιο γοητευτικό και μυστηριώδη, και κυρίως αποφασισμένος για την εκδίκηση που έχει βάλει σκοπό να πάρει. Η ερμηνεία του σταθερή και στιβαρή.

Σιγουριά για το "τα παίρνω όλα σβάρνα"-δράση, δεν έχει μονάχα ο πρωταγωνιστής. Η πρώτη αυτή απόπειρα σκηνοθεσίας και των δύο συνεργατών, χαρακτηρίζεται από αυτοπεποίθηση καθώς φαίνεται να ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν όταν χτίζουν τόσο θεαματικές και άρτιες σκηνές δράσης. Διόλου τυχαίο αφού και οι δύο θεωρούνται βετεράνοι του είδους έχοντας εργαστεί ως κασκαντέρ για περισσότερα από 20 χρόνια. Ο  David Leitch έχει δουλέψει με τον Brad Pitt και τον αντικαθιστούσε σε ταινίες όπως "Fight Club", "Mr. and Mrs. Smith", και "Troy". Ο  Chad Stahelski εργαζόταν ως ντουμπλέρ για τον Μπράντον Λι (τον οποίο αργότερα αντικατέστησε) στο The Crow κι εκτέλεσε όλες τις σκηνές μάχης του Keanu Reeves  για την τριλογία των Matrix.  

Με τις περισσότερες σκηνές ανθρωποκυνηγητού να είναι γυρισμένες νύχτα και γεμάτες σκοτεινά χρώματα- ειδικά η σκηνή στο κλαμπ όπου κυριαρχεί το σκοτεινό μπλε και κόκκινο, είναι τέρμα γοητευτική και αγωνιώδης, το "John Wick" κερδίζει σε σασπένς. Εντυπωσιακό είναι και το επιλεγμένο soundtrack, που κάθε κομμάτι του ταιριάζει γάντι με αυτό που διαδραματίζεται στην κάθε σκηνή αντίστοιχα.

Μια ταινία λοιπόν, που θα αφήσει τους λάτρεις του είδους αρκετά ευχαριστημένους, αλλά όχι και τους πιο απαιτητικούς θεατές, για το λόγο του ότι δεν δείχνει κάτι το πρωτότυπο.

Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 2.5/5

A most wanted man κριτική ταινίας

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ:  Anton Corbijn
HΘΟΠΟΙΟΙ:  Philip Seymour Hoffman, Rachel McAdams, Daniel Brühl, Robin Wright, Willem Dafoe


   H υπόθεση της ταινίας είναι η εξής: «Ένας ύποπτος για τρομοκρατικές ενέργειες Ρωσοτσετσένος φτάνει μυστικά στο Αμβούργο και διεκδικεί μια τεράστια πατρική κληρονομιά. Γερμανικές κι Αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες τον τοποθετούν στο στόχαστρο τους κι αναζητούν την πραγματική του ταυτότητα»

   Ο δημιουργός του "Control", στην πιο ώριμη στιγμή του, μας δίνει ένα κατασκοπευτικό θρίλερ,(βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του Τζον Λε Καρέ), το οποίο εκτυλίσσεται στο Αμβούργο, με μελαγχολικό χαρακτήρα και στοιχεία ίντριγκας, προδοσίας αλλά και ανθρωπιάς. 

  Ο «Καταζητούμενος» είναι καταδικασμένος να είναι για πάντα πλέον «μια από τις τελευταίες ταινίες του Philip Seymour Hoffman ». Γυρισμένο με λιτότητα και έχοντας  εκείνο τον αέρα των κατασκοπευτικών ταινιών του προηγούμενου αιώνα (γύρω στα ‘60 και ‘70),  εξισορροπεί την πληθωρικότητα της δράσης μεταξύ των σκηνών. Χωρίς τη χρήση ειδικών εφέ και άλλων σαλτσών, όπως συνηθίζεται πλέον σε πολλές ταινίες του είδους, κρατά μια ισορροπημένη για το θεατή αγωνία. Αυτό που καταφέρνει ο σκηνοθέτης  Anton Corbijn, είναι να σε κάνει να μπεις στη θέση των χαρακτήρων, να δημιουργήσεις μια συμπάθεια για το πρόσωπό τους και ίσως  να ταυτιστείς μαζί τους-στοιχείο σχετικά σπάνιο, καθώς κάτι τέτοιο συνηθίζεται κυρίως σε ταινίες κοινωνικού χαρακτήρα. Αλλά αν το καλοσκεφτούμε, ο «Καταζητούμενος» δεν είναι μόνο ένα κατασκοπευτικό θρίλερ.
  
  Κατά τη διάρκεια του «κυνηγιού» οι έννοιες του χαμένου πλέον ανθρωπισμού και της ανθρώπινης μοναξιάς, αλλά και οι εικόνες αυτών, ξεπροβάλλουν από τη συνέχεια των πλάνων. Κυρίως από την πλευρά του κεντρικού χαρακτήρα, του πράκτορα  Μπάχμαν. Σε αρκετά σημεία, τα λόγια που εκφράζει και οι εικόνες στις οποίες φαίνεται πως περνά τις ώρες του, σε συγκινούν, σε προβληματίζουν.

  Ο χαρακτήρας της ταινίας είναι μελαγχολικός. Αυτό οφείλεται στην καταπληκτική φωτογραφία (που θυμίζει και λίγο από "Tinker Tailor Soldier Spy"), με τα ψυχρά χρώματα να κυριαρχούν (βλ. τη σκηνή στο δωμάτιο κράτησης με τη δικηγόρο Ρίχτερ και τον πράκτορα Γκούντερ). Δημιουργούνται αξιομνημόνευτες εικόνες σε ρόλο υπογραφής της ταινίας, τοποθετώντας δραματικές στιγμές χαρακτήρων, σε πραγματικούς  χώρους, όπως οι αμέτρητες σκηνές με τον Hoffman να στέκεται μόνος του και να καπνίζει. 

 Κυριαρχεί μια ομάδα εξαιρετικών ηθοποιών (μερικοί από αυτούς έχουν υιοθετήσει ελαφριά αγγλική προφορά). Πληθωρικός και διττός, πρώτος και καλύτερος ο ανυπέρβλητος Philip Seymour Hoffman, κυριαρχεί επί του καλού πολυεθνικού cast στον τελευταίο ρόλο της καριέρας του, αυτός του Γκούντερ Μπάχμαν, του επικεφαλή μιας αντιτρομοκρατικής οργάνωσης. Ένα ποτήρι ουίσκι και ένα τσιγάρο βρίσκονται ανησυχητικά διαρκώς στο χέρι του. Μια άσχημη προ οικονομία… 
  
  Η Robin Right σε μαγνητίζει παίζοντας την απεσταλμένη του CIA Μartha Sullivan, μίας γυναίκας με αινιγματικό και όχι με την καλή έννοια, ύφος. Σε μαγνητίζει με την εξωτερική της εμφάνιση, με την ερμηνεία της, με το αινιγματικό της βλέμμα, με τα πάντα. Αποτελεί την πιο κατάλληλη επιλογή για τον ρόλο αυτό.
  
 Τέλος, η αλήθεια είναι πως θα θέλαμε να δούμε λίγο παραπάνω από τον αγαπημένο νεαρό με το όνομα Daniel Brühl (“Goodbye Lenin”) που δυστυχώς «χάνεται» από τα πλάνα αλλά και από τη δράση.

  Υ.Γ: Α ρε Hoffman…..


Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 4/5