10+2 λόγοι για να παρακολουθήσετε το "Big Little Lies" της ΗΒΟ.

1. Η κάθε σεζόν, ολοκληρώνεται στο κατάλληλο σημείο, δίχως σεναριακές σάλτσες.

2. Είναι άκρως εθιστική.

3. Για τις υπέροχες ερμηνείες των πρωταγωνιστών Reese Witherspoon, Nicole Kidman, Shailene Woodley (που' ναι μόλις 26 χρονών και παίζει εκπληκτικά μία μητέρα που μεγαλώνει μόνη της τον 5χρονο γιο της και έχοντας ένα αρκετά σκοτεινό παρελθόν), Alexander Skarsgard (η μεγάλη έκπληξη!), Laura Dern, αλλά και ολόκληρου του καστ.

4. Επειδή σου δίνει τροφή για σκέψη μέσα από την πετυχημένη κοινωνική σάτιρα του.

5. Γιατί έχει θάρρος και βλέπει κατάματα τις αντιξοότητες και τις ανωμαλίες που υπάρχουν και παραμένουν καλά κρυμμένες πίσω από κλειστές πόρτες.

6. Την αφήνει παγερά αδιάφορη το να προκαλέσει τους θεατές επίτηδες και δίχως ουσιαστικό λόγο.

7. Eπιτέλους μια σειρά που αποδεικνύει πως είναι εφικτό να υπάρξει και πραγματική φιλία ανάμεσα σε γυναίκες- όχι μόνο ζήλιες ή ίντριγκες που συνηθίζαμε να βλέπουμε.

8. Δεν σε αφήνει στιγμή να αδιαφορήσεις ή να χαλαρώσεις με τα τρελά παιχνίδια που κάνει το μοντάζ της.Ειδικά στο τελευταίο επεισόδιο δεν παίρνεις ούτε ανάσα.

9. Διότι ασχολείται με τόλμη και σοβαρότητα με τις προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει μια γυναίκα (επαγγελματίας, μητέρα).
Τις αναγνωρίζει, αγνοώντας επιδεικτικά κάθε ταμπού και τους δίνει λύσεις.

10. Έχει υπέροχο soundtrack με κομμάτια που έχουν επιλεχτεί πανέξυπνα για την κάθε σκηνή.

11. Γιατί μπορεί να φαίνεται μια "γυναικεία" σειρά αλλά απευθύνεται σε όλους μέσα από τον ανθρωπισμό που την χαρακτηρίζει.


12. Γιατί κάποια στιγμή θα αναδειχθεί η καλύτερη σειρά του 2017. Θυμηθείτε με. *

*update: Και ναι κέρδισε το Emmy της Καλύτερης Σειράς το 2017!


Παρασκευή Γιουβανάκη

Inherent Vice κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Paul Thomas Anderson
Hθοποιοί:  Joaquin Phoenix, Katherine Waterston, Jena Malone, Reese Witherspoon, Sasha Pieterse, Josh Brolin, Owen Wilson, Eric Roberts, Benicio Del Toro, Martin Short, Maya Rudolph

Ο μοναδικός Paul Thomas Anderson, επιστρέφει με την έβδομη κατά σειρά ταινία της οποίας το σενάριο και τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο ίδιος.  Ένας σκηνοθέτης που τολμά να δείξει το "απαγορευμένο". Μας έκανε να τον ξεχωρίσουμε μέσα από το "Boogie Nights" και να τον θαυμάσουμε μέσα από το αρχοντικό "The Master". Η νέα του ταινία-για την οποία και αδημονούσαμε, είναι ένας κινηματογραφικός δυναμίτης. Διεκδίκησε μόνο δύο Υποψηφιότητες για Όscar, (Διασκευασμένου Σεναρίου και Κοστουμιών) και μία υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα Α’ Ανδρικού Ρόλου για τον Joaquin Phoenix.

Βασική έμπνευση για τον Anderson αποτέλεσε το ομώνυμο βιβλίο του Τόμας Πίντσον, με κεντρικό ήρωα τον detective Doc Sportello. Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που ο Doc Sportello (Joaquin Phoenix) είδε για τελευταία φορά την ξελογιάστρα πρώην του (Katherine Waterston). Ξαφνικά αυτή εμφανίζεται με μια ιστορία απαγωγής ενός δισεκατομμυριούχου κτηματία, με τον οποίο τυχαίνει να είναι ερωτευμένη.  Είναι το τελευταίο μέρος των ψυχεδελικών 60's στο Los Angeles και ο Doc γνωρίζει ότι η «αγάπη» είναι άλλη μια από αυτές τις λέξεις που κυκλοφορούν αυτή τη στιγμή, όπως το «ταξίδι» ή το «μοδάτο», με την διαφορά ότι η λέξη «αγάπη» είναι αυτή που συνήθως οδηγεί σε μπελάδες. Τότε η διασκέδαση ήταν συνυφασμένη με την κατανάλωση ναρκωτικών ουσιών. Αμμουδιά, ήλιος παντού και πάντα, ηλιοκαμένα μαστουρωμένα κορμιά, τα παιδιά των λουλουδιών. LCD, μαριχουάνα, και άλλες "ταξιδιάρικες" τοξικές ουσίες, δίνουν και παίρνουν. Μέσα από το ξέφρενο αυτό πάρτυ, γεννιέται και μια ιστορία αστυνομικού μυστηρίου. 

Την ιστορία του Doc ακολουθούν, εκτός από την μαστουρωμένη κοινωνία του Λος Άντζελες, και πολιτισμικά, ιδεολογικά μονοπάτια, καθώς ήταν μια εποχή γεμάτη με πολιτικές και κοινωνικές τραγωδίες. Μία από αυτές για την οποία γίνεται λόγος και στο σενάριο, είναι το τραγικό γεγονός με τους οπαδούς του Τσαρλς Μάνσον που διέπραξαν τις ανατριχιαστικές δολοφονίες της ηθοποιού Σάρον Τέιτ και έξι άλλων ανθρώπων στα βόρεια του Μπέβερλι Χιλς. Τo μυστήριo που προσπαθεί να εξιχνιάσει ο Doc  τον βυθίζει  στο βαθύ χάσμα μεταξύ των ‘60s και των ‘70s, μεταξύ του Αμερικάνικου ιδεαλιστικού οράματος και του σύγχρονου καταναλωτισμού. 

Με το εναρκτήριο πλάνο, δίνεται η εντύπωση πως έχουμε να κάνουμε με "Beach movie", και η αλήθεια είναι πως είναι και αυτός  ένας από τους χαρακτηρισμούς της ταινίας. Όμως ούτε ένας ούτε δύο χαρακτηρισμοί, καταφέρνουν να προσδιορίσουν  το "Ελάττωμα". Μπορούμε να περιοριστούμε στο απλοικό "Ένα crime drama γεμάτο από ξέφρενους χαρακτήρες και παρανοϊκό χιούμορ".

Στα χέρια του έμπειρου Paul Thomas Anderson, το ενδιαφέρον υλικό που παράγεται από το βιβλίο, φαίνεται να σπαρταράει. Για δυόμιση ώρες, ταξιδεύουμε πίσω στον χρόνο, όχι όμως με μια καθιερωμένη χρονομηχανή, αλλά με την κάμερα του σκηνοθέτη. Η ανασύσταση της εποχής είναι εκπληκτική. Με αναφορές στην κινηματογράφηση των αδερφών Κοέν, μια μαστουρωμένη εποχή που σιγά σιγά οδεύει προς το τέλος της, παρουσιάζεται γλαφυρά  και με αληθοφάνεια. Ζωντανεύει και  ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μας  δίχως αναστολές. 

Οι ξέφρενοι χαρακτήρες με τη μορφή καρικατούρας,  του σεναρίου-βιβλίου, παίρνουν σάρκα και οστά μέσα από μια καταπληκτική ομάδα ηθοποιών. Ο Joaquin Phoenix είναι ξεκάθαρο πως βρίσκεται σε μια περίοδο αναγέννησης. Εδώ, ανέμελος και διαρκώς φτιαγμένος, είναι απολαυστικότατος ως κακόμοιρος  Doc. Απολαυστικός και ο Josh Brolin στο ρόλο του "Bigfoot" ενός μπάτσου που έχει μια σχέση αγάπης-μίσους με τον Doc και του αρέσει να αυτοαποκαλείται «αναγεννησιακός μπάτσος». Παράλληλα  είναι μερικής απασχόλησης ηθοποιός, και προσπαθεί με νύχια και με δόντια να αναδειχθεί επιτέλους σαν «κανονικός» ηθοποιός. Reese Witherspoon και Benicio Del Toro  έχοντας μεταμορφωθεί, τα δίνουν όλα.

Το σενάριο αποστομωτικό στο ύφος του, μοιάζει χαοτικό αλλά θέλει και αξίζει το χρόνο του. Σίγουρα δεν είναι από τα σενάρια που βγαίνουν «με το τσουβάλι». Μην βιαστείτε  να την αποβάλετε από τη μνήμη σας.

Υ.Γ. Ναι, αυτή είναι η κινηματογραφική μαστούρα της χρονιάς. Καλή προβολή!

Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 4/5

The Good Lie κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Philippe Falardeau
Ηθοποιοί: Reese Witherspoon, Arnold Oceng, Ger Duany

Σε σκηνοθεσία του υποψήφιου για Όσκαρ Philippe Falardeau (“Moniseur Lazhar”) και παραγωγή των Ron Howard (“A Beautiful Mind”) και Brian Grazer (“A Beautiful Mind”, “Rush”), η εμπνευσμένη από αληθινά γεγονότα, συγκλονιστική ιστορία του “The Good Lie” ακολουθεί μια ομάδα νεαρών Σουδανών προσφύγων, από την κόλαση του πολέμου μέχρι τη γη της επαγγελίας, τις ΗΠΑ. Εκεί, αντιμετωπίζοντας τις δυσκολίες του δυτικού πολιτισμού για πρώτη φορά, καταφέρνουν να αναπτύξουν μια δυνατή φιλία με μία παράτολμη Αμερικανίδα η οποία αναλαμβάνει να τους βοηθήσει. Κι ενώ οι ταλαιπωρημένοι πρόσφυγες προσπαθούν να προσαρμοστούν στη νέα τους ζωή, τα συναισθήματα ενοχής για τον αδερφό που έχουν αφήσει πίσω, τους κυριεύουν ολοένα και περισσότερο.

To "Γενναίο Ψέμα" είναι χωρισμένο σε δύο θεματικά μέρη. Το πρώτο μέρος επικεντρώνεται στην βίαιη και απάνθρωπη περίοδο του πολέμου όπου  "τα χαμένα παιδιά του Σουδάν" αναγκάστηκαν να αντικρίσουν τις οικογένειες τους νεκρές και τα σπίτι τους κατεστραμμένα. Διασχίζουν με τα πόδια την απόσταση μέχρι την Κένυα ώστε να σωθούν. Η σκηνοθεσία στο κομμάτι αυτό, προσεγγίζει με ρεαλισμό την απώλεια του πολέμου και τον αγώνα των μικρών παιδιών προς την επιβίωση, με αποκορύφωση την ανατριχιαστική σκηνή όπου στρατιώτες τους επιτίθενται και για να σωθούν, διασχίζουν ένα ποτάμι γεμάτο πτώματα.


Το δεύτερο μέρος 

παρουσιάζει την άφιξη των αδερφών στο Κάνσας των ΗΠΑ και την προσπάθεια τους να προσαρμοστούν σε αυτήν την εντελώς διαφορετική νοοτροπία και ζωή. Εδώ η σκηνοθετική και σεναριακή ατμόσφαιρα αλλάζει ραγδαία σε σύγκριση με τη σκληρότητα και τη σύγχυση που προηγήθηκε, καθώς υιοθετεί έναν πιο ανάλαφρο και χιουμοριστικό χαρακτήρα. Αυτό ίσως ξενίσει μερικούς. Παράλληλα, σε αυτό το κομμάτι πρωταγωνιστεί ένα συχνό φαινόμενο των αμερικανικών ταινιών: o λευκός-η που έρχεται και σώζει τον καταρρακωμένο μαύρο πρόσφυγα (βλ."The Blind Side"). Τον ρόλο αυτό τον έχει εδώ η βραβευμένη με Όσκαρ Reese Witherspoon, ως η Αμερικανίδα Carrie που κάνει σχεδόν τα πάντα για αυτούς. H Witherspoon εμφανίζεται χαριτωμένη με τα καστανά της μαλλιά και με το μεγάλο της χαμόγελο και δίνει μια χαριτωμένη (αλλά ως εκεί) ερμηνεία. Το θετικό είναι πως δημιουργεί πολύ καλή χημεία με τα τρία αδέρφια. 

Πάρα την κινηματογραφική αδυναμία που παρουσιάζει το δεύτερο κομμάτι -δηλαδή η σκηνοθεσία και οι σεναριακές ευκολίες, εκ των οποίων μερικές φαίνονται αφελέστατες (όπως πχ το ότι τα τρία αδέρφια βρίσκουν δουλειά σε χρόνο ντε τε ή ότι μιλούν άπταιστα την αγγλική γλώσσα πέρα από τα βασικά), παραμένει μία αισιόδοξη και γλυκιά ταινία που καταφέρνει παράλληλα να προβληματίσει τους θεατές.

Y.Γ. Όχι η Witherspoon δεν είναι  πρωταγωνίστρια όπως αφήνουν να εννοηθεί οι αφίσες και τα τρέιλερ!

Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 2.5/5