1. Βefore I go to sleep
Επαναλαμβανόμενες σκηνές και ένα τελικό αποτέλεσμα που κουράζει .
2. Dumb and Dumber Too
Με είκοσι χρόνια καθυστέρηση έρχεται το sequel για την μεγάλη τότε εμπορική επιτυχία του "Ηλίθιου και του Πανηλίθιου". Το 1994 μια ταινία με ιδιόρρυθμο χιούμορ είχε κάνει εντύπωση, δυστυχώς όμως το sequel όχι απλώς ήρθε πολύ αργά αλλά φαίνεται και τελείως αχρείαστο, μοιάζει να 'ναι εκτός τόπου και χρόνου.
3. Dracula Untold
Aπό κάποιο σημείο και μετά η ταινία ταλαντεύεται πάνω σε μια αόρατη κλωστή αναποφασιστικότητας ως προς το ύφος που ακολουθεί. Η ταινία του Gary Shore είναι λιγότερο μια ταινία τρόμου και περισσότερο μια Χολιγουντιανή ταινία εντυπωσιασμού βασισμένη στα CGI με ασαφή αφηγηματική προσέγγιση
4. Drive hard
"Drive Hard" o τίτλος της νέας κωμικής ταινίας δράσης του cult Αυστραλού σκηνοθέτη Brian Trenchard-Smith , η οποία ως ένα low budget b-movie είναι όσο πρωτότυπη όσο κι ο τίτλος της! Όλα φαίνονται να κινούνται προβλέψιμα και σταδιακά προς το μελό happy ending.
5. Horns
Βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Joe Hill, "η μεταμόρφωση" είναι μια υβριδική ταινία που αφήνει μια γλυκόπικρη αίσθηση. Αν και αρκετά υποσχόμενη η υπόθεση της ταινίας, κάπου στην ανάπτυξη της πλοκής χάνει την μπάλα
6. Grace of Monaco
Πολύ φασαρία για το τίποτα.
7. Palo Alto
Θυμίζει κάτι σε καλοφτιαγμένη φοιτητική ταινία με μια όμως πολύ ανιαρή σεναριακή ιδέα που σταδιακά καταντάει προβλέψιμη.
8. The Giver
Η ταινία είναι τεχνικά άρτια και έχει καλές εικαστικές πινελιές. Η σκηνοθεσία καλή αλλά της λείπει η δράση και η ζωντάνια. Το σενάριο ενώ ξεκινάει με πολύ καλό ρυθμό, κάπου το χάνουμε γιατί κινείται με αρκετά αργούς ρυθμούς χωρίς σημαντικές εντάσεις, ως αποτέλεσμα κάνει κοιλιά και κουράζει.
9. Good People
Η πλοκή στο ξεκίνημα της ενθουσιάζει καθώς μας συστήνει τους εγκληματίες. Στη συνέχεια έρχεται το πρωταγωνιστικό δίδυμο James Franco & Kate Hudson και καθώς το ενδιαφέρον στρέφεται περισσότερο στο ζευγάρι παρά στην δράση και το έγκλημα, η πλοκή κυλάει αργά χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον και συγκινήσεις. Βέβαια προς το τέλος της δεύτερης πράξης υπάρχουν ορισμένες σκηνές οπλισμένες με γερή δόση αγωνίας. Εκεί που λοιπόν λες πως πρέπει να αναθεωρήσεις και πως το πράγμα έφτιαξε, έρχεται ένα μελό ,προβλέψιμο happy ending να στο χαλάσει.
10. Serena
Η σκηνοθεσία είναι ωραία αισθητικά αλλά φαντάζει να βασίζεται σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα στην καλή φωτογραφία και τους εξαίρετους ηθοποιούς σκιαγραφώντας επιφανειακά μόνο την εποχή και μη δίνοντας την ευκαιρία στους χαρακτήρες να ωριμάσουν. Οι χαρακτήρες είναι ρηχοί, αδυσώπητα εγωιστικοί και κοντόφθαλμοι. Δεν μας δίνεται η ευκαιρία να τους καταλάβουμε και να τους νιώσουμε.
Iλόνα Αγγελίδου
Σκηνοθεσία: Rob Marshall
Hθοποιοί: Meryl Streep, Johnny Depp, Anna Kendrick, Emily Blunt, Lucy Punch, Lilla Crawford, Daniel Huttlestone, James Corden
Πρόκειται για ένα μείγμα από τα γνωστά και αγαπημένα παραμύθια των αδερφών Γκριμ: Μία μάγισσα επιχειρεί να διδάξει κάποια σημαντικά μαθήματα ζωής σε διάφορους χαρακτήρες παιδικών παραμυθιών όπως η Κοκκινοσκουφίτσα, η Ραπουζέλ, η Σταχτοπούτα και πολλοί άλλοι. Αποτελεί διασκευή ενός από τα πολυαγαπημένα μιούζικαλ του πατριάρχη του είδους Στίβεν Σόντχαϊμ («West Side Story», «Dick Tracy») του Broadway.
Όχι μην ανησυχείτε δεν είναι ένα ακόμη μελό παραμυθάκι της Disney!
Eυτυχώς, του λείπουν εκείνα τα στοιχεία που θυμίζουν Disneoπαραμύθι, και περιέχει άλλα, πιο μοντέρνα στοιχεία (βλ. ο γόης πρίγκιπας που ξενοκοιτάει(πολύ!) και μια απιστία μέσα στο παντρεμένο ζεύγος). Είναι σκοτεινό, τολμηρό, έχει και μαύρο χιούμορ, και μας αρέσει!

Σε σκηνοθεσία Rob Marshall -ο κύριος αυτός σκηνοθέτησε εκτός από τα χλυαρά "Nine" και "Αναμνήσεις μιας Γκέισας" και το αριστουργηματικό , οσκαρικό Chicago, του οποίου ακόμη δεν έχουμε χορτάσει να βλέπουμε την καταπληκτική σκηνή με το κομμάτι "Ηe had it Coming"-το Ιnto the Woods ξεχωρίζει σε αρτιότητα και ποιότητα. Η πλοκή κυλά ομαλά εκτός από κάπου προς το τέλος της τρίτης πράξης όπου φαίνεται να χάνει το ζωντανό ρυθμό που μέχρι εκείνη τη στιγμή είχε δημιουργήσει και να χάνεται σε ένα μονότονο δρομάκι. Παράλληλα με τη σκηνοθεσία προχωρά και το μουσικό κομμάτι που περιλαμβάνει καλογραμμένα τραγούδια με ευρηματικούς στίχους και βοηθάει στην εξέλιξη της πλοκής. Βέβαια δεν μπορούμε να παραλείψουμε και τις εξαίσιες σκηνογραφία και ενδυματολογία που δίνουν το δικό τους ρεσιτάλ ερμηνείας.

Ξεχωρίζουμε και το εξαιρετικό καστ. Ένα cast φουλ από μεγάλα ονόματα: Meryl Streep, Johnny Depp, Emily Blunt. Ο καθένας τους ξεχωριστά μας εκπλήσσει στο δικό του κομμάτι (ο Depp δυστυχώς περνά σχεδόν απαρατήρητος αφού η εμφάνισή του διαρκεί το πολύ 5 λεπτά!) και ειδικά οι μικρές ηλικίες -βλ. Τζακ που τον υποδύεται το αγοράκι-αστέρι από τους "Άθλιους" Daniel Huttlestone, και την Κοκκινοσκουφίτσα που η Lilla Crawford της δίνει τσαχπινιά και μια φωνή καμπάνα. Η Meryl Streep φαίνεται να το διασκεδάζει απίστευτα ως η κακιά μάγισσα με τα μπλε μαλλιά- πιο πολύ και από όταν χοροπηδούσε πάνω σε κρεβάτια στο "Mamma Mia", η Emily Blunt ως η ταπεινή φουρνάρισσα δίνει κωμική νότα και μελωδική φωνή στον χαρακτήρα της και με τον σεναριακό της σύζυγο James Corden, δημιουργούν πολύ καλή χημεία. Η "Pitch Perfect" Anna Kendrick μας αφήνει με μια αρκετά ευχάριστη γεύση με το αθώο της ύφος που ταιριάζει απόλυτα στην αντίστοιχα αθώα Σταχτοπούτα.
Οι παραμυθένιοι χαρακτήρες έρχονται αντιμέτωποι με τους κινδύνους που ελλοχεύουν στα βάθη του δάσους. Ενδοιασμοί, πάθη, αχαριστία, εντιμότητα, συγκρούονται με τους χαρακτήρες ανάμεσα στα δέντρα. Μαζί τους και ο θεατής καλείται να προβληματιστεί και να λάβει το ηθικό δίδαγμα που όλα τα παραμύθια γεννούν.
To Into the woods είναι γεμάτο σπιρτάδα και είναι ότι πρέπει για τις ημέρες των γιορτών (άσχετα που σιγά σιγά τελειώνουν...)
Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 3/5
Σκηνοθεσία : Angelina Jolie
Ηθοποιοί : Jack O'Connell, Domhnall Gleeson, Miyavi, Garrett Hedlund, Finn Wittrock, Alex Russell, C.J. Valleroy
Υπόθεση :Ο Ιταλοαμερικανός Louis Zamperini (Jack O'Connell) παρά την ταραχώδη εφηβεία του , βρίσκει τον σκοπό του στον στίβο. Τον θρίαμβο του όμως στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 έρχεται να επισκιάσει ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Ύστερα από ένα σχεδόν μοιραίο αεροπορικό δυστύχημα , ο Zamperini βρίσκεται για 47 μέρες αγνοούμενος πάνω σε μια σχεδία στην μέση του ωκεανού μαζί με άλλα δυο μέλη του πληρώματος του αεροσκάφους του. Η τύχη όμως δεν είναι με το μέρος τους, όταν "διασώζονται" από το Ιαπωνικό ναυτικό για να αιχμαλωτιστούν σε ένα στρατόπεδο αιχμαλώτων του πολέμου.
Μια ταινία βασισμένη στην πραγματική, σκληρή και ηρωική ιστορία ζωής του Ιταλοαμερικανού Ολυμπιονίκη Louis Zamperini. ( Ο οποίος έφυγε από την ζωή στα 97 τον Ιούλιο του 2014.) Διασκευασμένο από το ομότιτλο βιβλίο της Laura Hillenbrand με την αγαπητή Angelina Jolie στο τιμόνι της σκηνοθεσίας και 65 εκατομμύρια δολάρια προϋπολογισμό , το αποτέλεσμα είναι σίγουρα αμφιλεγόμενο.
"Ο Αλύγιστος" αποτελεί την δεύτερη σκηνοθετική δουλειά της Angelina Jolie μετά το " In the Land of Blood and Honey" του 2011. Το πάθος και η επιμονή της να πετύχει ένα καλό αποτέλεσμα είναι εμφανή. Η ταινία είναι υπερπαραγωγή από κάθε άποψη και έχει όντως κάποιες θεαματικές σκηνές καθιστώντας την αξιοπρεπή. Το τελικό αποτέλεσμα όμως δεν είναι αντάξιο μιας τόσο δυνατής ιστορίας. Κι αυτό οφείλεται κυρίως στην- ναι μεν προσεγμένη σκηνοθεσία- που όμως της λείπει η πρωτοτυπία και η έμπνευση. Η σκηνοθεσία αν και άρτια τεχνικά χάνει τον σκοπό της , να κάνει τον θεατή μέρος της ταινίας, ένα με τον πρωταγωνιστή , ώστε να δημιουργηθεί μια σχέση εμπάθειας. Κάτι τέτοιο δεν κατορθώνεται δυστυχώς εδώ.
Η Jolie ενδιαφέρεται και εστιάζει κυρίως στις σκηνές όπου υπάρχει βία μεταξύ του Zamperini και του Ιάπωνα δεκανέα Mutsuhiro "The Bird" Watanabe (Miyavi) εκεί που αναπτύσσεται μια σαδομαζοχιστική σχέση που μας κάνει να ανακαλούμε μνήμες από το " Merry Christmas Mr Lawrence" σε μια πιο αδύνατη προσπάθεια φυσικά και η άστοχη ατάκα του Watanabe στον Zamperini "You are like me" φαντάζει βεβιασμένη χωρίς να εξυπηρετεί κάποιον στόχο.
Υπάρχουν ορισμένες σκηνές, όπως αυτή όπου ο Zamperini μαζί με δύο μέλη του πληρώματος του βρίσκονται στην μέση του Ειρηνικού παλεύοντας να επιβιώσουν επί 47 μέρες, που είναι όντως εξαιρετικές.Κι άλλες όπως η σκηνή που μόλις έχουν αιχμαλωτιστεί ο Louis ο Fin στο στρατόπεδο και ο Louis είναι μέσα σε ένα κλειστοφοβικό κελί ,ένα επί ένα, όπου η υποκριτική του O'Connell φτάνει στα όρια του υπερβολικού (κι αυτό όχι με την καλή έννοια). Κάτι που όμως δεν αποτελεί κατ' αποκλειστικότητα δικό του λάθος.
Υποκριτικά ο Jack O'Connell δίνει για άλλη μια φορά μια δυνατή ερμηνεία βασισμένη στο δικό του υποκριτικό άστρο και όχι τόσο στην σκηνοθεσία. (σίγουρα έχει κάνει καλύτερη δουλειά στο "71" και το "Γροθιές στους τοίχους"). Στο πλευρό του O'Connell o επίσης εξαιρετικός Domhnall Gleeson φανερώνει για άλλη μια φορά το ταλέντο του. Ο Ιάπωνας γνωστός ως Miyavi στον ρόλο του Watanabe είναι εξίσου καλός και βγάζει αυτό το αίσθημα του προβληματικού ψυχισμού κι ενός χαρακτήρα που σε προβληματίζει.
Το κομμάτι με τα flashback στην παιδική ηλικία του Zamperini θυμίζουν κάτι από "Forest Gump" με τον μεγαλύτερο αδερφό του σε ρόλο προπονητή λέγοντας του πως μπορεί να καταφέρει τα πάντα με ατάκες συνηθισμένες στο να φέρνουν ευκολία στην εξέλιξη της ιστορίας. Κάποιες ατάκες βέβαια που στο βιβλίο της Laura Hillenbrand είχαν κεντρικό ρόλο εδώ στο σενάριο τις αναποδογυρίσανε οι αδερφοί Cohen. Όπως π.χ. "A moment of pain is worth a lifetime of glory" που λέει ο αδερφός του Zamperini στον ίδιο, που στο βιβλίο ήταν "A lifetime of glory is worth a moment of pain."
Επίσης, στο βιβλίο της η Hillenbrand ήθελε στο τελευταίο κεφάλαιο ο Zamperini να αποζητάει εκδίκηση στον βασανιστή του κάτι που όπως φαίνεται δεν ήταν σε καμιά περίπτωση σκοπός της ταινίας αυτής που θέλει τον Zamperini καλοκάγαθο ήρωα που πιστεύει στον εαυτό του, θριαμβεύει και επιβιώνει. Κάτι που αφαιρεί την δυνατότητα παρουσίασης ενός πολυδιάστατου χαρακτήρα που ταιριάζει περισσότερο στην πραγματικότητα. Αυτό ίσως είναι και το μεγάλο αγκάθι της όλης ταινίας, το happy ending.
" Έχει ρόλο ένα happy ending σε μια πραγματική ιστορία;" Αυτό είναι το ερώτημα που μας δημιουργείται. Η Jolie κατόρθωσε να κάνει μια ταινία 137' θεαματικότατη αλλά το σημαντικό είναι πως της λείπει η συγκινησιακή / συναισθηματική σύνδεση του κοινού με τον κεντρικό ήρωα.
Ιλόνα Αγγελίδου.
Film Critiques
Βαθμολογία : 2/5
Σκηνοθεσία: Tim Burton
Ηθοποιοί: Amy Adams, Krysten Ritter, Christoph Waltz, Jason Schwartzman, Terence Stamp
Δραματική βιογραφία που εξερευνά τη ζωή της Margaret Keane, επιτυχημένης ζωγράφου στη δεκαετία του 1950, η οποία ωστόσο αργότερα βρέθηκε σε δικαστική μάχη ενάντια του συζύγου της, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι τα έργα της ήταν δικά του.
Οι ανόητες ιδεολογίες μιας κυρίως ανδροκρατούμενης κοινωνίας: "Ποιος θα πάρει στα σοβαρά γυναίκα ζωγράφο?", η αισχρή εμπορευματοποίηση της τέχνης, η χαζομάρα πολλών μπροστά σε αυτό που θεωρούν έργο τέχνης, όλα αυτά αποτυπώνονται ξεκάθαρα εδώ. Η Margaret η "γυναίκα ζωγράφος" πέφτει θύμα εκμετάλλευσης και ψυχαναγκασμού από τον μελλοντικό της σύζυγό της λόγω αδυναμίας αφού ανησυχεί για το πως θα καταφέρει όντας χωρισμένη να μεγαλώσει μόνη της το παιδί της -ακόμη μια "λογικών βάσεων" ιδεολογία. Ο σύζυγός της έχει ιδιαίτερο ταλέντο στις δημόσιες σχέσεις και στις πωλήσεις, έτσι δεν διστάζει να πλασάρει τους πίνακες της με το δικό του όνομα, για τον απλούστατο λόγο "Ποιος θα πάρει στα σοβαρά μια γυναίκα ζωγράφο?".
Ο αγαπημένος για πολλούς Tim Burton, κάθεται στην καρέκλα του σκηνοθέτη και παραδίδει μια ταινία που δεν θυμίζει σε τίποτα αυτές που μας έχει συνηθίσει μέχρι τώρα. Και εδώ ακριβώς βρίσκουμε τη μαγεία του "Big Eyes". Ένας διαφορετικός Burton δεν είναι απαραίτητα και κάτι άσχημο. Γνωρίζοντας πως δεν κινηματογραφεί ένα ακόμη σκοτεινό παραμύθι, δίνει μια προσεγμένη και πιο ρεαλιστική σκηνοθεσία. Τα "μαγικά κόλπα" του είναι ελάχιστα. Δίνει εύλογα περισσότερη βάση στις αντιδράσεις των χαρακτήρων του με αρκετά κοντινά στα πρόσωπά τους (η εκφραστικότητα της Adams σε μαγνητίζει), και ενώ ήδη γνωρίζουμε την κατάληξη της ιστορίας, καταφέρνει να μας κρατά το ενδιαφέρον καθ’ όλη τη διάρκεια του φιλμ.
Τα θαυμάσια φωτογραφημένα πλάνα αντικατοπτρίζουν με πληρότητα την εποχή που διαδραματίζεται η υπόθεση και συμβάλουν στο γεγονός ότι η ταινία καταφέρνει πλήρως να μας μεταφέρει στην εποχή του '50 και '60. Εδώ να πούμε πως μια τέτοια ασυνήθιστη πολυχρωμία για ταινία δια χειρός Burton μας ξαφνιάζει ευχάριστα!
Δυνατό κομμάτι της ταινίας είναι και οι ερμηνείες των 2 πρωταγωνιστών. Τον κεντρικό ρόλο ανεβάζει στα ύψη η ξεχασμένη και αδικημένη από τα Oscar Amy Adams, που ενσαρκώνει με ευαισθησία την Margaret Keane. Η επιλογή της για αυτό τον ρόλο μοιάζει αψεγάδιαστη αφού εκτός από το ότι διαθέτει αξεπέραστο υποκριτικό ταλέντο, διαθέτει και ένα ζευγάρι εκφραστικότατα, "γουρλωτά" μάτια που φέρνουν αμέσως στο νου τον τίτλο "Big Eyes". O Christoph Waltz από την πλευρά του, είναι πειστικός ως ο φαφλατάς και γλοιώδης τύπος που δεν διστάζει να σου κάνει κακό και με αυτό το εκνευριστικό-κουτοπόνηρο χαμόγελο που βρίσκεται στο πρόσωπό του όλη την ώρα, μας κάνει να αηδιάσουμε ακόμη περισσότερο με τον Keane.
Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 3.5/5
Σκηνοθεσία: Alain Resnais
Hθοποιοί: Sabine Azema, Hippolyte Girardot, Caroline Siho
Βραβευμένη στο Φεστιβάλ του Βερολίνου με την Αργυρή Άρκτο, η τελευταία ταινία του Alain Resnais- την οποία ολοκλήρωσε λίγο πριν πεθάνει στα 92 του χρόνια, καταπιάνεται με την καθημερινότητα τριών μεσοαστικών ζευγαριών, που ζουν στο Γιορκσάιρ. Το "Αγαπώντας, Πίνοντας και Τραγουδώντας" είναι μια ίσως ειρωνική κωμωδία και βασίζεται στο θεατρικό έργο «Η ζωή του Ράιλι» του Άλαν Έικμπορν.
"Στην εξοχή του Γιορκσάιρ η ζωή τριών ζευγαριών αναστατώνεται για λίγους μήνες, λόγω της αινιγματικής συμπεριφοράς του κοινού τους φίλου Τζωρτζ Ράιλι. Όταν ο Δρ. Κόλιν αναφέρει κατά λάθος στη γυναίκα του Κάθριν, ότι ο ασθενής του Τζορτζ Ράιλι έχει μονάχα λίγους μήνες ζωής, δεν γνωρίζει ότι ο Τζορτζ ήταν η πρώτη της αγάπη. Το ζευγάρι θεωρούν καλή ιδέα να πείσουν τον Τζορτζ να συμμετάσχει στο έργο που ανεβάζουν με την ερασιτεχνική τοπική θεατρική τους ομάδα."
Όλοι οι χαρακτήρες ασχολούνται κυρίως με τον Τζωρτζ. Το αξιοπερίεργο στο όλο θέμα είναι πως τον Τζωρτζ δεν τον βλέπουμε πότε, δεν εμφανίζεται σε καμιά σκηνή, σε κανένα πλάνο. Και όμως αυτός είναι που κινεί τα νήματα της πλοκής. Ο Alain Resnais μάλλον παίζει μαζί μας...
Η κινηματογράφηση του "Αγαπώντας..." είναι ιδιαίτερη. Υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός από γκρο πλαν των ηθοποιών με φόντο μόνο έναν άσπρο (κάτι σαν) τοίχο που έχει άπειρες μαύρες γραμμές. Εκεί τους ακούμε να εξωτερικεύουν τους προβληματισμούς τους. Παράλληλα, η ταινία μοιάζει με θεατρική παράσταση. Ο σκηνοθέτης τοποθετεί τους ηθοποιούς του σε χώρους που είναι ανάλογα σκηνογραφημένοι ώστε να θυμίζουν θεατρικό σκηνικό. Οι ηθοποιοί μεταφέρονται από τη μια σκηνή στην άλλη έτσι ακριβώς όπως κάνουν στις θεατρικές παραστάσεις (ειρωνικό αφού οι χαρακτήρες είναι παράλληλα και ερασιτέχνες ηθοποιοί που ετοιμάζουν παράσταση). Τις σεναριακές τοποθεσίες όπως πχ τις κατοικίες των ηρώων, μαρτυρούν πλάνα-κόμικ σχέδια δια χειρός του κομίστα Blutch. Με αυτές τις "τεχνικές" η ταινία διαμορφώνει έναν παιχνιδιάρικο και ανάλαφρο χαρακτήρα. Η παιχνιδιάρικη διάθεση προδίδεται και μέσω ενός τυφλοπόντικα(!), που συχνά πυκνά κάνει την εμφάνισή του μέσα από το χώμα και παρακολουθεί τα όσα συμβαίνουν. Ώσπου στο τέλος, αφού τα έχει δει όλα ξαναχώνει το κεφάλι του στη γη γελώντας, μάλλον με τα παθήματα των εκπροσώπων της μεσοαστικής τάξης.
Αν τυχόν μπούμε στη διαδικασία να το συγκρίνουμε με τα προηγούμενα έργα του, τότε θα οδηγηθούμε στο συμπέρασμα πως το ανάλαφρο "Αγαπώντας..." είναι λιγάκι πιο αδύναμο, καθώς δεν διακρίνεται ιδιαίτερο βάθος ως προς την παρουσία των χαρακτήρων- ο θεατής αποστασιοποιείται από τη δράση και απλά τους παρακολουθεί, δεν συγκινείται, δεν ταυτίζεται. Υστερεί επίσης, από το βασικότερο στοιχείο μιας κωμωδίας, το χιούμορ. Οφείλουμε όμως να αποχαιρετήσουμε τον Alain Resnais, παρακολουθώντας το έργο που σημάδεψε το τέλος της καριέρας του.
Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία 2.5/5