FRUITVALE STATION κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία:  Ryan CooglerΗθοποιοί:  Michael B. Jordan, Octavia Spencer, Melonie Diaz, Ahna O'Reilly, Kevin Durand, Chad Michael Murray

 Ανεξάρτητη (κάνει μπαμ!) αμερικάνικη ταινία, βασισμένη σ’ένα πραγματικό γεγονός, αναδεικνύει την ανθρώπινη και τραγική διάσταση σ’ένα περιστατικό αστυνομικής βίας που συντάραξε τις ΗΠΑ.

Κεντρικός χαρακτήρας της ταινίας είναι ένας 22χρονος αφροαμερικανός, ο Oscar Grant, που μετά την αποφυλάκισή του αναζητά έναν τρόπο να στήσει ξανά τη ζωή του. Προσπαθεί να αποκαταστήσει ξανά τόσο τον προσωπικό και συναισθηματικό του περίγυρο, όσο και τον επαγγελματικό ώστε να είναι σε θέση να φροντίζει την οικογένειά του και την 4χρονη κόρη του. Παρόλο που δεν είναι όλα ευνοϊκά, ποτέ δεν εγκαταλείπει τον αγώνα για την καλυτέρευση της ζωής του. Όμως την τελευταία νύχτα του χρόνου, στις 31 Δεκεμβρίου του 2008, ο Oscar Grant θα γίνει το θύμα της αποτρόπαιης βίας της εξουσίας.

Η ταινία κυλά με τους ρυθμούς ντοκιμαντέρ.
Παρακολουθούμε για 1 ώρα και κάτι, την καθημερινότητα του ήρωα και συγκεκριμένα την τελευταία  μέρα της ζωής του με τις προσπάθειες που κάνει για να βρει δουλειά. Διοργανώνοντας τα γενέθλια της μητέρας του αλλά και τις  προετοιμασίες για τη βραδινή έξοδο για το γιορτασμό της αλλαγής του χρόνου. 

Με flashback μαθαίνουμε για την περίοδο του Oscar στη φυλακή. Ώσπου έρχεται η τελευταία σκηνή στο Fruitvale station και ξυπνά η δράση αλλά (επιτέλους) και η αγωνία του θεατή.

Μαζί με τη μεγάλη αναμονή μέχρι να δούμε κάτι το ενδιαφέρον, ξενίζει και η επιλογή για τον πρωταγωνιστικό ρόλο καθώς ο Michael B.Jordan μόνο για 22 ετών δε φαίνεται. Παρόλα αυτά η ερμηνεία του είναι αρκετά ενδιαφέρουσα.

 Παρασκευή Γιουβανάκη

 ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 2.5/5

THE PAST (Le Passé) κριτική ταινίας

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Asghar Farhadi
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Bérénice Bejo, Tahar Rahim, Ali Mosaffa, Pauline Burlet, Elyes Aguis, Jeanne Jestin, Sabrina Ouazani, Babak Karimi, Valeria Cavalli

 Βραβευμένος με όσκαρ για το «Χωρισμό» του, ο Asghar Farhadi επιστρέφει με ακόμη έναν χωρισμό αλλά και με κρυμμένα σημαντικά μυστικά που βγαίνουν με αργό και καθηλωτικό ρυθμό προς την επιφάνεια.

 Το «παρελθόν» είναι μια ταινία που κεντρικό της θέμα είναι οι συγκρούσεις και η πολυπλοκότητα των ανθρώπινων σχέσεων. Παράλληλα ανιχνεύεται το ερώτημα αν είμαστε πρόθυμοι να ξεπεράσουμε ή να αφήσουμε ολοκληρωτικά πίσω μας, το στοιχείο του καλά θαμμένου παρελθόντος, αλλά και με ποιον τρόπο το αντιμετωπίζουμε όταν ξαφνικά αποκαλύπτεται και απειλεί το παρόν μας. Ορισμένοι ίσως καταφέρουν να ταυτιστούν με τους χαρακτήρες, άλλοι όμως όχι, αν και κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να αποτελεί μέλημα του σκηνοθέτη.

 Η δικαιωματικά βραβευμένη (Βραβείο Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Καννών) Berenice Bejo (την οποία γνωρίσαμε και απολαύσαμε πριν δύο χρόνια περίπου μέσα από το αξέχαστο “The Artist”) υποδύεται την Μαρί, μια γυναίκα που το παρελθόν της καλύπτεται από μικρής διάρκειας σχέσεις και γάμους, ενώ τώρα τη βρίσκουμε να προσπαθεί και να παλεύει για την επιτυχία του ερχόμενου γάμου της, αφήνοντας ολοκληρωτικά πίσω τον προηγούμενο καθώς ετοιμάζεται να υπογράψει τα αντίστοιχα χαρτιά- αν και υπάρχουν οι στιγμές που φαίνεται να διχάζεται για την απόφαση αυτή. 

Σπουδαίες σεναριακές κινήσεις και σπουδαίες ερμηνείες πιάνονται χεράκι χεράκι και μας παρουσιάζουν «το Παρελθόν.» Οι ερμηνείες, βγαλμένες από την πραγματικότητα, γεμάτες ένταση και δυναμισμό, από τον μεγαλύτερο μέχρι τον μικρότερο (σε ηλικία και ρόλο)που κάνουν την εμφάνισή τους. Δείτε απλά το μικρό αγοράκι-αποκάλυψη με τις μπούκλες!

 Σκηνοθετικό τέχνασμα με πλάνα κατά τα οποία παρακολουθούμε τη δράση χωρίς να ακούμε τα λόγια των διαλόγων(κάτι που δεν μας χαλάει καθόλου!) συμβάλει στη μαγεία του «παρελθόντος». Για ακόμη μια φορά το κομμάτι της φωτογραφίας έχει το δικό του ξεχωριστό ρόλο. Πλαισιωμένο με μια μουντής αισθητικής φωτογραφία που ταιριάζει γάντι με την ατμόσφαιρα που περικυκλώνει τους χαρακτήρες, ο Asghar Farhadi, παραδίδει ακόμη μια αληθινά ανθρώπινη ταινία.

Υ.Γ Ίσως η αναμονή μέχρι την κατάληξη της άβολης οικογενειακής κατάστασης να σας κουράσει...όμως...

Καλή προβολή!



Παρασκευή Γιουβανάκη

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 4/5

VENUS IN FUR (La Vénus à la Fourrure) κριτική ταινίας

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ:Roman Polanski
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Emmanuelle Seigner, Mathieu Amalric

Η υπόθεση της ταινίας είναι η εξής: “Μια ηθοποιός (Emmanuelle Seigner) προσπαθεί να πείσει έναν θεατρικό σκηνοθέτη και συγγραφέα (Mathieu Amalric) πως είναι η κατάλληλη για τον πρωταγωνιστικό ρόλο του έργου που θέλει να ανεβάσει, βασισμένο στην «Αφροδίτη με τη Γούνα» του Leopold von Sacher-Masoch.”

Ένα θεατρικό έργο μεταφέρει και πάλι στον κινηματογράφο, δύο χρόνια μετά το «Ο Θεός της Σφαγής», ο Roman Polanski. Εδώ, μιλάει για θέματα που ούτως ή άλλως τον έχουν απασχολήσει στο παρελθόν από την εποχή της «Αποστροφής» (1965) και του «Ένοικου» (1976).

Στην «Αφροδίτη με τη Γούνα» εξερευνούνται τα όρια του μαζοχισμού, της ηθελημένης υποταγής ενός ερωτευμένου άνδρα μπροστά σε μια κυρίαρχη γυναίκα και της απόλυτης συντριβής του. Αξίζει να αναφέρω ότι στο έργο αυτό των δύο μόνο χαρακτήρων, στο δίπολο αυτό εξουσίας και υποταγής όπου δεν αποσαφηνίζεται ούτε κατ' ελάχιστον ποιος είναι ο θύτης και ποιο το θύμα, ο γυναικείος ρόλος της Wanda von Dunajew ερμηνεύεται από την Emmanuelle Seigner, δηλαδή την γυναίκα του σκηνοθέτη, ενώ ο ρόλος του Severin von Kusiemski ερμηνεύεται από τον καταξιωμένο ηθοποιό Mathieu Amalric, του οποίου η οπτική (απλά κοιτάξτε το σχήμα των μαλλιών του αλλά και το πρόσωπό του γενικότερα) και κινησιολογική ομοιότητα με τον Polanski είναι εμφανέστατη αλλά και πολύ πιθανόν μη συμπτωματική.

Aρκετά ενδιαφέρουσα η εναρκτήρια σεκάνς, με την κάμερα να μας οδηγεί μες στη βροχή, από τον έρημο δρόμο στο κτίριο του θεάτρου, όπου και θα παραμείνουμε για μιαμιση περίπου ώρα. Η μουσική (το μόνο που με γοήτευσε από την ταινία) που συνοδεύει τη σεκάνς (συνθέτης της ο ελληνικής καταγωγής Αlexandre Desplat) ντύνει πολύ όμορφα την ταινία στο σύνολό της, δίνοντας ένα παιχνιδιάρικο ύφος, με κύριο συστατικό της τους ήχους του μπουζουκιού.

Υ.Γ: …δεν δηλώνω θαυμάστρια του έργου του γνωστού Πολωνού σκηνοθέτη (με εξαιρέσεις τον υπέροχο «Πιανίστα», το καθηλωτικό «Μωρό της Ρόσμαρι» αλλά και το ενδιαφέρον «Ghost Writer»)

Υ.Γ. 2: …πολύ μπλα μπλα τώρα τελευταία ο Polanski ρε παιδί μου.
Το τριάρι πάει καθαρά και μόνο για τις ερμηνείες και τη σκηνοθεσία, γιατί ομολογώ ότι βαρέθηκα πάρα πολύ (όπως και στο “Carnage”, με το οποίο έχουν ορισμένα κοινά).

Καλή προβολή!
Παρασκευή Γιουβανάκη
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 3/5

INSIDE LLEWYN DAVIS κριτική ταινίας

ΣKHNOΘΕΣΙΑ:Joel & Ethan Coen
ΗΘΟΠΟΙΟΙ:Oscar Isaac, Carey Mulligan, John Goodman, Garrett Hedlund, Justin Timberlake, F. Murray Abraham, Stark Sands


  Η υπόθεση της ταινίας είναι η εξής: “Στο νεοϋορκέζικο Greenwich Village του 1961 ο Llewyn Davis (Oscar Isaac) προσπαθεί να επιβιώσει ως φολκ/ροκ τραγουδοποιός. Αναζητώντας στέγη και μια ευκαιρία για να ξεχωρίσει, θα αναλάβει τη φροντίδα μιας γάτας, η οποία θα τον οδηγήσει σε ένα απρόσμενο, αστείο, μα και σκοτεινό ταξίδι.”



 Folk μουσική. Χειμώνας. Μπατίρης και ασυμβίβαστος μουσικός. Κωμικοτραγικές καταστάσεις. Καινούρια ταινία από τα χέρια των Coen. Αλλά (ευτυχώς) όχι μια τυπική.

  O Llewyn Davis δεν υπήρξε ποτέ υπαρκτό πρόσωπο, αλλά επινοήθηκε από τα 2 αδέρφια-συνεργάτες. Ο χαρακτήρας αυτός έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με τον Dave Van Ronk και τον Bob Dylan καθώς οι δημιουργοί του βασίστηκαν στην αυτοβιογραφία του πρώτου, “The Mayor of MacDougal Street”. O Oscar Isaac που ενσαρκώνει τον Llewyn Davis, δίνει μια ισορροπημένη και ήρεμη ερμηνεία, με κάποιες πετυχημένες δόσεις ειρωνείας. Ενδιαφέρουσα και η γλυκιά εμφάνιση του γνωστού τραγουδιστή Justin Timberlake.

  Πρέπει να αναφέρω ότι θαμπώθηκα από την εξαιρετική φωτογραφία (του Bruno Delbonnel) καθ’όλη τη διάρκεια της ταινίας. Από τις σκηνές με την ατμοσφαιρική Νέα Υόρκη και το ατμοσφαιρικό Σικάγο, ως τις σκηνές μέσα στα μπαράκια όπου έκανε τις εμφανίσεις του ο παθιασμένος με τη folk μουσική τραγουδιστής, ο φωτισμός ήταν καταπλητικός!

  Πάντως ούτε από αυτήν την ταινία ξεφεύγει το αγαπημένο κυκλικό σχήμα των αδελφών. Το “Inside Llewyn Davis” ολοκληρώνει την 3η πράξη του όπως ξεκίνησε η 1η: εκείνο το βράδυ στο μπαρ όπου μας τραγούδησε για πρώτη φορά ο Davis. 

 Υ.Γ. Είχα την αίσθηση ότι η ταινία κυλά αργά και χωρίς καθαρό ενδιαφέρον και ουσία από ένα σημείο και μετά. Δηλώνω όμως ότι δεν είμαι φανατική των «Κοενικών» ταινιών ούτε της folk μουσικής, οπότε ίσως να έφταιγε αυτό.

Εύχομαι λοιπόν σε όλους τους φανατικούς (είναι και αρκετοί) των Coen,
καλή προβολή!



Παρασκευή Γιουβανάκη

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 3/5

MISS VIOLENCE κριτική ταινίας

ΣKHNOΘΕΣΙΑ: Αλέξανδρος Αβρανάς
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Ρένη Πιττακή, Θέμης Πάνου, Ελένη Ρουσσινού, Χλόη Μπολώτα, Κωνσταντίνος Αθανασιάδης, Κώστας Ανταλόπουλος, Σίσσυ Τουμάση, Καλλιόπη Ζωντανού

Η υπόθεση της ταινίας είναι η εξής: "Την ημέρα των γενεθλίων της η 11χρονη Αγγελική (Χλόη Μπολώτα) αυτοκτονεί πηδώντας από το μπαλκόνι. Η αστυνομία και η κοινωνική πρόνοια προσπαθούν να βρουν την αιτία, η οποία κρύβεται πίσω από τα επικίνδυνα μυστικά της οικογένειάς της."

Έχοντας αποσπάσει 2 σημαντικές διακρίσεις στο περσινό Φεστιβάλ Βερολίνου(Αργυρό Λιοντάρι καλύτερης σκηνοθεσίας και Κύπελλο Βόλπι ανδρικής ερμηνείας) αλλά και αρκετές ακόμη διακρίσεις, και με ένα άκρως αινιγματικό τρέιλερ, μας έκανε να μετράμε αντίστροφα τους μήνες μέχρι να πραγματοποιηθεί η προβολή της στη χώρα μας.

Ο σκηνοθέτης λοιπόν, όταν αποφάσισε να ασχοληθεί με αυτό το θέμα έκανε μια έρευνα. Λίγα λόγια του ίδιου: «Η κεντρική ιδέα της ταινίας βασίζεται σε μια πραγματική ιστορία που συνέβη στη Γερμανία το 2010. Είχα σοκαριστεί πολύ με την αυτοκτονία μικρών παιδιών, πράγμα που στην Αμερική συμβαίνει και από την ηλικία των 5 ετών. Κάνοντας μια έρευνα για την αίτια, ανακάλυψα ότι σε γενικές γραμμές είναι τα ίδια: ενδοοικογενειακή βία, εκφοβισμός, καταπίεση. Πολλές σκηνές της ταινίας βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα.»

Από την αρχή της ταινίας δημιουργείται μια αίσθηση ανασφάλειας (σε απλά ελληνικά σε πιάνει έντονο ψυχοπλάκωμα). Την ημέρα των ενδέκατων γενεθλίων της, η Αγγελική σβήνει τα κεράκια της τούρτας της και πέφτει από το μπαλκόνι. Χάρη στη σκηνοθετική μαεστρία του Α. Αβρανά, άρτια δεμένη με την καταπληκτική φωτογραφία, ο θεατής καλείται να βιώσει έστω και στο ελάχιστο τη ψυχοσωματική βία που νιώθουν οι χαρακτήρες.

Εκεί που παρακολουθείς γεμάτος-η απορίες για το τι στο καλό συμβαίνει και ποιος είναι ποιος σε αυτήν την οικογένεια, μια μια οι φρικιαστικές αποκαλύψεις ξεπροβάλλουν, η κάθε μια την κατάλληλη αφηγηματική στιγμή μέσα από τη λιτή αφήγηση του σεναρίου και μέσα από μικρές αλλά γεμάτες σε νόημα σκηνές. Σκηνές που δεν αντέχεις να παρακολουθείς και καταλήγεις να κλείνεις τα μάτια αλλά και τα αφτιά. Μια σοκαριστικά αληθοφανή απεικόνιση των συγκλονιστικών αυτών γεγονότων. Η ταινία δε σε αφήνει να πάρεις ανάσα. Συνέχεια αναρωτιέσαι «Γιατί απλά δεν ανοίγουν την πόρτα να τρέξουν μακριά, να φύγουν!»
   
Όπως λέει και ο λαός, κάποια πράγματα πρέπει να τα λέμε με το όνομά τους, έτσι και ο σκηνοθέτης ακολουθεί πιστά αυτό το επιχείρημα και στοχεύει να δείξει την πραγματικότητα όπως ακριβώς είναι, χωρίς να προσθέσει αλλαγές ώστε να μην φρικάρει ο θεατής και να αρέσει η ταινία περισσότερο. Επειδή υπάρχει και αυτός ο κινηματογράφος, ο αληθινός, που δείχνει (και καλά κάνει!) την ωμή πραγματικότητα. Οι εξαιρετικές ερμηνείες των ηθοποιών ανεξαρτήτου ηλικίας, αποτελεί ένα ακόμη δυνατό χαρτί για την ταινία (ο πρωταγωνιστής Θ.Πάνου, τιμήθηκε με το Κύπελλο Βόλπι ανδρικής ερμηνείας).

 Υ.Γ.  Μια ταινία για γερά στομάχια που αξίζει τον προβληματισμό μας. 

Καλή προβολή!

Παρασκευή Γιουβανάκη
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙA: 4/5