Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2015

Hungry Hearts κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Saverio Costanzo
Ηθοποιοί: Adam Driver, Alba Rohrwacher, Roberta Maxwell

Μία κοπέλα μπαίνει κατά λάθος στις ανδρικές τουαλέτες και δευτερόλεπτα αργότερα συνειδητοποιεί ότι είναι κλειδωμένη μέσα. Λίγες στιγμές μετά εξέρχεται από το ιδιαίτερο μέρος ένας εμφανίσιμος νέος, ο οποίος έχει κατορθώσει να δημιουργήσει αφόρητες οσφρητικά συνθήκες στον μικρό αυτό χώρο, πολλαπλασιάζοντας έτσι την ήδη υπάρχουσα αμηχανία. Με αυτή την πανέξυπνα σκηνοθετημένη σκηνή, ο Costanzo μας εισάγει στο μύθο του, έχοντας δημιουργήσει δικαιολογημένες προσδοκίες στο θεατή.

Η συνέχεια, ωστόσο, μοιάζει να απομακρύνεται από τον αρχικό αφηγηματικό τόνο. Ο Αμερικανός Jude (Adam Driver) και η Ιταλίδα Mina (Alba Rohrwacher) ερωτεύονται σαν να μην υπάρχει αύριο, συγκατοικούν και η κοπέλα μένει έγκυος περίπου κατά λάθος. Από εκείνο το σημείο κι έπειτα κάνουν την εμφάνισή τους οι φρικώδεις εμμονές της σχετικά με το τέκνο που θα κάνουν τον βίο του ζευγαριού εν τέλει αβίωτο. Οι προσπάθειες του Jude να υποστηρίξει και συνάμα να αμβλύνει τις υστερίες της Mina πέφτουν σιγά σιγά, η μία μετά την άλλη, στο κενό, μετατρέποντας πια την κοινή ευτυχία σε μακρινή ανάμνηση. 

Το πρώτο που πρέπει να σημειωθεί είναι ότι έχουμε να κάνουμε με δύο ήδη βραβευμένες στη Βενετία σπουδαίες ερμηνείες. Ο Driver, τον οποίο μας σύστησε κατ’ ουσίαν ο αξιότιμος κύριος Baumbach στη λατρευτή «Frances Ha» και το συμπαθέστατο «While We’re Young», και η Rohrwacher, γνωστή μας από το «Io Sono l’Amore», αποδίδουν λαμπρά τους χαρακτήρες τους, επιδεικνύοντας εξαιρετική χημεία, και αποτελούν το δυνατότερο χαρτί της ταινίας. Ο Costanzo όμως, δυστυχώς για όλους μας, δεν κατορθώνει να δημιουργήσει ένα συνολικό αποτέλεσμα που θα επιτρέψει στους πρωταγωνιστές να λάμψουν πραγματικά, καθώς δε φροντίζει να προσδώσει την απαραίτητη αληθοφάνεια στις ακραίες αντιδράσεις της Mina, αφήνοντας το χαρακτήρα έκθετο και αποστασιοποιημένο από το θεατή, και, ενώ στον ανδρικό ρόλο έχει γίνει αρκετά καλύτερη δουλειά, δε φτάνει να καλύψει τα λογικά κενά που αφήνει η μετάλλαξη της Mina. 

Πέραν τούτου όμως, η σκηνοθετική επιλογή που υπαγορεύει την έντονη εναλλαγή ύφους αποβαίνει μοιραία για τη συνολική εικόνα του φιλμ. Ενώ το έργο έχει τόνο ρομαντικού δράματος, μεταμορφώνεται σε οικογενειακό ψυχοβγαλτικό θρίλερ που μοιάζει με φτωχό συγγενή του «Μωρού της Ρόζμαρι». Ακόμη και αν δεν ακολουθήσουμε τη γουντιαλλενική άποψη ότι η πρώτη σκηνή είναι η σημαντικότερη γιατί καθορίζει το ύφος του έργου και δεχθούμε ότι μπορεί ο σκηνοθέτης να επιτύχει μια πετυχημένη μετάβαση από το ένα κλίμα στο άλλο, εδώ σίγουρα δεν έχουμε να κάνουμε με μια τέτοια περίπτωση. Τα ιδιαίτερα πλάνα που χρησιμοποίησε ο Costanzo δεν αρκούν ώστε να δικαιολογηθεί κινηματογραφικά η μεταστροφή του όλου έργου και, τελικώς, προσδίδουν απλώς έναν αχρείαστο στόμφο στο φιλμ.

Η εντυπωσιακή εκκίνηση αυτού του εγχειρήματος, λοιπόν, δεν ακολουθείται από την απαραίτητη συνέχεια. Ο συγκινησιακός χαρακτήρας του θέματος, αν καταφέρει να επιβιώσει από τα σκηνοθετικά ολισθήματα, και οι ενδιαφέρουσες αναλογίες για τη γυναικεία ψυχοσύνθεση και κοινωνική θέση, που προσφέρουν ενδιαφέρουσα τροφή για σκέψη, καθιστούν αυτή την ταινία μία ακόμα κλασική χαμένη ευκαιρία. Δε θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι ο Costanzo επέδειξε προχειρότητα και έλλειψη έμπνευσης, αλλά μάλλον ότι διοχέτευσε τα ερεθίσματα και τις ιδέες του προς μια μη γόνιμη κινηματογραφικά κατεύθυνση. Σε κάθε περίπτωση, δεν είναι αδύνατο να συγκινήσει, αλλά είναι μάλλον απίθανο να περάσουν απαρατήρητες οι ελλείψεις και οι παράταιρες επιλογές. 

Bαθμολογία: 2,5/5 
Φίλιππος Χατζίκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου