Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2015

Annabelle κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: John R. Leonetti
Hθοποιοί:  Annabelle Wallis, Alfre Woodard, Eric Ladin,Ward Horton

Πριν από "Το Κάλεσμα", ήταν η Annabelle, μια όμορφη, vintage κούκλα που επιλέγει να κάνει δώρο ο Τζον Φορμ στην έγκυο γυναίκα του, Μία. Η χαρά της Μία για την κούκλα Annabelle δεν θα κρατήσει για πολύ όμως. Σύντομα, το ζευγάρι θα δεχτεί μία βίαιη επίθεση από μια ομάδα σατανιστών. Φεύγοντας, οι σατανιστές δεν αφήνουν πίσω τους μόνο αίμα και τρόμο, αλλά και μία δαιμονισμένη Annabelle, η οποία θα διαταράξει τα πνεύματα για τα καλά… 

Η δαιμονισμένη κούκλα που μας “έκοψε την ανάσα” στην ταινία "The Conjuring" επιστρέφει...
Καλό θα ήταν όμως να μην το έκανε και ειδικά όταν τολμά να παρουσιαστεί με αυτές τις συνθήκες. Νομίζω πως πρώτη φορά νιώθω απερίγραπτη ανάγκη  για να θάψω μια ταινία.

Η "Annabelle" είναι εξοργιστική. Μια ταινία που βγήκε καθαρά για το χρήμα στηριγμένη εξ ολοκλήρου στην επιτυχία του μοναδικού "The conjuring" που το βλέπεις και δεν μπορείς να κοιμηθείς μόνος-η το ίδιο βράδυ. Η σκηνοθεσία είχε πάει για καφέ καθ όλη τη διάρκεια των γυρισμάτων αντί να πάρει την κάμερα και να δώσει κάτι αντίστοιχα δυνατό, να δημιουργήσει μια αισθητική που να ταιριάζει στο είδος του τρόμου, όπως το αξέχαστο "Κάλεσμα". 

Η ταινία μπάζει από παντού. Τα τρομακτικά τρικς κάνουν την εμφάνιση τους σε εντελώς άκυρα σεναριακά σημεία, κάνουν ένα "boo!" και φεύγουν (βλ. εισβολή μιας κούκλας μεταμορφωμένης σε παράξενη γυναίκα που κραυγάζει). Ούτε καν η παρουσίαση της στοιχειωμένης γυναίκας δεν πείθει- με τέτοια δάχτυλα στα χέρια άνετα θα μπορούσε να πρωταγωνιστεί σε ταινία "Allien". Τα όρια της απλοϊκότητας, των κλισέ έχουν ξεπεραστεί κατά πολύ. Οι δύσκολες καταστάσεις που πρέπει να αντιμετωπίσουν οι χαρακτήρες ώστε να ξεφύγουν από αυτήν κατάρα, ξεπερνιούνται στο άψε σβήσε -η άλλη αποφασίζει να πηδήξει από το παράθυρο λες και είναι "κατεβαίνω ένα πεζουλάκι". Και μέσα σε όλα αυτά υπάρχουν και ηθικολογικά και κοινωνικά μηνύματα που υμνούν την οικογένεια και την πίστη στην εκκλησία...

Το πρωταγωνιστικό δίδυμο είναι το λιγότερο αταίριαστο, εκτός από ατάλαντο. Ο άντρας της οικογένειας (Ward Horton) είναι τόσο ψυχρός και ανέκφραστος και μοιάζει να μην ξέρει πως είναι να υποκρίνεσαι τον πατέρα και σύζυγο, ξενέρωτος τελείως, και όταν έρχονται οι στιγμές έντασης αντιδρά λες και έχασε η ομάδα του. Η δε γυναίκα του (Annabelle Wallis) υποκριτικά "σέρνεται". Με ένα βλέμμα ονειροπαρμένης και ένα προσποιητό ύφος τρομαγμένης, βγάζει όλη την ταινία.

Το μοναδικό κομμάτι που ξεχωρίζουμε είναι η σκοτεινή μουσική από τον Joseph Bishara.

Y.Γ. Γενικώς, μάπα το καρπούζι.

Παρασκευή Γιουβανάκη
Βαθμολογία: 1/5

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου