Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2014

I won't come back κριτική ταινίας

Σκηνοθεσία: Ilmar Raag

Η Άνια είναι μια μεταπτυχιακή φοιτήτρια με ακαδημαϊκές διακρίσεις και ερωμένη του καθηγητή της. Η ζωή της φαινομενικά έχει μπει σε ένα δρόμο επιτυχίας μέχρι τη στιγμή που ένας παλιός γνωστός από το ορφανοτροφείο όπου μεγάλωσε κρύβει στο σπίτι της ναρκωτικά…

Η ταινία θα μπορούσε να ενσαρκώνει επί της οθόνης το «όλα γίνονται για κάποιο λόγο» μιας και ο σκηνοθέτης της ταινίας μας υποβάλλει μια γλυκόπικρη νομοτέλεια καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας. Τα βήματα της ηρωίδας που προσπαθεί να ξεφύγει από την αστυνομία την οδηγούν σε μια «τυχαία» γνωριμία με ένα παράξενο και μοναχικό κορίτσι.

Ένα οδοιπορικό ξεκινά μαζί της με αμφίβολο προορισμό. Ένα οδοιπορικό στο οποίο η Άνια θα μάθει να διακρίνει την αληθινή αγάπη από τα υποκατάστατα της, θα καταφέρει να ξεπεράσει τις πληγές της και να τολμήσει να εμπιστευτεί για πρώτη φορά, ξεπερνώντας τον εαυτό της. Στην ουσία είναι όλη η ταινία ένα οδοιπορικό προς την ωρίμανση και την πραγματική φιλία που δεν γνωρίζει όρια. Όταν το εσύ μπαίνει πάνω από το εγώ και η ζωή απαγκιστρώνεται από τις βολικές ψευδαισθήσεις και «σιγουριές» τότε η ύπαρξη μεταλλάσσεται  και  ξεπερνάει κάθε φραγμό και εμπόδιο.

 Η ταινία σε καθηλώνει από κάθε άποψη. Η φωτογραφία υποστηρίζει άψογα την κινηματογραφική αφήγηση χωρίς να την υπερκαλύπτει και να εξαντλεί το μάτι του θεατή. Οι ομοιότητες  με αρχαία τραγωδία είναι έκδηλες  καθώς η ηρωίδα καλείται να πάρει μια απόφαση καθοριστικής σημασίας για τη ζωή της ύστερα από έντονη εσωτερική σύγκρουση.  Όλα οδηγούν βαθμιαία προς την κορύφωση που μολονότι αναπάντεχη προοικονομείται μέσα στην ταινία και τέλος έχουμε την κάθαρση…

 Γλυκόπικρη, νοσταλγική, λυτρωτική!

Αλεξάνδρα Τσαγάνη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου